Mikael Pernfors

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mikael Pernfors
Państwo  Szwecja
Miejsce zamieszkania Höllviken
Data i miejsce urodzenia 16 lipca 1963
Malmö
Wzrost 173 cm
Masa ciała 68 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1985
Zakończenie kariery 1996
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 10 (22 września 1986)
Australian Open QF (1990)
Roland Garros F (1986)
Wimbledon 4R (1986, 1987)
US Open 4R (1989)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 32 (11 lipca 1988)
Roland Garros 3R (1988)
US Open 2R (1988)

Mikael Pernfors (ur. 16 lipca 1963 w Malmö) – szwedzki tenisista, finalista wielkoszlemowego Rolanda Garrosa z 1986 roku w grze pojedynczej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Praworęczny Szwed, z bekhendem granym oburącz, opierał swoją grę na topspinowych zagraniach z głębi kortu. Korzystał także z zagrań kombinacyjnych, skrótów i lobów.

Przed rozpoczęciem kariery zawodowej łączył grę w tenisa ze studiami na University of Georgia. Przez dwa lata z rzędu zdobywał tytuł akademickiego mistrza USA w tenisie (1984, 1985), jako pierwszy zawodnik od czasu Dennisa Ralstona, który osiągnął to w latach 60.

W 1985 roku Pernfors rozpoczął karierę zawodową, a zakończył ją w 1996 roku. Przełom w jego karierze nastąpił w 1986 roku, kiedy najpierw awansował do czołowej setki rankingu, a w czerwcu dotarł do finału Rolanda Garrosa. W drodze do finału odniósł kilka zwycięstw nad wyżej notowanymi rywalami, m.in. Stefanem Edbergiem, Martínem Jaitem, Borisem Beckerem, Henrim Lecontem. W finale przegrał 3:6, 2:6, 4:6 z ówczesnym liderem rankingu światowego Ivanem Lendlem. We wrześniu 1986 roku awansował na najwyższe miejsce w rankingu w swojej karierze, na 10. pozycję.

Pierwsze turniejowe zwycięstwo rangi ATP World Tour Pernfors wywalczył w 1988 roku, kiedy udało mu się wygrać imprezy w Los Angeles (w finale z Andre Agassim) i Scottsdale. Był również w tym samym sezonie finalistą turnieju w Memphis.

W dalszych miesiącach zmagał się z kontuzjami i na początku lat 90. był praktycznie nieobecny na światowych kortach. W lipcu 1993 roku odniósł swoje trzecie zwycięstwo w cyklu ATP World Tour, w Montrealu. W turnieju kanadyjskim pokonał m.in. wicelidera rankingu światowego Jima Couriera i w finale Todda Martina; w meczu finałowym Martin nie wykorzystał prowadzenia 5:2 w decydującym secie i ostatecznie Pernfors wygrał 2:6, 6:2, 7:5.

Jako deblista Pernfors wygrał jeden turniej, był w dalszych dwóch finałach. W lipcu 1988 roku figurował na pozycji nr 32. w rankingu deblistów.

Pernfors przeszedł do historii tenisa nie tylko dzięki swoim wynikom, ale także jako pierwszy "zwycięzca" meczu po dyskwalifikacji rywala na podstawie przepisów wprowadzonych w 1990 roku. Do tego wydarzenia doszło w styczniu 1990 roku w IV rundzie Australian Open. Rywal Pernforsa, John McEnroe, otrzymał dwa ostrzeżenia, najpierw za pogrożenie sędzinie liniowej, następnie za złamanie rakiety. Wcześniejsze regulacje pozwalały na trzy takie ostrzeżenia, dopiero czwarte kończyło się dyskwalifikacją; po zmianie przepisów wykluczenie następowało już przy trzecim ostrzeżeniu. McEnroe mimo dwóch kar wdał się w kolejną sprzeczkę z sędzią głównym, w efekcie czego doszło do dyskwalifikacji Amerykanina. Dzięki temu Pernfors awansował do ćwierćfinału, w którym nie sprostał jednak Yannickowi Noahowi.

W latach 1986–1989 Pernfors reprezentował Szwecję w Pucharze Davisa, wyłącznie jako singlista. Pernforsowi przysługuje tytuł zdobywcy Pucharu Davisa – wystąpił bowiem w I rundzie edycji z 1987 roku. W finale Szwedzi pokonali Indie. Ostatni występ w zespole narodowym Pernfors zanotował w 1989 roku.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca[edytuj | edytuj kod]

gra pojedyncza (3):

  • 1988 Los Angeles, Scottsdale
  • 1993 Montreal

gra podwójna (1):

  • 1989 Charleston (z Tobiasem Svantessonem)

Finalista[edytuj | edytuj kod]

gra pojedyncza (2):

  • 1986 French Open
  • 1988 Memphis

gra podwójna (2):

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]