Minóg morski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Minóg morski
Petromyzon marinus[1]
Linnaeus, 1758
Minóg morski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada bezżuchwowce
Gromada cefalaspidokształtne
Rząd minogokształtne
Rodzina minogowate
Rodzaj Petromyzon
Linnaeus, 1758
Gatunek minóg morski
Synonimy
  • Ammocoetes bicolor Lesueur, 1818
  • Batymyzon bairdii (Gill, 1883)
  • Lampetra marina (Linnaeus, 1758)
  • Oceanomyzon wilsoni Fowler, 1908
  • Petromyzon americanus Lesueur, 1818
  • Petromyzon bairdii Gill, 1883
  • Petromyzon lampetra Pallas, 1814
  • Petromyzon maculosus Gronow, 1854
  • Petromyzon marinus dorsatus Wilder, 1883
  • Petromyzon marinus unicolor Gage, 1928
  • Petromyzon maximus Cuvier, 1816
  • Petromyzon nigricans Lesueur, 1818
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Minóg morski – widok z przodu

Minóg morski[3], minog morski[4] (Petromyzon marinus) – pasożytniczy gatunek bezżuchwowca z rodziny minogowatych (Petromyzontidae), największy z minogów. Jedyny przedstawiciel rodzaju Petromyzon.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Wzdłuż kanadyjskich i europejskich wybrzeży Oceanu Atlantyckiego, Morze Bałtyckie (w Polsce rzadki, głównie w przybrzeżnej strefie Bałtyku, pojedynczo w północnym i środkowym dorzeczu Wisły[5]), zachodnia część Morza Śródziemnego, Wielkie Jeziora Północnoamerykańskie. W okresie tarła wpływa do rzek. Gatunek wędrowny, w dużych jeziorach tworzy formy słodkowodne. Znosi duże zasolenie wody.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Ciało wężowate o przeciętnej długości do 100 centymetrów (maksymalnie 120 cm), ubarwione na grzbiecie zwykle szaroniebiesko, a na spodzie srebrnobiałe. Na bokach głowy widoczne siedem par otworów skrzelowych. Dwie, wyraźnie oddzielone od siebie, płetwy grzbietowe, druga połączona z płetwą ogonową. Linia boczna jest dobrze rozwinięta. Może osiągać do 3 kg masy ciała. Formy słodkowodne nie osiągają takich rozmiarów jak morskie. Jak u wszystkich minogowatych pysk ma postać dużej przyssawki z dwoma, zrośniętymi ze sobą, zębami rogowymi w górnej części i 7 oddzielnymi u dołu.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Tarło odbywa się w rzece lub jej ujściu, od maja do czerwca. Samica składa do 250 tys. jajeczek w jamie wygrzebanej w piaszczystym dnie. W czasie rozrodu osobniki dorosłe nie pobierają pokarmu. Po tarle giną.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Dwa minogi morskie żerujące na palii jeziorowej

Larwy (ślepica) żywią się drobnymi organizmami unoszącymi się w wodzie i detrytusem. Dorosłe minogi są pasożytami. Atakują głównie dorsze, łososie i węgorze.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Europie minóg morski jest gatunkiem zagrożonym. W Polsce objęty ścisłą ochroną[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Petromyzon marinus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Petromyzon marinus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Stanislav Frank, Jak żyją ryby, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1977
  4. Krystyna Kowalska, Jan Maciej Rembiszewski, Halina Rolik Mały słownik zoologiczny, Ryby, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973
  5. Fritz Terofal, Claus Militz: Ryby słodkowodne. Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 10. ISBN 83-7129-441-7.
  6. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2011 r. Nr 237, poz. 1419)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mały słownik zoologiczny: ryby. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976. (pol.)
  • Andrzej Rudnicki: Ryby wód polskich - atlas. Warszawa: WSiP, 1989, s. 104. ISBN 83-02-01071-5. (pol.)