Miles M.30 X Minor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Miles M.30 X Minor
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Miles Aircraft
Typ doświadczalna
Konstrukcja mieszana
Załoga 1/2
Historia
Data oblotu luty 1942
Dane techniczne
Napęd 2 x Silnik rzędowy de Havilland Gipsy Major I Series II
Moc 97 kW (130 KM) każdy
Wymiary
Rozpiętość 10,06 m
Długość 8 m
Wysokość 2,74 m
Powierzchnia nośna 18,58 m²
Masa
Własna 1230 kg
Startowa 1920 kg
Osiągi
Prędkość maks. 260 km/h
Dane operacyjne
Użytkownicy
Wielka Brytania

Miles M.30 X Minorbrytyjski samolot doświadczalny wytwórni Miles Aircraft, będący pomniejszoną wersją niezrealizowanego projektu samolotu pasażerskiego, służącą do badań kadłuba nośnego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W drugiej połowie lat 30. ubiegłego wieku w wytwórni Miles Aircraft rozpoczęto prace studyjne nad dużymi samolotami pasażerskimi mającymi w zamierzeniach swoich konstruktorów konkurować ze statkami pasażerskimi. Jednym z takich projektów był pasażerski Miles M.26. Miał to być maszyna, napędzana ośmioma silnikami zainstalowanymi po dwa w czterech gondolach silnikowych (jeden za drugim), napędzających przeciwbieżne śmigła, w której bardzo dobre parametry aerodynamiczne osiągnięto by dzięki zastosowaniu kadłuba nośnego. Aby przetestować w praktyce taką konstrukcję oraz sprawdzić optymalny sposób połączenia kadłuba samolotu ze skrzydłami, postanowiono wybudować pomniejszony model samolotu. Prace projektowe nad maszyną oznaczoną jako Miles M.30 X Minor rozpoczęto w 1939 roku. Oblotu prototypu dokonano w lutym 1942 roku. Maszyna otrzymała oznaczenie Royal Air Force i numer U-0233. Wykonane testy wykazały, iż M.30 nie jest w stanie odwzorować przyjętego dla docelowego M.26 kształtu aerodynamicznego. W 1943 zrezygnowano z planów budowy M.26 tym samym jego model przestał być już potrzebny.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

M.30 był wolnonośnym górnopłatem o mieszanej konstrukcji pokryty sklejką. Usterzenie klasyczne również wolnonośne. Samolot napędzany był dwoma silnikami rzędowymi umieszczonymi w gondolach silnikowych na skrzydłach. Podwozie chowane, trójpodporowe z przednim podparciem. Przednia goleń chowana do wnęki w kadłubie, główne do wnęk w gondolach silnikowych. Kadłub nośny o owalnym, spłaszczonym przekroju. Maszyna nie była uzbrojona.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hugh W. Cowin: Research aircraft 1891 - 1970 X planes a unique pictorial record of flying prototypes, their designers and pilots. Osprey Aviation, 2007, s. 40. ISBN 1 85532 876 3.