Mikrosamochód

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mikrosamochód, kwadrycykl (en. microcar, quadricycle) - określenie używane w odniesieniu do ekstremalnie małego samochodu, którego masa własna nie przekracza zwykle 550 kg.

Mikrosamochody są często zaliczane do autosegmentu A. W przypadku jednak niektórych krajów stworzono regulacje prawne, które pozwalają wyodrębnić je jako oddzielną klasę samochodów[1].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Przyjmuje się, że za mikrosamochód należy uznać taką konstrukcję, która ma do 3 metrów długości, przestrzeń wewnętrzną w granicach 2400 litrów i napędzana jest silnikiem elektrycznym o mocy maksymalnej do 15 kW (ok. 20 KM) lub silnikiem spalinowym do 1 litra pojemności skokowej. Najczęściej spotykane w tej kategorii są samochody z silnikami benzynowymi o pojemności 50 cm³ i 505 cm³ oraz z silnikami elektrycznymi 4 kW i 15 kW.

Segment mikrosamochodów powstał wraz z rozwojem motoryzacji na początku XX wieku, największą popularnością cieszył się po zakończeniu II wojny światowej w zachodniej Europie ze względu na ograniczenia w produkcji pełnowymiarowych samochodów osobowych, a także z uwagi na stosunkową prostotę konstrukcji i niską cenę auta (np. BMW Isetta, Fiat 500, Glas Goggomobil, Messerschmitt KR 200). W Japonii mikrosamochody w dużym stopniu przyczyniły się do rozwoju tamtejszego przemysłu motoryzacyjnego i dały początek segmentowi samochodów typu keijidōsha (kei car).

W krajach socjalistycznych gdzie gospodarka była planowa ten rodzaj pojazdów był również znany. W odróżnieniu jednak od państw gospodarki kapitalistycznej nie przywiązywano do ich produkcji większej uwagi i nie liczono się z potrzebami rynku. Jedyną grupą społeczną, która miała większy dostęp do tego typu automobili byli inwalidzi (Velorex, Simson DUO, SMZ S-3D).

Obecnie samochody typu microcar przeżywają swój renesans i zaczynają cieszyć się uznaniem w krajach wysoko rozwiniętych (ochrona środowiska, małe rozmiary, ulgi podatkowe, niskie koszty eksploatacji, możliwość prowadzenia pojazdu przez młodzież). Najbardziej popularne są jako samochody do jazdy po zatłoczonych ulicach dużych aglomeracji miejskich oraz jako drugi lub trzeci samochód w rodzinie. Wykorzystywane są także jako dostawcze, transportowe lub jako pojazdy służb miejskich. Bardzo często do prowadzenia mikrosamochodu wystarczy prawo jazdy kategorii B1, AM lub dowód osobisty

W produkcji mikrosamochodów przodują kraje śródziemnomorskie Europy (przede wszystkim Francja i Włochy). Najbardziej znanymi współczesnymi producentami takich pojazdów są:

W Polsce samochody tego typu zaczęły powstawać od lat 50. XX wieku. Były to w większości konstrukcje amatorskie budowane w jednym egzemplarzu lub auta prototypowe. Jedynym mikrosamochodem produkowanym seryjnie w Polsce na większą skalę był Mikrus MR-300 (1957-1960).

Współcześni producenci mikrosamochodów[edytuj | edytuj kod]

Aixam Scouty R
Chatenet Barooder
Kewet Buddy
Multicar M 26
SECMA Fun Tech 50
Grecav Sonique DCI
ZAP Xebra
Think City II
Information icon.svg Zobacz też: kei car.

Azja[edytuj | edytuj kod]

Chiny

Indie

Japonia

Korea Południowa

Sri Lanka

Europa[edytuj | edytuj kod]

Czechy

Francja

Hiszpania

  • Vexel

Holandia

  • Fox
  • Waaijenberg

Niemcy

Norwegia

Polska

Szwajcaria

Włochy

Ameryka Północna[edytuj | edytuj kod]

Kanada

  • Dynasty
  • Westward

Stany Zjednoczone Ameryki

  • Commuter Cars
  • GEM
  • Myers Motors
  • ZAP

Ameryka Południowa[edytuj | edytuj kod]

Brazylia

  • Edra
  • Obvio

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. W krajach członkowskich Wspólnot Europejskich kwestie prawne dotyczące mikrosamochodów są normowane od 1992 roku na podstawie dyrektyw np. Dyrektywa 92/61/CEE (en).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]