Milan (pocisk)
| Euromissile Milan | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Francja/ Niemcy |
| Producent | MBDA Missile systems |
| Przeznaczenie | przeciwpancerny |
| Historia | |
| Data konstrukcji | 1962 |
| Lata produkcji | od 1972 |
| Dane techniczne | |
| Długość | 120 cm |
| Średnica | 12,5 cm |
| Rozpiętość | 26 cm |
| Napęd | silnik rakietowy na paliwo stałe |
| Prędkość | 200 m/s |
| Naprowadzanie | przewodowe |
| Masa | 7,1 kg |
| Masa głowicy | 2,98 kg |
| Zasięg | od 400 do 2000 m |
| Użytkownicy | |
| Australia, Belgia, Francja, Grecja, Hiszpania, Irak, Iran, Indie, Niemcy, Portugalia, Syria, Turcja, Wielka Brytania, Włochy | |
Milan (fr. Missile d'infanterie leger antichar) — przeciwpancerny pocisk kierowany drugiej generacji opracowany przez francusko-niemieckie konsorcjum Euromissile. Produkowany od 1972 stał sie podstawowym Europejskim pociskiem przeciwpancernym małego zasięgu. Obecnie w Europie zastępowany przez pociski Trigat i Spike.
Spis treści |
Historia[edytuj]
Prace nad nowym zachodnioeuropejskim pociskiem przeciwpancernym rozpoczęły się w 1962 roku. Pierwsze próby miały miejsce w 1971 a rozpoczęcie produkcji seryjnej w 1972. Pocisk konstruowano głównie z myślą o uzbrojeniu piechoty. Był jednak instalowany na różnych pojazdach w tym na AMX-10P i Marder 1. Produkcję licencyjną uruchomiono w Wielkiej Brytanii, Hiszpanii i Indiach.
Wersje[edytuj]
- Milan -pojedyncza głowica kumulacyjna (1972)
- Milan 2 - pojedyncza głowica kumulacyjna (1984)
- Milan 2T - podwójna głowica kumulacyjna (1993)
- Milan 3- podwójna glowica kumulacyjna
- Milan ER-podwójna głowica kumulacyjna,wydłużony zasięg
Opis[edytuj]
System w wersji przenośnej składa się z wyrzutni umieszczonej na trójnogu, celownika i układu kierowania oraz pojemnika z kompozytu szklanego zawierającego pocisk który pełni funkcję jednorazowej prowadnicy startowej. Podczas składowania i transportu pojemnik chroni pocisk przed niekorzystnym działaniem środowiska. Do standardowego celownika można dołączyć celownik termowizyjny MIRA o masie 9 kg który umożliwia skuteczne strzelanie w nocy.
Podstawowe części składowe pocisku to: głowica bojowa zawierająca ładunek kumulacyjny i zapalnik, silnik rakietowy, płaszczyzny nośne, żyroskop, flara emitująca podczerwień i szpula z kablem.
Bibliografia[edytuj]
- Igor Witkowski, Zachodnioeuropejskie przeciwpancerne pociski kierowane (I), Technika Wojskowa nr 3/1993, ISSN 0867-5635
