Milo Manara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Maurilio Manara
Milo Manara
Milo Manara podczas MFK 2008 w Łodzi.
Milo Manara podczas MFK 2008 w Łodzi.
Data i miejsce urodzenia 15 września 1945
Luson,  Włochy
Zawód scenarzysta i rysownik komiksowy

Milo Manara (właśc. Maurilio Manara, ur. 15 września 1945 w Luson, prowincja Bolzano, Włochy) – włoski scenarzysta i rysownik komiksowy.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Karierę rysownika rozpoczął w wieku 14 lat, rysując paski komiksowe do włoskich gazet. Tworzenie prac z których jest najbardziej znany, czyli komiksów erotycznych, zaczął w roku 1969, od serii "Genius". Komiks stał się na tyle popularny, że w kolejnych latach (1971-1973), otrzymał możliwość rysowania następnej serii, tym razem o erotyczno-sensacyjnych przygodach pięknej piratki Jolandy Almavivy.

Drzwi do wielkiej kariery stanęły przed nim otworem wraz z opublikowaniem w magazynie "Pilote" opowieści zatytułowanej "King of The Apes" ("Małpi król"), do scenariusza Silverio Pisu (1976). Dzięki sukcesowi tej historii, Manara mógł w końcu "rozwinąć skrzydła". W dwa lata później ukazał się jego samodzielny album, który należy już dziś do klasyki[potrzebne źródło]: "HP i Giuseppe Bergman". Podobnie jak "Małpi król" nie jest to komiks erotyczny, lecz raczej przygodowy. Postać "HP" wzorowana jest na osobie Hugo Pratta, przyjaciela i mistrza Manary. Na początku lat 80. panowie ci nawiązali współpracę, owocem której stały się albumy o kolonizacji obydwu Ameryk: Indiańskie lato i El Gaucho.

W 1983 r. ukazał się kolejny, klasyczny już dzisiaj album komiksowy Manary, zatytułowany Klik. Jest to komiks erotyczny, którego główną bohaterką jest piękna dziennikarka, Klaudia Christiani. Od wydania i sukcesu "Klika" rozpoczęła się dobra passa autora w dziedzinie komiksu erotycznego. Kolejne lata przynosiły dalsze albumy: "Le parfum de l'invisible" ("Zapach niewidzialnego") w 1985, "Candide Caméra" ("Ukryta kamera") w 1988, "Courts Metrages" ("Krótkometrażówki") w 1989.

W 1990 r. pojawił się album Podróż do Tulum, owoc współpracy Manary z filmowcem Federikiem Fellinim. Komiks ten jest adaptacją scenariusza Felliniego, który nigdy nie miał szans zostać zrealizowany w formie filmu fabularnego. W 1992, również we współpracy z Fellinim, powstał album Podróż G. Mastorny, będący podobnie jak Podróż do Tulum, realizacją w postaci komiksu, jednego ze scenariuszy Felliniego.

W 1996 został wydany kolejny autorski komiks Manary, który szybko stał się jednym z najbardziej znanych jego dzieł. Chodzi o "Guliverianę", erotyczną i zabawną parodię klasycznej powieści J. Swifta o przygodach Gulivera. Kolejne lata (1997 i 1998) to okres bardzo owocnej aktywności twórczej artysty. Ukazały się wtedy takie albumy jak: "Fatal randez-vous" ("Fatalne spotkanie"), "Kamasutra", "WWW". W tym czasie Manara zilustrował też album zatytułowany "Afrodyta", będący adaptacją erotycznej noweli Pierre'a Louys.

Jednymi z najnowszych prac Manary są albumy "La Métamorphose de Lucius" ("Metamorfoza Lucjusza", 1999), "Revolution" ("Rewolucja", 2000) i "Piranese – La planéte prison" (Piranese – planeta więzienna). Pierwszy z nich jest adaptacją tekstu z II wieku, stworzonego przez rzymskiego pisarza Apulejusza, drugi to przewrotna satyra na "nowy Olimp", na którym urzędują ludzie z branży telewizyjnej, oderwani od otaczającej rzeczywistości, trzeci natomiast to komiks SF z elementami erotyki.

Obecnie pracuje nad serią historyczno-erotyczną Borgia o rzymskiej rodzinie arystokratów i papieży (scenariusz pisze Alejandro Jodorowsky).

Jednak komiksy to nie wszystko. Obrazu twórczości artysty dopełniają liczne artbooki, jak np. "Women of Manara", portfolia, takie jak "Dolomites Encantedes" czy "Letters from a Portuguese nun" (Listy od portugalskiej zakonnicy), a także działalność w branży reklamowej (reklama Chanel nr 5 z Czerwonym Kapturkiem) i rozrywkowej (okładki do płyt). Stworzył nawet swoją autorską talię kart do tarota.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

(wytłuszczone tytuły ukazały się po polsku)

  • 1969-1971 – "Genius" (łącznie 22 ocinki opublikowane w formie pasków)
  • 1971-1973 – "Jolanda Almaviva" (podobnie jak seria "Genius" publikowana w postaci pasków)
  • 1976 – "King of The Apes" – "Małpi król" scen. Silverio Pisu
  • 1978 – "HP i Giuseppe Bergman"
  • 1976-1978 – "L' Histoire of France in Bandes Dessinées" – "Historia Francji w komiksach" – 5 epizodów, sc. Jean Ollivier i Pierre Castex
  • 1978 – "Monk from Tibet" – "Tybetański mnich", scen. Alfredo Castelli
  • 1980 – "Dzień gniewu – Afrykańska przygoda Giuseppe Bergmana"
  • 1981 – Indiańskie lato – scen. Hugo Pratt
  • 1981 – "Man of Paper" – "Człowiek z papieru"
  • 1983 – El Gaucho – scen. Hugo Pratt
  • 1983 – Klik
  • 1984 – "Trompeuse apparence" – "Mylący wygląd"
  • 1985 – "Le parfum de l'invisible" – "Zapach niewidzialnego"
  • 1988 – "Candide Caméra" – "Ukryta kamera"
  • 1989 – "Rever, peut-etre – Les aventures Indiennes de Giuseppe Bergman" – "Indyjskie przygody Giuseppe Bergmana"
  • 1989 – "Courts Metrages" – "Krótkometrażówki"
  • 1990 – Podróż do Tulum scen. Federico Fellini
  • 1991 – Klik 2
  • 1991 – "Krzysztof Kolumb" scen. Enzo Biaggi
  • 1992 – Podróż G. Mastorny scen. Federico Fellini
  • 1993 – "Art of spanking" – "Sztuka dawania klapsów"
  • 1994 – "Klik 3"
  • 1995 – "Le parfum de l'invisible 2" – "Zapach niewidzialnego 2"
  • 1996 – "Guliverianna"
  • 1997 – "Fatal randez-vous" – "Fatalne spotkanie"
  • 1997 – "Kamasutra"
  • 1998 – "Revoir les étoiles – Les aventures urbaines de Giuseppe Bergman" – "Zobaczyć gwiazdy – miejskie przygody Giuseppe Bergmana"
  • 1998 – "Aphrodite"
  • 1998 – "WWW" ("Le Piege" – "Pułapka")
  • 1999 – "La Métamorphose de Lucius" – "Metamorfoza Lucjusza"
  • 2000 – "Revolution" – "Rewolucja"
  • 2001 – "Klik 4"
  • 2005 – Borgia – scen. Alejandro Jodorowsky

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]