Mieczysław Tomaszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieczysław Tomaszewski
Mieczysław Tomaszewski
Mieczysław Tomaszewski
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1921
Poznań
Zawód muzykolog
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"

Mieczysław Tomaszewski (ur. 17 listopada 1921) – polski muzykolog, teoretyk, estetyk muzyki, współorganizator życia muzycznego w Bydgoszczy po II wojnie światowej (1946-1952), profesor i doktor honoris causa Akademii Muzycznej w Krakowie, Honorowy Obywatel m.Krakowa.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 17 listopada 1921 r. w Poznaniu, w rodzinie o tradycjach nauczycielskich. W wieku 11 lat zaczął uczyć się muzyki w Konserwatorium Muzycznym w Poznaniu, potem w Prywatnej Szkole Muzycznej im. M. Karłowicza u prof. Janiny Illasiewicz-Stojałowskiej, uczennicy I. Friedmana[1]. Uczęszczał do Gimnazjum i Liceum im. I.J. Paderewskiego w Poznaniu.

Po wybuchu II wojny światowej zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego. Otrzymał przydział do jednostki w Brześciu nad Bugiem. Po kampanii wrześniowej został internowany i wywieziony do obozu, skąd udało mu się zbiec. W latach 1939-1944 był pracownikiem leśnym i rolnym w okolicach Wrześni. Organizował tajne wieczory muzyczno-literackie. Po wyzwoleniu, od kwietnia do grudnia 1945 r. pracował jako referent muzyczny w starostwie powiatowym we Wrześni. Był inspiratorem i organizatorem tamtejszego życia muzycznego.

Okres bydgoski[edytuj | edytuj kod]

Od stycznia 1946 r. za sprawą Mariana Turwida znalazł się w Bydgoszczy, gdzie podjął pracę jako referent muzyczny i teatralny w Pomorskim Urzędzie Wojewódzkim. Sprawy, które mu powierzono początkowo nie dotyczyły życia muzycznego (znajdowały się w gestii Jerzego Jasieńskiego, potem Konrada Pałubickiego), lecz teatru. W latach 1946–1948 studiował filologię polską na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.

W krótkim czasie został sekretarzem Adama Grzymały-Siedleckiego. Prowadził cykl wykładów w Studium Dramatycznym, które w latach powojennych było szkołą teatralną, działającą w powiązaniu z Teatrem Ziemi Pomorskiej. W 1946 r. został sekretarzem powstałego w 1945 r. Klubu Literacko-Artystycznego przy Związku Literatów Polskich w Bydgoszczy. Klub ten miał zadania upowszechnieniowe, m.in. organizację tzw. „Śród Literackich”. Udzielał się również w redakcji miesięcznika kulturalno-artystycznego „Arkona”. Jego kontaktom ze środowiskiem plastyków pomorskich sprzyjały wykłady poświęcone muzyce prowadzone w latach 1946-1949 w Liceum Technik Plastycznych, utworzonym przez Mariana Turwida. Po zamknięciu „Arkony” w 1948 r., powierzono mu organizację Roku Chopinowskiego na Pomorzu i Kujawach (1949). W roku tym odbyło się 250 koncertów symfonicznych i kameralnych na terenie województwa bydgoskiego, z udziałem takich artystów jak: Stanisław Szpinalski, Henryk Sztompka, Zbigniew Drzewiecki, Bolesław Woytowicz, Halina Czerny-Stefańska, Władysław Kędra. Koncertom towarzyszyły odczyty i prelekcje wygłaszane m.in. przez Jarosława Iwaszkiewicza, K. Stromengera, Zygmunta Mycielskiego i jego samego.

W 1949 r., po rozdzieleniu dwóch dotychczas istniejących w Bydgoszczy orkiestr symfonicznych: radiowej i miejskiej pod egidą Towarzystwa Muzycznego, powierzono mu dyrekcję naczelną Pomorskiej Orkiestry Symfonicznej.

Okres krakowski[edytuj | edytuj kod]

W 1952 r. opuścił Bydgoszcz (Pomorską Orkiestrę Symfoniczną przejął Andrzej Szwalbe) i udał się do Krakowa. W tym roku rozpoczął pracę w Polskim Wydawnictwie Muzycznym w Krakowie. W 1954 został jego redaktorem naczelnym, a w latach 1965–1988 był jego dyrektorem. W latach 1954–1959 studiował muzykologię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 1959 roku został wykładowcą (od 1971 jako docent, od 1989 – profesor) Akademii Muzycznej w Krakowie. Kierował Katedrą Edytorstwa Muzycznego (1968–1996) oraz Zespołem Analizy i Interpretacji Muzyki (1976–1986), które powołał do życia. W 1996 roku został kierownikiem Katedry Teorii i Interpretacji Dzieła Muzycznego. W latach 1960-1966 wykładał także teorię i estetykę muzyczną na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1982-1985 był członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego. Został także członkiem PAN i PAU[2]. .

W 1983 roku obronił doktorat na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu, w 1999 uzyskał habilitację.

Jest znawcą muzyki romantycznej, autorem wielu prac poświęconych Fryderykowi Chopinowi, pieśni romantycznej i dwudziestowiecznym kompozytorom polskim, głównie Krzysztofowi Pendereckiemu.

Ordery, nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z 17 września 2005 "w uznaniu wybitnych zasług dla kultury polskiej, za osiągnięcia w pracy naukowej w dziedzinie muzykologii" odznaczony został Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Jego osoba znalazła się na kartach „Dzienników 1951-1957” Marii Dąbrowskiej, polskiej pisarki (1988). W 2001 r. Akademia Muzyczna w Krakowie wydała „Studia dedykowane prof. Mieczysławowi Tomaszewskiemu w osiemdziesięciolecie urodzin”, w przeszło 900-stronicowej publikacji pt. „Muzyka w kontekście kultury”.

Najważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Kompozytorzy polscy o Fryderyku Chopinie. Antologia. Kraków 1959
  • Chopin. Diariusz par image. Kraków-Warszawa 1990
  • Fryderyk Chopin. Życie twórcy, Leksykon multimedialny (CD-ROM), Neurosoft Sp. z oo., Kraków 1995
  • Muzyka Chopina na nowo odczytana. Kraków 1996
  • Studia nad pieśnią romantyczną. Od wyznania do wołania, Akademia Muzyczna, Kraków 1997
  • Chopin. Człowiek, dzieło, rezonans. Poznań 1998 ; 2.wyd. (uzupełnione) Kraków 2006; skrócona wersja niemiecka: Frederic Chopin und seine Zeit. Laaber 1999
  • Nad pieśniami Karola Szymanowskiego. Cztery studia, Akademia Muzyczna, Kraków 1998
  • Interpretacja integralna dzieła muzycznego. Rekonesans, Akademia Muzyczna, Kraków 2000
  • Chopin i George Sand. Kraków Wydawnictwo Literackie 2003
  • Muzyka w dialogu ze słowem, Akademia Muzyczna, Kraków 2003
  • Krzysztof Penderecki and His Music. Four Essays, Akademia Muzyczna, Kraków 2003
  • O muzyce polskiej w perspektywie intertekstualnej. Studia i szkice, Akademia Muzyczna, Kraków 2005
  • Penderecki. Bunt i wyzwolenie. Rozpętanie żywiołów. Kraków PWM 2008
  • Penderecki. Odzyskiwanie raju. Kraków PWM 2009

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]