Mieczysław Norwid-Neugebauer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mieczysław Norwid-Neugebauer
Mieczysław Norwid-Neugebauer
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 15 lutego 1884
Rzejowice
Data i miejsce śmierci 18 października 1954
Toronto
Przebieg służby
Lata służby od 1914
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa:
Odznaczenia
Odznaka "Za Wierną Służbę" Znak oficerski "Parasol"
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje - trzykrotnie ranny
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Oficer Legii Honorowej (Francja)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Mieczysław Norwid-Neugebauer (ur. 15 lutego 1884 w Rzejowicach k. Radomska, zm. 18 października 1954 w Toronto) – minister rządu RP, generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego[1] w Warszawie (1907) i Wydziału Mechaniki Politechniki Lwowskiej (1911)[2]. Przed I wojną światową członek organizacji wojskowo-niepodległościowych. Członek Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, a następnie Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”. W latach 1909–1910 był naczelnym komendantem Polskiego Związku Wojskowego, a następnie w latach 1910–1911 – komendantem Armii Polskiej. W latach 1914–1917 oficer w Legionach Polskich. Dowódca 6 Pułku Piechoty Legionów oraz czasowo III Brygady Legionów.

Od odzyskania niepodległości w listopadzie 1918 na różnych stanowiskach dowódczych w Wojsku Polskim: szef sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce”, szef sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Poznań”, kwatermistrz Frontu Litewsko-Białoruskiego i 4 Armii, 17 lipca 1920 mianowany został II zastępcą szefa Sztabu Generalnego – głównym kwatermistrzem. W listopadzie tego roku stanął na czele Ekspozytury Ministerstwa Spraw Wojskowych powołanej do koordynowania spraw demobilizacyjnych. Równocześnie powierzono mu funkcję szefa Oddziału IV Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych.

1 maja 1920 Naczelny Wódz Pierwszy Marszałek Polski Józef Piłsudski dekretem L. 2126, wydanym na podstawie Ustawy Sejmowej z 2 sierpnia 1919 o ustaleniu starszeństwa i nadaniu stopni oficerskich w WP zatwierdził go z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała podporucznika[3]. 3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919.

W latach 1921-1924 dowódca 28 DP, a w latach 1924-1925 szef Departamentu VII Intendentury MSWojsk.

1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała dywizji ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 14 lokatą w korpusie generałów[4].

W październiku 1925 „przesunięty do dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych z przeniesieniem służbowym z dniem 15 listopada tego roku na III Kurs Centrum Wyższych Studiów Wojskowych[5]. W grudniu tego roku powołany został na stanowisko I zastępcy szefa Administracji Armii[6].

Inspektor armii: 1926-1930 we Lwowie, 1932-1935 w Toruniu, 1935-1939 w Warszawie. W latach 1930–1932 minister robót publicznych w gabinetach Walerego Sławka i Aleksandra Prystora. 3 września 1939 mianowany szefem Polskiej Misji Wojskowej w Londynie i natychmiast oddelegowany dla interwencji w sprawie wywiązania się Wielkiej Brytanii z zobowiązań sojuszniczych wobec Polski. Interwencje Norwid-Neugebauera w Londynie w kwestii przyrzeczonej Polsce w maju 1939 ofensywy powietrznej RAF-u nad Niemcami były bezskuteczne. Funkcję Szefa Misji Wojskowej sprawował do stycznia 1940 r. Od października 1942 do demobilizacji w 1947 Szef Administracji Polskich Sił Zbrojnych. Po demobilizacji pozostał na emigracji, osiedlając się w Kanadzie

Autor: Kampania wrześniowa 1939 r. w Polsce (Londyn 1941).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Późniejsze nazwy szkoły: od 30.06.1915 do 10.11.1918 Gimnazjum Towarzystwa Szkoły Maurycego hr. Zamoyskiego, od 10.11.1918 Gimnazjum Towarzystwa im. Jana Zamoyskiego (za: Smolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego Warszawa: PIW, 1989: 21 i 23; tamże w spisie absolwentów na str. 332, pozycja 35 oraz fotografia generała, fot. nr 28 po s. 224).
  2. „Kto był kim w II Rzeczypospolitej”, pod red. prof. Jacka M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd I
  3. „Dziennik Personalny MSWojsk” 1920, 15 maja, nr 18.
  4. „Dziennik Personalny MSWojsk” 1924, 17 grudnia, nr 131.
  5. „Dziennik Personalny MSWojsk” 1925, 25 października, nr 112.
  6. „Dziennik Personalny MSWojsk” 1925, 28 grudnia, nr 137.
  7. M.P. z 1936 r. Nr 263, poz. 468

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.