Mieczysław Słowikowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mieczysław Słowikowski
Mieczysław Zygfryd Słowik

Rygor
Generał Jacob Devers ściska rękę majora Słowikowskiego po odznaczeniu go orderem Legion of Merit za jego wkład w kampanię w północnej Afryce.
Generał Jacob Devers ściska rękę majora Słowikowskiego po odznaczeniu go orderem Legion of Merit za jego wkład w kampanię w północnej Afryce.
Generał brygady Generał brygady
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1896
Jazgarzew
Data i miejsce śmierci 29 lipca 1989
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 19171947
Siły zbrojne Polska Siła Zbrojna (1917−1918)
Wojsko Polskie (1918−1939)
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie (1939−1947)
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (pięciokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi Legia Zasługi (USA) Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (wojskowy)

Mieczysław Zygfryd Słowikowski, właśc. Mieczysław Zygfryd Słowik, pseud. "Rygor" (ur. 25 lutego 1896 w Jazgarzewie, zm. 29 lipca 1989 w Londynie) − generał brygady Wojska Polskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował handel w Warszawie. W okresie od lipca 1915 do października 1917 roku działał w Polskiej Organizacji Wojskowej, następnie do października 1918 roku był słuchaczem Szkoły Podchorążych Polskiej Siły Zbrojnej, a po jej ukończeniu dowódcą kompanii i organizatorem baonu Dąbrowa Górnicza.

W grudniu 1918 roku przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany dowódcą plutonu w I Warszawskim Batalionie Garnizonowym, później przemianowanym na VI Warszawski Batalion Strzelców. W maju 1919 roku rozpoczął służbę w 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej, gdzie dowodził kompanią, a następnie batalionem. Awansowany na porucznika piechoty ze starszeństwem z dnia 1 czerwca 1919 roku.

Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Od września 1923 do października 1925 roku słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej, a po jej ukończeniu do kwietnia 1926 roku pracownik Oddziału IV Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, do września 1928 roku zatrudniony w Referacie Mobilizacyjnym Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. Do stopnia kapitana awansowany 1 stycznia 1928 roku. W okresie od września 1928 do marca 1930 roku pracował w Referacie Organizacyjno-Mobilizacyjnym M.S.Wojsk. oraz w Biurze Ścisłej Rady Wojennej. Następnie do lutego 1933 roku II oficer do zleceń Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych. Do czerwca 1934 roku odbywał staż w 20 Pułku Piechoty w Krakowie.

W czerwcu 1934 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Brygady KOP "Wilno". Major dyplomowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 roku. W kwietniu 1937 roku objął kierownictwo sztabu Brygady KOP "Grodno".

W 1937 roku rozpoczął pracę dla Oddziału II Sztabu Generalnego, zajmującego się wywiadem zagranicznym. Jako dyplomata został wysłany na placówkę do Kijowa, gdzie zastał go wybuch II wojny światowej. Od października do grudnia 1939 roku przebywał w Stacji Zbornej Oficerów w Paryżu, gdzie wstąpił do odradzającej się po wrześniowej klęsce polskiej armii i do lutego 1940 roku był zastępcą dowódcy 6 Pułku Strzelców Pieszych we Francji. Następnie pracował w Oddziale II Sztabu Naczelnego Wodza. Po kapitulacji Francji zajął się przerzutem polskich żołnierzy do Wielkiej Brytanii, początkowo legalnie, następnie na podstawie fałszywych dokumentów, wreszcie z pomocą do neutralnej Hiszpanii.

Information icon.svg Osobny artykuł: Agencja Afryka.

Po sukcesach Afrika Korps w walkach w Libii i Egipcie, Słowikowski otrzymał polecenie udania się do Algierii, będącej kolonią Francji Vichy, w celu zorganizowania siatki wywiadowczej. W celu organizacji działalności agenturalnej założył fabrykę produkującą płatki owsiane, która okazała się dużym sukcesem komercyjnym i objęła zasięgiem działania całą północną Afrykę, a środki pozyskane z przedsięwzięcia pozwoliły finansować działalność wywiadowczą. Do siatki Słowikowskiego zwerbowanych zostało kilka tysięcy ludzi, których informacje pozwoliły na kontrolę większości dziedzin życia kolonii. Ważną rolę w działalności Słowikowskiego odgrywała także jego żona Maria, którą m.in. odbierała meldunki ze skrzynek kontaktowych, ukrywała kompromitujące materiały w wypadku kontroli i przekupywała urzędników[1].

Słowikowski kierował organizacją do września 1944 roku, dzięki jego działaniom Aliantom udało się bez większych strat przeprowadzić lądowanie w północno-zachodniej Afryce i zająć pozycje wyjściowe do ataku na operujące w Libii jednostki Afrika Korps.

Następnie do października 1946 roku służył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Szkocji, zdemobilizowany w 1947 roku. 15 sieprnia 1964 roku awansowany na pułkownika, a w 1972 roku na generała brygady. Od 3 czerwca 1971 do 14 lipca 1972 roku minister informacji i dokumentacji w emigracyjnym rządzie Zygmunta Muchniewskiego. W kraju uznany za zdrajcę i pozbawiony obywatelstwa polskiego. Osiadł w Londynie, gdzie zmarł.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Aleksandra Zaprutko, Dowództwo Obozu Domowego (w skrócie DOD). Zawód: żona szpiega, "Ciekawostki historyczne", 4 kwietnia 2011.
  2. Nominacje generalskie i odznaczenia państwowe w Narodowe Święto Niepodległości; prezydent.pl; 11 listopada 2009.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "W tajnej służbie. Mieczysław Z. Rygor Słowikowski", Rebis, 2011, ISBN 978-83-7510-621-3
  • Major General Rygor Slowikowski, In the secret service – The lightning of the Torch, The Windrush Press, London 1988, s. 285
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, s. 166
  • H. P Kosk, Generalicja polska, t. 2, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001
  • Filip Gańczak, Pseudonim Rygor, Newsweek Polska, [dostęp 22-02-2011]
  • Aleksandra Zaprutko, Dowództwo Obozu Domowego (w skrócie DOD). Zawód: żona szpiega, "Ciekawostki historyczne", 4 kwietnia 2011.
  • Mateusz Biskup: Człowiek z Algieru (pol.). onet.pl, 11 kwietnia 2011. [dostęp 2011-04-19].