Mikołaj Siwicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mikołaj Siwicki (ukr. Микола Сивiцький, Mykoła Sywićkyj, ur. 20 września 1917 - zm. 13 stycznia 2004) - doktor ukrainistyki (literaturoznawca) ukraińskiego pochodzenia.

Ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim w 1956, doktoryzował się na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1983 u prof. Ryszarda Łużnego pracą na temat Bohdana Łepkiego. Swoje rozprawy oraz artykuły popularyzatorskie publikował na łamach pism specjalistycznych „Slavia Orientalis”, „Studia Polono-Slavica- Orientalia. Acta Litteraria”.

Był współzałożycielem, i przez kilka początkowych lat sekretarzem redakcji ukraińskiego tygodnika Nasze Słowo.

Przez pewien czas Mykoła Siwicki mieszkał na warszawskim Bródnie.

Kontrowersje i antypolonizm[edytuj | edytuj kod]

Jego książki są krytykowane przez historyków za skrajny antypolonizm. Zarzuty dotyczą jego głównej książki pt. "Dzieje konfliktów polsko-ukraińskich". Możemy w niej przeczytać m.in., że „Polskie społeczeństwo jest zdegenerowane, chore, bo wychowało się na fałszu...”. W tej samej książce przesiedlenie ludności łemkowsko-ukraińskiej z pogranicza polsko-sowieckiego, w ramach operacji „Wisła” nazwał ludobójstwem[1]. O tej książce pisał również Józef Lewandowski w paryskiej Kulturze (artykuł ze stycznia-lutego 1994 r.) komentując zawarte w książce myśli Siwickiego: „Cokolwiek Polacy by nie robili, to zawsze są zbrodniarzami, natomiast Ukraińcy toczą wyłącznie sprawiedliwą walkę”. Siwicki posunął się nawet do usprawiedliwiania zbrodni katyńskiej na polskich oficerach, pisząc w tomie I (s. 68): „Rzecz jasna – w «tępieniu wystąpień zagrażających porządkowi publicznemu» osadnicy (polscy) strzelali do szowinistów i komunistów. Czy można się dziwić, że niebawem ten «wyselekcjonowany, wartościowy element» bolszewicy wystrzelali w Katyniu?”. Na s. 19 drugiego tomu swej książki Siwicki usprawiedliwia ukraińskie rzezie na Polakach nazywając je normalną walką[2]

Ilość zawartych w tej pracy przekłamań spowodowała nawet wniesienie przeciw autorowi sprawy do prokuratury[1]. 10 lipca 1996 r. Prokuratura Wojewódzka w Warszawie sformułowała akt oskarżenia przeciwko dr. Mikołajowi Siwickiemu za to, iż w swej trzytomowej pracy Dzieje konfliktów polsko-ukraińskich „publicznie nawołuje do waśni na tle różnic narodowościowych" i „rozpowszechnia fałszywe wiadomości". Zawiadomienie o przestępstwie złożyły polskie organizacje patriotyczno-niepodległościowe z Przemyśla, które występują w tej sprawie jako „osoby pokrzywdzone"[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Lucyna Kulińska, Tragiczne wydarzenia polsko-ukraińskie lat 1939-1947 w świadomości współczesnych Polaków
  2. Jerzy Robert Nowak: Bezkarność antypolonizmu (pol.). [dostęp 26 kwietnia 2009].
  3. Bogdan Huk „Nasze Słowo" nr 39/1996

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Mikołaj Siwicki - Dzieje konfliktów polsko-ukraińskich. T.I, II, III, Warszawa 1994. Studia polsko-ukraińskie. Materiały z konferencji naukowej. Kamieniec Podolski, 29-31 maja 1992, Kijów-Przemyśl 1993
  • Mikołaj Siwicki, Zapysky siroho wołyniaka, wyd. Kijów 1996 oraz 2000, (ukr.) - Микола Сивицький - "Записки сірого волиняка." - 2-е вид. - К.: Вид-во ім. О. Теліги, 2000.
  • Mikołaj Siwicki - Paradoksy doby, Kijów 2000, (ukr.)- Микола Сивицький - "Парадокси доби.", Вид-во ім. О. Теліги, 2000.
  • Mikołaj Siwicki - Obchody jubileuszowe Bohdana Łepkiego w Polsce. (1972 r. referat) oraz Ukraina (1991 r. referat)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ola Hnatiuk, Literatura ukraińska w pracach Instytutu Slawistyki PAN, w: 50 lat slawistki w Polskiej Akademii Nauk (1954-2004). Księga jubileuszowa Instytutu Slawistyki PAN, SOW, Warszawa 2004