Mika Kojonkoski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mika Kojonkoski
Mika Kojonkoski
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1963[1]
Finlandia Rauma, Finlandia
Wikicytaty Mika Kojonkoski w Wikicytatach

Mika Kojonkoski (ur. 19 kwietnia 1963 w Raumie w Finlandii) – fiński skoczek narciarski, trener i polityk.

Kariera skoczka[edytuj | edytuj kod]

Jego największym sukcesem było 9. miejsce w zawodach Pucharu Świata w Chamonix w 1986 roku. Poza tym najwyżej klasyfikowany był w drugiej dziesiątce (zimą w sezonie 1985/86 oraz 1986/87).

Studia[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery skoczka, przez dwa lata studiował matematykę na Uniwersytecie Jyväskylä. Naukę tę jednak przerwał, by zająć się trenerstwem. Ukończył biologię sportu oraz studia psychologiczne na tej samej uczelni.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Mika Kojonkoski jest jednym z najlepszych trenerów skoczków narciarskich na świecie. Potwierdzeniem tego jest m.in. wielokrotne zdobywanie przez niego tytułów „trenera roku”. Często wykorzystuje zdobytą wiedzę w dziedzinie psychologii.

Austria (1997–1999)[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą drużyną, jaką miał okazję trenować, była drużyna austriacka. W tamtym okresie jedynym liczącym się w Pucharze Świata Austriakiem był Stefan Horngacher, będący przywódcą drużyny. Ekipę tę Kojonkoski prowadził do 1999 roku. Pod jego opieką w reprezentacji nastąpił wyraźny postęp. Dużą sensacją było wygranie pierwszego konkursu w Engelbergu przez Andreasa Widhölzla, a wśród 10 najlepszych było aż pięciu Austriaków. Kadrę austriacką przejął po Kojonkoskim Alois Lipburger.

Finlandia (1999–2002)[edytuj | edytuj kod]

Następną drużyną, którą prowadził Mika Kojonkoski, była drużyna fińska. Pod jego wodzą Finowie osiągali bardzo dobre wyniki zarówno w Pucharze Świata, jak i w mistrzostwach świata. Jednym z najlepszych skoczków drużyny stał się Janne Ahonen, który pod opieką Miki Kojonkoskiego regularnie punktował w zawodach, plasując się w pierwszej dziesiątce oraz zdobył brąz na mistrzostwach świata w fińskim Lahti w 2001 roku[2]. Na tychże mistrzostwach ekipa fińska wywalczyła srebrny medal[3]. Kadrę tę przejął ją po nim w 2002 roku Fin Tommi Nikunen.

Norwegia (2002–2011)[edytuj | edytuj kod]

Od 2002 roku Mika Kojonkoski był trenerem narodowej kadry Norwegii. Początkowo podpisał kontrakt na dwa lata. Kiedy rozpoczynał pracę w Norwegii, tamtejsza ekipa przechodziła poważny kryzys. Zawodnicy nie osiągali dobrych wyników i niemalże nie liczyli się na arenie międzynarodowej. Jego praca zaczęła jednak przynosić szybkie efekty, kiedy to w sezonie 2002/03 jedne z pierwszych zawodów w norweskim Trondheim okazały się wielkim sukcesem Norwegów. Również mistrzostwa świata we włoskim Predazzo w 2003 roku udowodniły, że norweska kadra należała do czołówki. Potwierdził to brązowy medal drużyny oraz srebrny medal Tommy’ego Ingebrigtsena na skoczni K-95.

Najbardziej udanym okresem norweskiej kadry był sezon 2003/04, drużyna zajęła wtedy pierwsze miejsca we wszystkich konkursach drużynowych. Na drugim miejscu w ogólnej klasyfikacji PŚ uplasował się Roar Ljøkelsøy, a na trzecim Bjørn Einar Romøren. Na igrzyskach olimpijskich w Turynie w 2006 roku norwescy skoczkowie wywalczyli brąz drużynowo, natomiast Lars Bystøl zdobył złoty i brązowy medal. Roar Ljøkelsøy dwukrotnie został mistrzem świata w lotach. Ponadto rekord świata (nieoficjalny) w długości skoku narciarskiego należy do Johana Remena Evensena (246,5 metra, Vikersund, 2011 r.)[4]. Na mistrzostwach świata w japońskim Sapporo w 2007 roku podopieczni Miki Kojonkoskiego zdobyli srebrny medal, natomiast Roar Ljøkelsøy wywalczył brązowy medal na dużej skoczni.

W sezonie 2006/07 Mika Kojonkoski odmłodził kadrę narodową, wprowadzając dwóch nowych zawodników – Andersa Jacobsena i Toma Hilde. Pierwszy z nich odniósł błyskawicznie duży sukces skokach narciarskich, wszedł do czołówki Pucharu Świata[5]. Ostatecznie zajął 2. miejsce w generalnej klasyfikacji PŚ (pierwszy był wówczas Adam Małysz). Jacobsen jest też zwycięzcą 55. Turnieju Czterech Skoczni. W słabszym dla Norwegów sezonie 2008/09 podopieczni Miki Kojonkoskiego zdobyli na mistrzostwach świata w Libercu srebrne medale[6], a Jacobsen stanął na najniższym stopniu podium w konkursie indywidualnym. Na igrzyskach olimpijskich w 2010 roku norwescy skoczkowie zajęli 3. miejsce w zawodach drużynowych[7], a na mistrzostwach świata w lotach narciarskich przegrali jedynie z Austriakami.

Kojonkoski z Norwegami osiągał największe sukcesy, szczególnie w sezonie 2003/04, ale także w kolejnych latach. Ponadto w pierwszej dziesiątce Pucharu Świata zawsze znajdował się zawodnik z Norwegii. Od sezonu 2002/2003 drużyna zajmowała następujące miejsca w klasyfikacji końcowej Pucharu Narodów:

  • 2002/03 – 3. miejsce (3273 punkty)
  • 2003/04 – 1. miejsce (5008 punktów)
  • 2004/05 – 3. miejsce (4124 punkty)
  • 2005/06 – 2. miejsce (3525 punktów)
  • 2006/07 – 2. miejsce (3710 punktów)
  • 2007/08 – 2. miejsce (5303 punktów)

Natomiast przed przejęciem drużyny przez Kojonkoskiego:

  • 1997/98 – 5. miejsce (1987 punktów)
  • 1998/99 – 4. miejsce (2489 punktów)
  • 1999/00 – 5. miejsce (1624 punkty)
  • 2000/01 – 4. miejsce (460 punktów)
  • 2001/02 – 7. miejsce (897 punktów)

Współpracę z drużyną Norwegii Kojonkoski zakończył po sezonie 2010/2011[8].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mika Kojonkoski jest żonaty z Ulle. Ma troje dzieci: dwie córki – Rosę i Ripsę oraz syna – Rene. Interesuje się poezją i psychologią. Lubi grać w golfa. Ma posiadłość w Hiszpanii[9], gdzie spędza czas między sezonami.

Polityka[edytuj | edytuj kod]

Angażuje się również w politykę, choć twierdzi, że nie jest w tym dobry. Przyznaje, iż nie interesuje go polityka sama w sobie, lecz wszystkie społeczne aspekty życia. Otrzymał również propozycję startu w wyborach do Parlamentu Europejskiego, jednak z niej nie skorzystał[10]. Zasiada z ramenia Partii Koalicji Narodowej w Radzie Miasta Kuopio, gdzie mieszka[11].

Przypisy