Miguel Herrera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Miguel Herrera
Imię i nazwisko Miguel Ernesto Herrera Aguirre
Data i miejsce
urodzenia
18 marca 1968
Cuautepec,  Meksyk
Pseudonim Piojo
Pozycja Obrońca
Wzrost 168 cm
Masa ciała 81 kg
Informacje klubowe
Obecny klub  Meksyk (trener)
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1986–1987
1987–1988
1988–1989
1989–1990
1990–1991
1991–1995
1995–1999
1999–2000
Atlante
Tecos UAG
Santos Laguna
Atlante
Querétaro
Atlante
Toros Neza
Atlante
36 (4)
1 (0)
30 (4)
17 (0)
30 (2)
125 (9)
109 (2)
33 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1993–1994  Meksyk 14 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2002–2004
2004–2007
2008
2008–2010
2011
2012–2013
2013–
Atlante
Monterrey
Veracruz
Tecos UAG
Atlante
América
 Meksyk

Miguel Ernesto "Piojo" Herrera Aguirre (ur. 18 marca 1968 w Cuautepec) – meksykański piłkarz występujący na pozycji prawego obrońcy, obecnie selekcjoner reprezentacji Meksyku.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Herrera urodził się w mieście Cuautepec de Hinojosa, jednak razem z pięciorgiem rodzeństwa wychowywał się w stołecznym mieście Meksyk. Występował na pozycji prawego obrońcy i był obdarzony znakomitą kondycją oraz szybkością, ale też silnym charakterem i temperamentem. Profesjonalną karierę rozpoczął jako siedemnastolatek w drugoligowej ekipie Cachorros de Neza, skąd rok później trafił do stołecznego zespołu Atlante FC. Tam spędził większość swojej gry w piłkę, prezentując właśnie w jego barwach najlepszą formę i odnosząc z nim największe sukcesy. W meksykańskiej Primera División zadebiutował za kadencji szkoleniowca José Antonio Roki, 3 sierpnia 1986 w zremisowanym 1:1 spotkaniu z Ángeles i szybko został podstawowym zawodnikiem drużyny. Premierowego gola w najwyższej klasie rozgrywkowej strzelił 16 listopada 1986 w wygranej 4:0 konfrontacji z Tigres UANL. Po roku odszedł do zespołu Tecos UAG z miasta Guadalajara, gdzie jednak nie potrafił sobie wywalczyć miejsca w wyjściowej jedenastce.

Rozgrywki 1988/1989 Herrera spędził w beniaminku ligi meksykańskiej, Club Santos Laguna z Torreón. Latem 1989 powrócił do Atlante, gdzie występował przez kolejne sześć lat, z roczną przerwą na grę w kolejnym beniaminku, Querétaro FC. Jako gracz Atlante zdobył tytuł mistrza Meksyku w sezonie 1992/1993, za to w 1994 roku dotarł do finału Pucharu Mistrzów CONCACAF. W połowie 1995 roku został zawodnikiem Toros Neza, gdzie podczas czterech lat w roli podstawowego gracza odniósł największy sukces w historii klubu – wicemistrzostwo Meksyku w wiosennym sezonie Verano 1997. W późniejszym czasie już po raz czwarty powrócił do swojego macierzystego Atlante, gdzie zakończył karierę piłkarską w wieku 32 lat.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Jako nastolatek Herrera wielokrotnie występował w juniorskich i młodzieżowych reprezentacjach – wziął udział między innymi w Turnieju w Tulonie oraz w 1987 roku w kwalifikacjach do Mistrzostw Świata U-20 w Chile. W seniorskiej reprezentacji Meksyku dał mu zadebiutować selekcjoner Miguel Mejía Barón, 4 kwietnia 1993 w przegranym 1:2 spotkaniu z Salwadorem, wchodzącym w skład eliminacji do Mistrzostw Świata 1994, na które jego drużyna ostatecznie się zakwalifikowała, jednak on sam został dyscyplinarnie wyrzucony z kadry i z tego powodu nie znalazł się w składzie na światowy czempionat. W 1993 roku został także powołany na turniej Copa América, gdzie wystąpił w czterech spotkaniach, a Meksykanie zdołali dotrzeć aż do finału, gdzie przegrali 1:2 z Argentyną. Ogółem swój bilans reprezentacyjny Herrera zamknął na czternastu rozegranych spotkaniach bez zdobytej bramki.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Niedługo po zakończeniu kariery piłkarskiej Herrera został asystentem trenera Atlante, Carlosa Reinoso. Na stanowisku pierwszego szkoleniowca zastąpił go w lutym 2002, po serii słabych wyników zespołu. Swoją macierzystą ekipę prowadził przez ponad dwa lata, regularnie kwalifikując się do fazy play-off, a z posady zrezygnował w maju 2004. Zaraz po tym podpisał kontrakt z CF Monterrey i już w pierwszym sezonie w tej ekipie, Apertura 2004, wywalczył z nim wicemistrzostwo Meksyku, po porażce w dwumeczu finałowym z Pumas UNAM. Sukces ten powtórzył również rok później, podczas rozgrywek Apertura 2005, gdzie tym razem jego drużyna uległa w finale Toluce. Ze stanowiska odszedł we wrześniu 2007 po pięciu meczach z rzędu bez zwycięstwa. W sezonie Clausura 2008 był szkoleniowcem Tiburones Rojos de Veracruz, którego jednak nie zdołał uchronić przed spadkiem do drugiej ligi.

We wrześniu 2008 Herrera zastąpił José Luisa Trejo na stanowisku trenera klubu Tecos UAG, którego barwy reprezentował już jako piłkarz. W 2010 roku zajął z nim drugie miejsce w rozgrywkach InterLigi, dzięki czemu jego drużyna zakwalifikowała się do Copa Libertadores. Tam Tecos odpadli jednak już w rundzie wstępnej i nie zdołali awansować nawet do fazy grupowej. Przez cały 2011 rok po raz drugi był trenerem Atlante FC, tym razem mającego już siedzibę w mieście Cancún, lecz nie odniósł z nim żadnego sukcesu. W listopadzie 2011 został nowym szkoleniowcem jednego z najpopularniejszych i najbardziej utytułowanych zespołów w Meksyku, stołecznego Club América, który pod jego przewodnictwem szybko dołączył do grona czołowych drużyn w lidze. W wiosennym sezonie Clausura 2013 wywalczył z Américą tytuł mistrza Meksyku, rekordowy, jedenasty w historii klubu, a pierwszy w swojej karierze trenerskiej.

W październiku 2013 Herrera został tymczasowym selekcjonerem reprezentacji Meksyku w celu poprowadzenia jej w dwumeczu barażowym z Nową Zelandią decydującym o awansie do Mistrzostw Świata 2014. Jednocześnie nie zrezygnował z funkcji trenera Amériki, której zarząd "wypożyczył" go wraz z całym sztabem szkoleniowym Meksykańskiemu Związkowi Piłki Nożnej. Prowadzona przez niego kadra, złożona wyłącznie z graczy występujących w lidze meksykańskiej, pokonała ostatecznie Nowozelandczyków w dwumeczu łącznym wynikiem 9:3 (5:1, 4:2) i awansowała na mundial. W grudniu 2013 oficjalnie potwierdzono, że Herrera pozostanie na stanowisku selekcjonera na stałe. W jesiennym sezonie Apertura 2013 zdobył jeszcze z Américą tytuł wicemistrza Meksyku, od nowego roku skupiając się wyłącznie na pracy z reprezentacją.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]