Milan (pocisk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Euromissile Milan
Milan 501607 fh000004.jpg
Dane podstawowe
Państwo  Francja/ Niemcy
Producent MBDA Missile systems
Przeznaczenie przeciwpancerny
Historia
Data konstrukcji 1962
Lata produkcji od 1972
Dane techniczne
Długość 120 cm
Średnica 12,5 cm
Rozpiętość 26 cm
Napęd silnik rakietowy na paliwo stałe
Prędkość 200 m/s
Naprowadzanie przewodowe
Masa 7,1 kg
Masa głowicy 2,98 kg
Zasięg od 400 do 2000 m
Użytkownicy
Australia, Belgia, Francja, Grecja, Hiszpania, Irak, Iran, Indie, Niemcy, Portugalia, Syria, Turcja, Wielka Brytania, Włochy

Milan (fr. Missile d'infanterie leger antichar) — przeciwpancerny pocisk kierowany drugiej generacji opracowany przez francusko-niemieckie konsorcjum Euromissile. Produkowany od 1972 stał sie podstawowym Europejskim pociskiem przeciwpancernym małego zasięgu. Obecnie w Europie zastępowany przez pociski Trigat i Spike.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prace nad nowym zachodnioeuropejskim pociskiem przeciwpancernym rozpoczęły się w 1962 roku. Pierwsze próby miały miejsce w 1971 a rozpoczęcie produkcji seryjnej w 1972. Pocisk konstruowano głównie z myślą o uzbrojeniu piechoty. Był jednak instalowany na różnych pojazdach w tym na AMX-10P i Marder 1. Produkcję licencyjną uruchomiono w Wielkiej Brytanii, Hiszpanii i Indiach.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • Milan -pojedyncza głowica kumulacyjna (1972)
  • Milan 2 - pojedyncza głowica kumulacyjna (1984)
  • Milan 2T - podwójna głowica kumulacyjna (1993)
  • Milan 3- podwójna glowica kumulacyjna
  • Milan ER-podwójna głowica kumulacyjna,wydłużony zasięg

Opis[edytuj | edytuj kod]

System w wersji przenośnej składa się z wyrzutni umieszczonej na trójnogu, celownika i układu kierowania oraz pojemnika z kompozytu szklanego zawierającego pocisk który pełni funkcję jednorazowej prowadnicy startowej. Podczas składowania i transportu pojemnik chroni pocisk przed niekorzystnym działaniem środowiska. Do standardowego celownika można dołączyć celownik termowizyjny MIRA o masie 9 kg który umożliwia skuteczne strzelanie w nocy.

Podstawowe części składowe pocisku to: głowica bojowa zawierająca ładunek kumulacyjny i zapalnik, silnik rakietowy, płaszczyzny nośne, żyroskop, flara emitująca podczerwień i szpula z kablem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Igor Witkowski, Zachodnioeuropejskie przeciwpancerne pociski kierowane (I), Technika Wojskowa nr 3/1993, ISSN 0867-5635

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg