Mikołaj Krupski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mikołaj Krupski (ur. 25 września 1919 w Pialikach, pow. dziśnieńskim) – generał brygady MO, wieloletni funkcjonariusz peerelowskich organów bezpieczeństwa, m.in: naczelnik Departamentu II ds. kontrwywiadu MSW i kierownik Głównego Inspektoratu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych PRL.

Od listopada 1940 służył w Armii Czerwonej, a od września 1941 w wojskowym batalionie budowlanym. Absolwent szkoły oficerskiej w Kujbyszewie. Być może odbył praktykę w radzieckim kontrwywiadzie Smierszpotrzebne źródło. Służbę w polskich organach bezpieczeństwa rozpoczął 16 sierpnia 1944, jako śledczy w Białostockim Wojewódzkim Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego (WUBP). Jeszcze w tym samym roku przeszedł do Miejskiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (MUBP), gdzie przez następny rok sprawował funkcję kierownika Sekcji 7. W 1945 roku przeniesiony do Łodzi, gdzie kolejno został kierownikiem Grupy Operacyjnej przy tamtejszym Powiatowym Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego (PUBP), kierownikiem Sekcji 8. WUBP, zastępcą kierownika Wydziału I WUBP odpowiedzialnego za miejscowy kontrwywiad, i następnie jeszcze w tym samym roku kierownikiem tego Wydziału. W 1947 roku został naczelnikiem Wydziału VII (śledczy), a następnie Wydziału V (ochrona partii i ugrupowań politycznych) WUBP w Łodzi. Rok później czyli w 1948 roku, został zastępcą szefa WUBP w Łodzi. W tym samym roku przeniesiony do Bydgoszczy na stanowisko szefa tamtejszego Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, które sprawował przez następne 2 lata. Od 1950 do 1953 roku szef WUBP w Lublinie.

W 1953 roku został przeniesiony do centrali Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie, gdzie objął stanowisko zastępcy (wicedyrektor) dyrektora Departamentu III MBP. Wówczas dyrektorem tego departamentu był płk Józef Czaplicki, a po nim płk Leon Andrzejewski.

Po likwidacji MBP i utworzeniu Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego w 1954 roku, wówczas już major Krupski, został kierownikiem Urzędu ds. Bezpieczeństwa Publicznego miasta stołecznego Warszawy, na tym stanowisku pozostał do 1957 roku, kiedy to po kolejnej reorganizacji organów bezpieczeństwa został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, gdzie przez następne trzy lata pozostawał w dyspozycji Departamentu Kadr i Szkolenia MSW. W 1960 roku był zastępcą szefa Zarządu Politycznego Wojsk Ochrony Pogranicza, to stanowisko sprawował do 1961 roku, wówczas został przeniesiony do wywiadu, którym zajmował się Departament I MSW, na stanowisko wicedyrektora tego departamentu. Na początku 1965 roku zastąpił na stanowisku dyrektora Departamentu II (ds. kontrwywiadu) pułkownika Ryszarda Matejewskiego, który był przywódcą nielegalnej grupy rabunkowej SB, która pozyskiwała złoto i dewizy na potrzeby bieżącej działalności operacyjnej, później znana jako afera „Zalew”.[1]

W 1973 roku Krupski odszedł ze stanowiska dyrektora Departamentu II, na którym zastąpił go jeszcze wówczas pułkownik Władysław Pożoga, na ostatnie stanowisko w jego karierze kierownika Głównego Inspektoratu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych PRL; stanowisko to zajmował do 31 maja 1988[2].

Odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy[3].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Księga bezprawia. Akta normatywne kierownictwa resortu bezpieczeństwa publicznego (1944-1956), oprac. Bogusław Kopka, Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2011.

Przypisy

  1. W tym czasie M. Krupski przez podwładnych był nazywany "Świętym", gdyż był fanatycznym, ortodoksyjnym marksistą. Porównaj: Jerzy Bronisławski, ...i kontrwywiad (wspomnienia oficera operacyjnego). Oficyna Wydawnicza "SPAR", Warszawa, 1997, s. 385. ISBN 83-86625-65-1
  2. http://arch.ipn.gov.pl/ftp/pdf/Aparat_kadra_kier_tom%20II.pdf
  3. monitorpolski.gov.pl/mp/1947/s/27/M1947027000001.pdf