Mikołaj Bibikow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Mikołaj Bibikow, Nikołaj W. Bibikow (ur. 9 września 1842 w Sankt Petersburgu, zm. 21 lutego 1923 w Pradze) – Rosjanin, carski generał, dwudziesty prezydent Warszawy.

Urząd Prezydenta Warszawy objął 6 października 1892 r. Kontynuował po swoim poprzedniku budowę kanalizacji i wodociągów miejskich. Podczas jego prezydentury w Warszawie powstało wiele skwerów, parki: Ujazdowski i Skaryszewski. Ważnym dokonaniem było wybudowanie Hal Mirowskich, które do 1944 były największym obiektem handlowym Warszawy. Ponadto podczas jego kadencji m.in. wybudowano pierwszą elektrownię i rozpoczęto elektryfikację miasta, uruchomiono kolejki: grójecką, marecką i wawerską, zbudowano wiadukt Markiewicza, rozpoczęto budowę Trzeciego Mostu na Wiśle (obecnie Most Poniatowskiego), a także wybrukowano wiele ulic. Z jego inicjatywy obsadzono drzewami szereg ulic oraz urządzono wiele warszawskich ogródków i skwerów, przez co Bibikow zyskał żartobliwy przydomek skwiernego gienierała[1].

Podczas rewolucji 1905 r. pod naciskiem społeczeństwa Bibikow zgodził się na wprowadzenie języka polskiego do urzędów, a także na umieszczenie w ratuszu polskich napisów. Wobec projektu wyboru prezydenta spośród członków Rady Miejskiej podał się do dymisji 29 czerwca 1906. Po ustąpieniu został urzędnikiem do specjalnych poruczeń w Urzędzie Warszawskiego Gubernatora.

Generał-major od 1890, generał-lejtnant od 1899, generał kawalerii od 1906.

Ostatnie lata życia spędził w Pradze, gdzie dożył 81 lat. Został pochowany w prawosławnej części cmentarza Olszańskiego w Pradze.

Niektóre ordery i nagrody:

1873 Order Świętego Stanisława

1897 Cesarski Austriacki Order Franciszka Józefa

1898 Order Daniła I

Przypisy

  1. Stefan Kieniewicz: Warszawa w latach 1795-1914. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1976, s. 192.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 58. ISBN 83-01-08836-2.