Mierzeja Kurońska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mierzeja Kurońskaa
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Image-Lithuania Juodkrante sand dunes.jpg
Kraj Litwa, Rosja
Typ kulturowe
Spełniane kryterium V
Charakterystyka #994
Regionb Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 2000
na 24. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Położenie na mapie Litwy
Mapa lokalizacyjna Litwy
Mierzeja Kurońska
Mierzeja Kurońska
Ziemia 55°19′30,9″N 21°00′43,3″E/55,325250 21,012028Na mapach: 55°19′30,9″N 21°00′43,3″E/55,325250 21,012028
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Landsat

Mierzeja Kurońska (lit. Kuršių nerija, ros. Куршская коса [Kurszskaja kosa], łot. Kuršu kāpas) to wąski, długi półwysep, w postaci piaszczystego wału, w południowo-wschodniej części wybrzeża Morza Bałtyckiego. Mierzeja oddziela Zalew Kuroński od otwartego Morza Bałtyckiego

  • Długość: 97 km (w tym 50 km na Litwie)
  • Szerokość: 0,4–4 km

Mierzeja jest podzielona między częścią południową Rosji i częścią północną Litwy. Znajdują się na niej drugie pod względem wysokości (kompleksy) wydm w Europie. Cały obszar litewskiej części mierzei jest administracyjnie w granicach miast Nerynga i Kłajpeda.

W 2000 r. Mierzeja Kurońska została zapisana na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa pochodzi od bałtyjskiego plemienia Kurów, którzy do średniowiecza zamieszkiwali zachodnią część obecnej Litwy i Łotwy. Po wyludnieniu w okresie podbojów krzyżackich z północy napłynęli rybacy pochodzący z obszaru późniejszego Księstwa Kurlandzkiego. Jeszcze na początku XX w. podróżnych zaskakiwała możliwość porozumienia się z niektórymi miejscowymi, poza niemieckim, również przy użyciu łotewskiego. Po II wojnie światowej tak jak w całym b. Okręgu Kłajpedzkim ludność autochtoniczna została wysiedlona.

Początkowo Mierzeja Kurońska była zalesiona. Na początku XVIII w. przez mierzeję przebiegał szlak pocztowy z Europy Zachodniej do Rosji. Wzrost populacji i nadmierny wypas bydła doprowadził do zniszczenia delikatnej roślinności, a lasy zostały przetrzebione. W roku 1757, w czasie wojny siedmioletniej, armia rosyjska na potrzeby drewna do budowy setek łodzi o płytkim zanurzeniu, które miały być wykorzystane do oblężenia Królewca, wycięła pozostałe lasy. W następnych dziesięcioleciach wiatry naniosły zwały piachu, doprowadziło to do nieodwracalnego zniszczenia tego obszaru.

Georg David Kuwert, pracownik poczty wraz ze swym ojcem, Gottliebem, chciał odtworzyć pierwotny leśny krajobraz. W roku 1825 przystąpili do ponownego zalesiania mierzei, kontynuowanego przez ponad sto lat. Wzmocniono grunt specjalną odmianą głęboko ukorzeniającej się trawy oraz teren obsadzono różnymi odmianami wytrzymałych sosen i brzóz. Doprowadziło to do stanu obecnego, gdzie około 70% tego obszaru jest zalesione, a wydmy zajmują 12% lądu.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Mierzeja Kurońska odwiedzana jest przez około 8 tys. osób dziennie. Na mierzei występuje około 900 gatunków roślin. Lasy zamieszkują łosie, sarny, lisy i dziki oraz ponad 100 gatunków ptaków, a każdego roku migruje tędy ok. miliona ptaków. Można tu też uprawiać windsurfing i żeglarstwo. Istnieją również liczne muzea, które prezentują jantarową biżuterię.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]