Milin amerykański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Milin amerykański
Bignone.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina bignoniowate
Rodzaj milin
Gatunek milin amerykański
Nazwa systematyczna
Campsis radicans (L.) Seem ex Bureau
J. Bot. 5:372. 1867
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Milin amerykański (Campsis radicans (L.)Seem.) – gatunek ozdobnego pnącza należącego do rodziny bignoniowatych. Pochodzi ze Stanów Zjednoczonych (południowo-wschodnie stany), ale jest uprawiany w wielu innych regionach świata, również w Polsce[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wnętrze kwiatu
Łodyga
Dorasta do 10 m długości. Grube, słabo wijące się pędy, jednak przytwierdzające się do ścian i skał za pomocą licznych korzonków przybyszowych.
Liście
Duże, do 30 cm, nieparzystopierzaste, piłkowane, ciemnozielone.
Kwiaty
Od lipca do września. Zależnie od odmiany: jaskrawopomarańczowe, pomarańczowoczerwone, szkarłatne lub żółte. Kwiaty zrosłopłatkowe, trąbkowate, długości 6-9 cm.
Owoc
Mimo że silnie przypomina młode strąki bobu, jest w rzeczywistości torebką, dochodzącą do 12 cm długości. Torebka jest z obu stron ostro zakończona, a wzdłuż dwóch szwów (dwa owocolistki) ściśnięta, tworząc wyraźne kanty. Ścianki są twarde i silnie zdrewniałe z rzadkimi przetchlinkami w niewielkich zagłębieniach przypominających oczy (otwór przetchlinki jest jak źrenica).
Owoc milinu
Torebka jest przedzielona na pół przegrodą, początkowo dość grubą i mięsistą. Nasiona są dwuczęściowe, płaskie i skrzydełkowato obłonione. Ułożone są w szeregu jedno za drugim i wielokrotnie przykryte skrzydełkami kolejnych nasion. Dojrzałe torebki brązowieją, wysychają i pękają, a dojrzałe nasiona są roznoszone przez wiatr. Kiełkują po zimie, gdyż wymagają stratyfikacji. W warunkach Europy Środkowej milin rozmnaża się w hodowli przez odkłady. Obecność owoców zanotowano w zachodniej części Polski[potrzebne źródło].
Nasiono

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Uprawiany od 1640 r. jako roślina ozdobna. Jest w pełni mrozoodporny (strefy mrozoodporności 4-10), jest też odporny na choroby. Wymaga gleb żyznych, miejsc ciepłych, nasłonecznionych, ale osłoniętych. Rozmnaża się go przez sadzonki, przez nasiona lub przez odkłady. Jeżeli nie chcemy, by rósł zbyt duży, można go silnie skracać wiosną lub jesienią[3], dodatkowo należy przycinać zeszłoroczne pędy, na których były kwiaty między 2 a 4 pąkiem. Roślina polecana jest do sadzenia przy południowych ścianach, ogrodzeniach, altanach oraz pergolach[4].

Kultywary[edytuj | edytuj kod]

'Atropurpurea', 'Coccinea', 'Flamenco', 'Flava', 'Florida', 'Gabor', 'Indian Summer', 'Madame Galen', 'Praecox', 'Rubra', 'Sanguinea', 'Speciosa', 'Ursynów'.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-06].
  2. Family: Plantaginaceae (ang.). Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-13].
  3. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  4. Milin Amerykański (pol.). 2013. [dostęp 2013-04-11].