Miki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy grupy minerałów. Zobacz też: Miki miasto w Japonii lub "Myszka Miki (Mickey Mouse)".
biotyt
muskowit

Miki (łyszczyki) – grupa minerałów zaliczana do gromady krzemianów. Nazwa "mika" pochodzi od łac. mica = ziarno lub micare = błyszczeć.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzą skupienia zbite, ziarniste, blaszkowe, czasami rozetowe. Tworzą kryształy wrosłe i narosłe w druzachszczotki krystaliczne. Są giętkie, elastyczne i sprężyste. Tylko niewiele wśród nich jest wyraźnie kruchych oraz łamliwych (są to: margaryt, clintonit, ksantofyllit).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Łyszczyki występują powszechnie w wielu skałach. Należą do głównych minerałów skał magmowych. Są ważnymi składnikami skał metamorficznych i często występują w skałach osadowych. Dzięki doskonałej łupliwości często spotykane w postaci cienkich, elastycznych blaszek o różnym zabarwieniu (tzw. kocie złoto).

Miejsca występowania: Indie, Rosja, Kanada.

W Polsce – są spotykane w pegmatytach na Dolnym Śląsku.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • jako dielektryk w kondensatorach o małej pojemności,
  • do izolowania wycinków komutatorów,
  • jako izolacja żłobkowa,
  • do odizolowywania elementów elektronicznych (np. tranzystorów od radiatorów).
  • do produkcji gumy, papieru przemysłowego, tapet ściennych, tworzyw sztucznych, lakierów, ceramiki, przezroczystych okienek wziernikowych do pieców.
  • jako posypka do papy,
  • jako połyskujący dodatek do ozdobnych szlachetnych tynków,
  • wypełniacz do środków ochrony roślin
  • źródło otrzymywania litu
  • są poszukiwane i cenione przez kolekcjonerów,
  • muskowit chromowy (fuchsyt) jest wykorzystywany jako kamień ozdobny oraz surowiec rzeźbiarski.
  • jako składnik kosmetyków mineralnych m.in. podkładów, pudrów itp.

Odmiany miki[edytuj | edytuj kod]

1.ze względu na zabarwienie:

2. ze względu na skład chemiczny:

Wyroby z miki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. wg Aleksy Brodowski, Jerzy Chabłowski, Jerzy Auerbach: Radio i Telewizja. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1971, s. 332.
Wikimedia Commons