Minóg strumieniowy
| Minóg strumieniowy | |
.jpg&filetimestamp=20080913000617) |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Nadgromada | bezżuchwowce |
| Gromada | cefalaspidokształtne |
| Rząd | minogokształtne |
| Rodzina | minogowate |
| Rodzaj | Lampetra |
| Gatunek | minóg strumieniowy |
| Nazwa systematyczna | |
| Lampetra planeri | |
| (Bloch, 1784) | |
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[1] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
Minóg strumieniowy, minog strumieniowy (Lampetra planeri) – gatunek bezżuchwowca z rodziny minogowatych, prymitywny kręgowiec wodny, u którego w całym cyklu rozwojowym zachowana jest struna grzbietowa (chorda). Gatunek ten występuje w formie słodkowodnej, niewędrownej.
Spis treści |
[edytuj] Występowanie
Gatunek ten występuje w wodach słodkich zlewisk Morza Północnego i Bałtyku, a także we Francji, Irlandii, północnych Włoszech, dorzeczu górnego Dunaju i górnej Wołgi. W Polsce gatunek ten zasiedla górne odcinki wód płynących. Najczęściej można go spotkać w dopływach górnej i dolnej Wisły o zimnej i dobrze natlenionej wodzie.
[edytuj] Opis
Ciało minoga ma cylindryczny kształt i pokryte jest gładką bezłuską skórą oraz śluzem. Jego tylna część jest ścieśniona w płaszczyznach bocznych. Bardzo ważną cechą jest brak płetw parzystych, a występują jedynie nieparzyste: płetwa grzbietowa (które gatunek ten posiada dwie, stykające się ze sobą) i ogonowa. Średnica dorosłego osobnika dochodzi do 8 mm, zaś długość ciała do 16 cm. Larwy są grubsze, a także nieco większe i osiągają nawet 20 cm. Po przeobrażeniu w postać dorosłą, u minogów następuje skrócenie długości ciała Gatunek ten z przodu ciała ma otwór gębowy (bez szczęk), dookoła którego znajduje się lejkowatą przyssawka, mająca po zamknięciu kształt podłużnej szczeliny. W górnej części otworu gębowego znajdują się 2 rogowe ząbki, zaś w dolnej 7 do 9. Głowa zwierzęcia wzmocniona jest chrzęstną czaszką (niezasklepioną), w której dominującą częścią jest szkielet skrzeli. W głowie znajduje się para niewielkich oczu i pojedynczy otwór nosowy. Szkielet osiowy ciała tworzy struna grzbietowa otoczona chrzęstnymi łukami kręgowymi.
[edytuj] Odżywianie
Minogi mają dwa sposoby odżywiania: pierwszym jest filtracja, a drugi to pasożytnictwo - ssawką przysysają się do ciała ofiary i wyrywają kawałki mięsa, wysysają krew. Z rodzajem odżywiania wiąże się także sposób oddychania. Kiedy minóg jest filtratorem nabiera wody przez otwór gębowy następnie przez przewód skrzelowy woda trafia do skrzeli, gdzie dochodzi do dyfuzji tlenu z wody, następnie odtleniona woda poprzez otwór skrzelowy wydostaje się na zewnątrz. Drugi sposób oddychania minóg wykorzystuje, kiedy jest przyssany do ciała ofiary. Nie ma wówczas możliwości pobierania wody otworem gębowym, więc otwory skrzelowe zaczynają działać w dwie strony zarówno pobierając, jak i wydalając wodę.
[edytuj] Rozród
Jest to gatunek osiadły. Samica składa około 1000 jaj, z nich legną się ślepe larwy, które żyją przy dnie i żywią się drobnymi zwierzętami wodnymi. Dorosłe osobniki giną zaraz po odbyciu tarła. Larwy żyją przeciętnie 4–5 lat, po czym następuje ich przeobrażenie w postać dorosłą. Osobniki dojrzałe nie odżywiają się i zaraz po przeobrażeniu przystępują do tarła.
[edytuj] Znaczenie gospodarcze
W polskim rybołówstwie minóg strumieniowy nie ma znaczenia gospodarczego. Jego larwy są czasem łapane przez wędkarzy i używane jako przynęta na ryby drapieżne.
[edytuj] Zagrożenia i ochrona
Jest to bardzo rzadki gatunek ze względu na coraz większe zanieczyszczenie strumieni i rzek, w których żyje. W Polsce objęto go ochroną ścisłą.
Przypisy
- ↑ Lampetra planeri. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
[edytuj] Bibliografia
- Mały słownik zoologiczny: ryby. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.
- Andrzej Rudnicki: Ryby wód polskich - atlas. Warszawa: WSiP, 1989, s. 104. ISBN 83-02-01071-5. (pol.)
