Mieczysław Linde

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieczysław Linde
Mieczysław Linde
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 18 listopada 1868
Lwów
Data śmierci 1940
Przebieg służby
Lata służby 1888-1927
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca
• Legii Oficerskiej w obronie Lwowa
9 Pułku Strzelców Pieszych
XXIII Brygady Piechoty
XXIV Brygady Piechoty
• XXXVI Brygady Piechoty,
z-ca dowódcy DOK VI
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
obrona Lwowa
Odznaczenia
Kawaler Orderu Leopolda Order Żelaznej Korony III kl. (Austro-Węgry) Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Oficer Legii Honorowej (Francja)

Mieczysław Eugeniusz Linde Edler von Brykula (ur. 18 listopada 1868 we Lwowie, zm. w 1940 w rejonie kotłaskim[1])[2]podpułkownik piechoty Cesarskiej i Królewskiej Armii oraz generał dywizji Wojska Polskiego. Odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Herb nadany Lindemu
w 1916

W 1884, po ukończeniu pięciu klas gimnazjum we Lwowie, wstąpił do Szkoły Kadetów w Bratysławie. 18 sierpnia 1888 awansował na chorążego i rozpoczął zawodową służbę w C. K. armii. W 1903 został mianowany komendantem szkoły jednorocznych ochotników we Lwowie. W I wojnie światowej uczestniczył w walkach na froncie włoskim jako dowódca batalionu i pułku – od 1916 w stopniu podpułkownika. Od 1914 bezskutecznie starał się o przydział do Legionów Polskich. W uznaniu 30-letniej służby, 10 września 1916 otrzymał austriackie szlachectwo I stopnia (najniższego), z tytułem "Edler" i predykatem "von Brykula"[3].

Służba w Wojsku Polskim[edytuj | edytuj kod]

22 listopada 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego i mianowany dowódcą Legii Oficerskiej w obronie Lwowa. W lutym 1919 w Chyrowie objął dowództwo grupy swojego imienia. Od maja do sierpnia dowodził Grupą Operacyjną gen. Władysława Sikorskiego. 1 sierpnia został mianowany dowódcą 9 Pułku Strzelców Pieszych[4]. Od 11 stycznia do lipca 1920 dowodził kolejno: XXIII, XXIV i XXXVI Brygadą Piechoty.

1 maja 1920 został zatwierdzony z dn. 1 kwietnia 1920 w stopniu generała podporucznika. 19 lipca objął dowództwo 6 Dywizji Piechoty. 25 września 1921 otrzymał nominację na stanowisko zastępcy dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie.

1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego, awansował go do stopnia generała dywizji ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 5 lokatą w korpusie generałów[5].

Od 1 kwietnia 1927 w stanie spoczynku. Osiadł we Lwowie. Podczas kampanii wrześniowej był jednym z organizatorów Straży Obywatelskiej w tym mieście. Po kapitulacji Lwowa został aresztowany 3 października przez NKWD wbrew warunkom rozejmu. Po wywózce ze Lwowa znalazł się w obozie w Starobielsku II. Następnie – z wyrokiem skazującym na 10 lat pobytu w łagrze – jesienią 1940 został wywieziony na północ w okolice Kotłasu. Nazwisko generała figuruje na Ukraińskiej Liście Katyńskiej. Został pochowany na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Mieczysław Linde był żonaty z Sydonią Baudisch. Jego syn, ppor. Tadeusz Linde, służył w 3 Pułku Artylerii Polowej Legionów i 4 lipca 1920 poległ pod Klewaniem.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Wg CAW, Ap. 2599, 4227 (LW 055/5 z 5.1940 r., poz.1) Mieczysław Linde po aresztowaniu w październiku 1939 był więziony w Zamarstynowie we Lwowie, a potem w Kijowie. Został zamordowany wiosną 1940 przez NKWD, prawdopodobnie tamże. Patrz:Ogrody Wspomnień - Mieczysław Linde
  2. sejm-wielki.pl - Mieczysław Eugeniusz Linde (pol.) [dostęp 2011-12-11]
  3. Sławomir Górzyński, Nobilitacje w Galicji w latach 1772-1918, DiG 1997
  4. Datę 1 sierpnia 1919 podają Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski. Natomiast autorzy "Księgi chwały piechoty" podają, że płk Mieczysław Linde dowodził 51 pp od 15 października 1919 do 14 marca 1920.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 131 z 17.12.1924 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 47
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, s. 196-197, ISBN 83-11-08262-6
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998
  • Księga chwały piechoty, praca zbiorowa, Warszawa 1992, reprint wydania z 1939
  • K. Banaszek, W. K. Roman, Z. Sawicki, Kawalerowie orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, Warszawa 2000, s. 177
  • Ogrody Wspomnień - Mieczysław Linde
  • Sławomir Górzyński, Nobilitacje w Galicji w latach 1772-1918, DiG 1997, ISBN 83-85490-88-4