Mieczysław Najdorf
| Mieczysław Najdorf | |
 Mieczysław Najdorf, Wijk aan Zee 1973 |
|
| Państwo |  Polska Argentyna |
| Data i miejsce urodzenia | 15 kwietnia 1910 Grodzisk Mazowiecki |
| Data i miejsce śmierci | 5 lipca 1997 Málaga |
| Tytuł szachowy | arcymistrz (1950) |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
 Polscy arcymistrzowie szachowi |
|
| Argentyńscy arcymistrzowie szachowi |
|
Mieczysław Najdorf, właśc. Mendel Najdorf, po zmianie obywatelstwa Miguel Najdorf (ur. 15 kwietnia 1910 w Grodzisku Mazowieckim, zm. 5 lipca 1997 w Maladze) – polski szachista pochodzenia żydowskiego, obywatel Argentyny od 1944 roku.
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Pierwszymi nauczycielami Najdorfa byli Dawid Przepiórka i Ksawery Tartakower. W roku 1930 wystąpił w pierwszym szachowym turnieju i zajął w mistrzostwach Warszawy VI-VII miejsce. W kolejnych latach wystąpił w wielu turniejach, osiągając liczne sukcesy, m.in.:
- 1931 - Warszawa (mistrzostwa miasta) – II miejsce
- 1934 - Warszawa (mistrzostwa miasta) – I
- 1935 - Warszawa (mistrzostwa Polski) – II, brązowy medal na olimpiadzie szachowej w Warszawie
- 1936 - mistrzostwa Węgier – I-II
- 1937 - Jurata (mistrzostwa Polski) – III, Rogaška Slatina – I, brązowy medal na olimpiadzie w Sztokholmie
- 1939 - srebrny medal na olimpiadzie w Buenos Aires
- 1941 - Buenos Aires – I-II, Mar del Plata – I-II
- 1942 - Mar del Plata – I
- 1943 - Mar del Plata – I
- 1944 - Mar del Plata – I
- 1946 - Praga – I, Barcelona – I
- 1947 - Mar del Plata – I
- 1948 - Wenecja – I, Buenos Aires - I
- 1950 - Bled – I, Amsterdam – I, srebrny medal na olimpiadzie w Dubrowniku
- 1952 - Hawana – I-II, srebrny medal na olimpiadzie w Helsinkach
- 1954 - srebrny medal na olimpiadzie w Amsterdamie
- 1956 - Mar del Plata – I-II
- 1959 - Mar del Plata – I-II
- 1961 - Mar del Plata – I
- 1962 - Hawana (memoriał Jose Raula Capablanki) – I, brązowy medal na olimpiadzie w Warnie
- 1964 - Buenos Aires – I,
- 1966 - Buenos Aires – I
- 1967 - Mar del Plata – I
- 1968 - Buenos Aires – I-II
- 1970 - Belgrad (występ w meczu ZSRR – Reszta świata), Buenos Aires – I-III
- 1976 - Lone Pine open – dzielone II, otwarte mistrzostwa RPA – I
- 1979 - Buenos Aires – II
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
W okresie powojennym należał do ścisłej światowej czołówki, co potwierdził bardzo dobrymi wynikami, które osiągnął na turniejach pretendentów do tytułu mistrza świata: w roku 1950 w Budapeszcie zajął V[1], a w 1953 w Zurychu – VI miejsce[2]. Lokaty te odpowiadały wówczas miejscu w pierwszej dziesiątce na świecie.
Na olimpiadach wystąpił łącznie czternastokrotnie (11 razy w barwach Argentyny, w tym dziesięciokrotnie na I szachownicy oraz 3 razy w barwach Polski). Zdobył 11 medali (7 drużynowych i 4 indywidualnie) oraz rozegrał 222 olimpijskich partii, w których uzyskał 145 pkt[3]. W czasie swojej kariery siedmiokrotnie zdobywał tytuł indywidualnego mistrza Argentyny (w latach 1949, 1950, 1951, 1955, 1960, 1968, 1970)[4].
Był rekordzistą, jeśli chodzi o grę w symultanach. W São Paulo w 1947 r. rozegrał 45 pojedynków "na ślepo", wygrywając 39 partii, 4 remisując i tylko 2 przegrywając (seans trwał 19 godzin i 40 minut). W 1950 r. (również w São Paulo) w trakcie ponad 11 godzin rozegrał 250 partii jednocześnie, osiągając wynik +226 –10 =14[5]. Wniósł duży wkład w rozwój teorii szachowej, głównie obrony sycylijskiej i królewsko-indyjskiej. Nazwisko Najdorfa nosi jeden z najbardziej popularnych i często stosowany przez najsilniejszych szachistów świata wariant w obronie sycylijskiej:
W 1996 r. został drugim w historii Polakiem (po Dawidzie Przepiórce), który otrzymał tytuł Honorowego Członka Międzynarodowej Federacji Szachowej[6].
Poza sukcesami szachowymi, podobne powodzenie osiągnął w interesach, a mianowicie w branży ubezpieczeniowej – po wojnie został jednym z najzamożniejszych Argentyńczyków (posiadał własne towarzystwo ubezpieczeniowe)[7].
Najdorf tak opowiadał o swojej życiowej pasji (Warszawa, 1992)[4]:
 |
W 1930 r. Mieczysław Najdorf rozegrał w Warszawie partię, która została później nazwana "polską nieśmiertelną partią"[8]:
- Glücksberg – M.Najdorf, Warszawa 1930
- 1.d4 f5 2.c4 Sf6 3.Sc3 e6 4.Sf3 d5 5.e3 c6 6.Gd3 Gd6 7.0-0 0-0 8.Se2 Sbd7 9.Sg5? G:h2+! 10.Kh1 Sg4 11.f4 He8 12.g3 Hh5 13.Kg2 Gg1! 14.S:g1 Hh2+ 15.Kf3 e5 16.de5 Sd:e5+ 17.fe5 S:e5+ 18.Kf4 Sg6+ 19.Kf3 f4 20.ef4 Gg4+ 21.K:g4 Se5+ 22.fe5 h5 # 0-1
Według retrospektywnego systemu Chessmetrics, najwyżej sklasyfikowany był w lipcu 1946 r., zajmował wówczas 2. miejsce na świecie, za Michaiłem Botwinnikiem[9].
Przypisy
- ↑ 1950 Budapest Candidates Tournament
- ↑ 1953 Zurich Candidates Tournament
- ↑ Olimpbase
- ↑ 4,0 4,1 "Szachista" nr 8/1993, str. 243
- ↑ Zapis (+226 –10 =14) oznacza 226 wygranych partii, 10 przegranych oraz 14 remisów
- ↑ FIDE Honorary Members
- ↑ "Szachista" nr 6/1993, str. 173
- ↑ Sprawa "polskiej partii nieśmiertelnej". [dostęp 2009-10-11].
- ↑ Chessmetrics Player Profile: Miguel Najdorf
Bibliografia [edytuj]
- Marek Cabanowski: Mieczysław (Miguel) Najdorf [dostęp 2009-12-26]
- W.Litmanowicz, J. Giżycki, "Szachy od A do Z", tom II, Warszawa 1987, str. 760-762
- "Szachy" nr 4/80
- Tadeusz Wolsza, Najdorf: Od Warszawy do Buenos Aires, Warszawa, Wydawnictwo Penelopa 2010
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Mieczysław Najdorf – wybrane partie szachowe (ang.)
- Glucksberg vs Najdorf, "The Polish Immortal Game" (ang.)
- Stefan Witkowski: wspomnienie o Najdorfie (pol.)
