Min (Dziesięć Królestw)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Historia Chin
Historia Chin
Prehistoria i starożytność
Neolit w Chinach
ok. 8000–2000 p.n.e.
Trzech Dostojnych i Pięciu Cesarzy
wg tradycji 2850−2205 p.n.e.
Dynastia Xia 2100–1600 p.n.e.
Dynastia Shang 1600–1046 p.n.e.
Dynastia Zhou 1045–256 p.n.e.
    Okres Wiosen i Jesieni
    Okres Walczących Królestw
Cesarstwo
Dynastia Qin 221 p.n.e.–206 p.n.e.
Dynastia Han 206 p.n.e.–220 n.e.
  (Dynastia Xin 9–23)
Epoka Trzech Królestw 220–280
  WeiShuWu
Dynastia Jin 265–420
Szesnaście Królestw 304–439
Dynastie Południowe i Północne 420–589
Dynastia Sui 581–618
Dynastia Tang 618–907
  (Dynastia Zhou 690–705)
Pięć Dynastii i Dziesięć Królestw
907–960
Dynastia Liao
907–1125
Dynastia Song
960–1279
Xixia 1038–1227
Jin 1115–1234
Dynastia Yuan 1271–1368
Dynastia Ming 1368–1644
Dynastia Qing 1644–1911
Współczesność
Republika Chińska 1912–1949
Chińska Republika Ludowa od 1949
Republika Chińska (Tajwan) od 1949

Min (chiń. upr.: 闽; chiń. trad.: 閩; pinyin: Mǐn) – krótkotrwałe państwo w nadbrzeżnych Chinach, jedno z Dziesięciu Królestw.

Założyciel, Wang Shenzhi w 909 został mianowany gubernatorem wojskowym z tytułem księcia Min. W 933 jego syn przyjął tytuł cesarski (a ojca pośmiertnie mianował cesarzem-założycielem). Państwo zajęło większość prowincji Fujian i miało stolicę w dzisiejszym Fuzhou. W 943 jeden z synów Wang Shenzhi oderwał północną część państwa jako samodzielne władztwo Yin. Królowie Min zwrócili się o pomoc do władców Południowego Tang, którzy wpierw podbili Yin, a potem resztę państwa Min, z wyjątkiem niewielkiego fragmentu wokół Fuzhou, którego arystokraci poddali się państwu Wuyue[1].

Chiny w 923 r.; państwo Min zaznaczone na fioletowo
Władcy Królestwa Min 909-945 (i separatystycznego Yin)[2]
Imię świątynne Imię pośmiertne Nazwisko i imię Lata panowania Ery panowania
Tàizǔ (太祖) Zhōngyì Wáng (忠懿王) Wáng Shěnzhī 王審知 909-925 Brak
Brak Brak Wáng Yánhàn 王延翰 925-926 Brak
Hùizōng (惠宗) Qísù Míngxiào Huángdì (齊肅明孝皇帝) Wáng Yànjūn 王延鈞 926-935 Lóngqǐ (龍啟) 933-935

Yǒnghé (永和) 935

Kāngzōng (康宗) Nie używane Wáng Jìpéng 王繼鵬 935-939 Tōngwén (通文) 936-939
Jǐngzōng (景宗) Nie używane Wáng Yánxī 王延羲 939-944 Yǒnglóng (永隆) 939-944
Brak Brak Zhū Wénjìn 朱文進 943-944 Brak
Brak Tiāndé Dì (天德帝) (cesarz Yin i Min) Wáng Yánzhèng 王延政 943-945 Tiāndé (天德) 943-945

Przypisy

  1. F. W. Mote: Imperial China: 900–1800. Harvard: Harvard University Press, 1999, s. 15-16. ISBN 0-674-44515-5.
  2. Ulrich Theobald: Min 閩 (909-945) (ang.). W: Chinese History [on-line]. Chinaknowledge, 2000. [dostęp 2012-03-03]. s. Ten States 十國 (902-979).