Mieczysław Czajko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mieczysław Czajko
2007
2007
Data i miejsce urodzenia 20 lutego 1946
Brześć
Wyznanie pentekostalizm
Kościół Zjednoczony Kościół Ewangeliczny
Kościół Zielonoświątkowy

Mieczysław Czajko (ur. 20 lutego 1946 w Brześciu) – polonista, publicysta, były biskup i prezbiter naczelny Kościoła Zielonoświątkowego w RP, od 12 października 2000 r. do 19 października 2008 roku, brat Edwarda Czajki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 lutego 1946 roku w Brześciu podczas podróży na Ziemie Odzyskane[1]. Jest przedstawicielem drugiego pokolenia zielonoświątkowców, jego starszym bratem jest Edward Czajko. Dzieciństwo spędził w Jędrzejowie, a w 1960 zamieszkał w Szczecinie. W latach 1965-1970 studiował na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1971 podjął pracę naukową na Wyższej Szkole Nauczycielskiej, filii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie wykładał wszystkie przedmioty teoretyczno-literackie. Doprowadził do reaktywowania Szczecińskiego Oddziału Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza, którego był prezesem w latach 1974-1983[2].

Chrzest w Duchu Świętym przeżył 5 marca 1967 roku. Odtąd zaangażował się w pracę zborową, rozpoczął służbę kaznodziejską[2].

Od 1982 roku pastor zboru "Betania" w Szczecinie, w latach 1982-1988 redaktor naczelny miesięcznika „Chrześcijanin[3].

W latach 1981-1987 był członkiem Rady Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego, w latach 1987-1992 był wiceprzewodniczącym Naczelnej Rady Kościoła Zielonoświątkowego, w latach 1992-1996 był członkiem Prezydium NRK i prezbiterem okręgowym[4].

Po roku 2000 w polskim pentekostalizmie pojawiły się nowe prądy teologiczne i pobożnościowe, które występowały przeciwko każdemu rodzajowi instytucjonalizacji kościoła. Problemem był zwłaszcza „ruch wstawienników”, ponadto chrzest dzieci, błogosławieństwo dzieci oraz eucharystia. Za jego kadencji dokonano zmian w kierownictwie WST. Zachęcał duchownych kościoła do kształcenia się, w rezultacie za jego kadencji kilkunastu duchownych kościoła rozpoczęło studia doktoranckie na ChAT[5]. Jako zwierzchnik kościoła popierał ekumenizm, w czym nie zawsze był właściwie rozumiany przez współwyznawców. Dążył do tego, aby Kościół Zielonoświątkowy był postrzegany jako „przyjazny, przewidywalny i łatwy do społecznego zaakceptowania”[6]. Wprowadzał młodych ludzi do przywództwa Kościoła, siedmioosobowe Prezydium miało czterech prezbiterów w wieku poniżej 43 lat[6].

Według opinii Marka Kamińskiego na urzędzie prezbitera naczelnego nie był typem charyzmatycznego wizjonera jak Michał Hydzik, lecz pragmatycznego stratega[6].

Jest autorem książki „Życie, życie moje...” (2011). 18 stycznia 2012 w siedzibie Instytutu Polonistyki i Kulturoznawstwa odbyła się dyskusja nad tą książką. Dyskusja została przygotowana przez Szczeciński Oddział Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza[7].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • M. Czajko: Życie, życie moje.... Warszawa: WST, 2011. ISBN 978-83-905704-6-4.
  • M. Czajko. Prezbiter Aleksander Rapanowicz – droga cierpienia, cz. I. „Studia Theologica Pentecostalia”. 1, s. 75-94, 2013. WSTS. ISSN 2300-729X. 

Przypisy

  1. M. Kamiński: Kościół Zielonoświątkowy w Polsce w latach 1988-2008. 2012, s. 206.
  2. 2,0 2,1 M. Kamiński: Kościół Zielonoświątkowy w Polsce w latach 1988-2008. 2012, s. 207.
  3. Bp Mieczysław Czajko, (red.) Chrześcijanin 5-6/2003, s. 14.
  4. M. Kamiński: Kościół Zielonoświątkowy w Polsce w latach 1988-2008. 2012, s. 208.
  5. M. Kamiński: Kościół Zielonoświątkowy w Polsce w latach 1988-2008. 2012, s. 209.
  6. 6,0 6,1 6,2 M. Kamiński: Kościół Zielonoświątkowy w Polsce w latach 1988-2008. 2012, s. 210.
  7. KZ zbór „Betania” w Szczecinie

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Kamiński: Kościół Zielonoświątkowy w Polsce w latach 1988-2008 : Studium historyczno-ustrojowe. Warszawa: Warszawskie Seminarium Teologiczne, 2012, s. 206–210. ISBN 978-83-905704-8-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]