Milin amerykański
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Milin amerykański | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | astrowe |
| Rząd | jasnotowce |
| Rodzina | bignoniowate |
| Rodzaj | milin |
| Gatunek | milin amerykański |
| Nazwa systematyczna | |
| Campsis radicans (L.) Seem ex Bureau J. Bot. 5:372. 1867 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Milin amerykański (Campsis radicans (L.)Seem.) – gatunek ozdobnego pnącza należącego do rodziny bignoniowatych. Pochodzi ze Stanów Zjednoczonych (południowo-wschodnie stany), ale jest uprawiany w wielu innych regionach świata, również w Polsce[2].
Spis treści |
[edytuj] Morfologia
- Łodyga
- Dorasta do 10 m długości. Grube, słabo wijące się pędy, jednak przytwierdzające się do ścian i skał za pomocą licznych korzonków przybyszowych.
- Liście
- Duże do 30 cm, nieparzystopierzaste, piłkowane, ciemnozielone
- Kwiaty
- Od lipca do września. Zależnie od odmiany: jaskrawopomarańczowe, pomarańczowoczerwone, szkarłatne lub żółte. Kwiaty zrosłopłatkowe, trąbkowate, długie 6-9 cm.
- Owoc
- mimo że silnie przypomina młode strąki bobu jest w rzeczywistości torebką, dochodzącą do 12 cm długości. Torebka jest z obu stron ostro zakończona a wzdłuż dwóch szwów (dwa owocolistki) ściśnięta tworząc wyraźne kanty. Ścianki są twarde i silnie zdrewniałe z rzadkimi przetchlinkami w niewielkich zagłębieniach przypominających oczy (otwór przetchlinki jest jak źrenica).
- Torebka jest przedzielona na pół przegrodą, początkowo dość grubą i mięsistą. Nasiona są dwuczęściowe, płaskie i skrzydełkowato obłonione. Ułożone są w szeregu jedno za drugim i wielokrotnie przykryte skrzydełkami kolejnych nasion. Dojrzałe torebki brązowieją, wysychają i pękają a dojrzałe nasiona są roznoszone przez wiatr (u nas milin rozmnaża się w hodowli przez odkłady). Kiełkują po zimie gdyż wymagają stratyfikacji. Obecność owoców zanotowano w Szczecinie, Wrocławiu. Opolu a więc w zachodniej części Polski. Nie wiadomo jaki gatunek zajmuje się u nas zapylaniem kwiatów (w naturze zapylaniem zajmują się głównie kolibry).
[edytuj] Zastosowanie
Uprawiany od 1640 r. jako roślina ozdobna. Jest w pełni mrozoodporny (strefy mrozoodporności 4-10), jest też odporny na choroby. Wymaga gleb żyznych, miejsca ciepłe, nasłonecznione. Rozmnaża się go przez sadzonki, przez nasiona, lub przez odkłady. Jeżeli nie chcemy, by rósł zbyt duży, można go silnie skracać wiosną lub jesienią[3].
[edytuj] Kultywary
'Atropurpurea', 'Coccinea', 'Flamenco', 'Flava', 'Florida', 'Gabor', 'Indian Summer', 'Madame Galen', 'Praecox', 'Rubra', 'Sanguinea', 'Speciosa', 'Ursynów'.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-06].
- ↑ Family: Plantaginaceae (ang.). Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-13].
- ↑ Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
