Mikulińce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mikulińce
Мику́линці
Rynek w Mikulińcach na starej pocztówce
Rynek w Mikulińcach na starej pocztówce
Herb Flaga
Herb Mikulińców Flaga Mikulińców
Państwo  Ukraina
Obwód tarnopolski
Prawa miejskie 1595
Powierzchnia 4 km²
Populacja (2004)
• liczba ludności
• gęstość

3400
850 os./km²
Nr kierunkowy +380 3551
Kod pocztowy 48120
Tablice rejestracyjne BO
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Mikulińce
Mikulińce
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Mikulińce
Mikulińce
Ziemia 49°23′N 25°36′E/49,383333 25,600000Na mapach: 49°23′N 25°36′E/49,383333 25,600000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Ukraina

Mikulińce (ukr. Мику́линці) osiedle typu miejskiego w rejonie trembowelskim obwodu tarnopolskiego, 18 km na południe od Tarnopola, nad rzeką Seret na Podolu. Miejscowość liczy ok. 3400 mieszkańców i rozciąga się na obszarze 4 km². Mikulińcom administracyjnie podlegają także: Wola (do 1939 r. Wola Mazowiecka), Konopkówka i Krzywki (ukr. Воля, Конопківка, Кривки). W okolicy znajduje się stacja kolejowa Mikulińce-Strusów, na linii z Tarnopola do Kopyczyniec.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dawny herb Mikuliniec

Gród Mikulin wymieniany był w źródłach już w 1084 roku. Po najazdach tatarskich w połowie XIII w. osada upadła, a na jej miejscu powstała wieś Mikulińce. W 1758 r. król August III potwierdził prawa miejskie, których później austriackie władze zaborcze nie podtrzymały. W 1840 roku hrabia Mieczysław Rey uruchomił browar. Na przełomie XIX i XX wieku około połowy - z 4 tysięcy mieszkańców - stanowili Żydzi, resztę Polacy i Ukraińcy. W listopadzie 1918 Mikulińce znalazły się na obszarze proklamowanej przez Ukraińców Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. 27.11.1918 roku podczas wojny polsko-ukraińskiej doszło tu do przegranej przez polski oddział pułkownika Czesława Rybińskiego bitwy. W latach 1920-1939 miasto w powiecie tarnopolskim, województwo tarnopolskie. Liczba ludności spadła, miejscowość miała charakter letniskowy. W ramach reformy administracyjnej 1.08.1934 utworzono Gminę Mikulińce. Po agresji ZSRR na Polskę - obszar ten włączono do Ukraińskiej SRR. W roku 1942 Niemcy wywieźli miejscowych Żydów do obozów zagłady. Po zakończeniu wojny władze radzieckie wysiedliły większość ludności polskiej na Dolny Śląsk.

Podczas okupacji pozbawione praw miejskich i włączone do wiejskiej gminy Mikulińce[1].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • ruiny zamku[2] z XVI w. Kiedy przywileje miastu na prawie magdeburskim nadawał w 1595 r. król Zygmunt III, w Mikulińcach istniał już zamek obronny wzniesiony przez Annę z Sieniawskich Jordanową. Potem na tej ziemi panowały słynne polskie rody - Koniecpolskich, Sieniawskich, Lubomirskich, Mniszchów, Konopków, Rejów[3]
  • odrestaurowany barokowy kościół pw. Trójcy Przenajświętszej z 1779 r wybudowany i uposażony przez Ludwikę z Mniszchów Potocką, będąca wdową po hetmanie wielkim koronnym - Józefie Potockim. Po upadku ZSRR zwrócony rzymsko-katolickiej Archidiecezji Lwowskiej
  • pałac, dawniej Konopków i Reyów, mieści obecnie sanatorium
  • na przykościelnym cmentarzu zachowały się stare polskie nagrobki.
Polski cmentarz
Krzyż na polskim grobie z nazwiskiem Józefa Partyki
Kościół w Mikulińcach

Osoby urodzone w Mikulińcach[edytuj | edytuj kod]

  • Antoni Piątkowski herbu Korab (1876-1947) – polski społecznik kulturalny, odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski nadanym przez Prezydenta Ignacego Mościckiego
  • Leon Król (1886-1959) – polski profesor, dyrektor Państwowego Gimnazjum i Liceum w Jaśle
  • Karol Hukan (1888-1958) – polski rzeźbiarz
  • Czesław Krzyszowski (1922-2007) – polski doktor inżynier, żołnierz AK, generał dywizji Ludowego Wojska Polskiego
  • Janusz Morgenstern (1922-2011) – polski reżyser i producent filmowy
  • Józef Wojciechowski (1936-2007) – kierownik Śląskiego Obserwatorium Geofizycznego w Raciborzu, wieloletni radny tego miasta
  • Bronisław Szczyradłowski (1897-1940) - podpułkownik Wojska Polskiego, uczestnik wojny polsko-rosyjskiej w 1920 r., odznaczony Krzyżem Virtuti Militari i (trzykrotnie) Krzyżem Walecznych, w czasie kampanii wrześniowej w dowództwie obrony Lwowa, prawnik. Zamordowany przez NKWD w Bykowni na Ukrainie.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]