Mina (rodzaj broni)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Mina (wojskowość))
Skocz do: nawigacja, szukaj
Radziecka mina przeciwpancerna (TM-46).

Mina to:

  • wykonany fabrycznie lub przygotowany z dostępnych materiałów bezpośrednio na polu walki ładunek materiału wybuchowego z urządzeniem inicjującym i zabezpieczającym umieszczony w obudowie, często wodoszczelnej; w zależności od przeznaczenia może zawierać też elementy rażące – kawałki metalu a nawet kamienie;
  • w zależności od konstrukcji i przeznaczenia miny najczęściej są przeznaczone do maskowania – zakopywania w ziemi (ale też umieszczania np. pod lodem); osobną kategorią min stanowią przeznaczone do szybkiego i masowego minowania większych obszarów – tzw. ładunki kasetowe, wyrzucane z samolotów, śmigłowców lub specjalnych pojazdów, po kilkaset sztuk naraz;
  • mina przeciwpiechotna służy do rażenia żołnierzy wojsk przeciwnika; po zakończeniu działań wojennych miny tego typu są przyczyną strat wśród ludności cywilnej; najprostsza mina prowizoryczna, wykonywana masowo przez żołnierzy, to puszka po konserwie wypełniona kamieniami z umieszczoną wewnątrz kostką 200 g trotylu i zapalnikiem naciągowym;
  • mina przeciwpancerna – jej zadaniem jest uniemożliwienie przejazdu – natarcia przez zaminowany teren sprzętu bojowego – czołgów, transporterów itp. przeciwnika;
  • mina przeciwdenna – w lądowych działaniach minowych mina przeciwpancerna, której wybuch oddziałuje na całą szerokość pojazdu, to znaczy razi spód i gąsienice;
  • specjalną kategorię stanowią miny pułapki – specjalnie preparowane ładunki wybuchowe, których sposób wykonania, założenia czy wyglądu ma "zachęcić" przeciwnika do uruchomienia ukrytego zapalnika inicjującego wybuch ładunku;
  • miny specjalnego przeznaczenia - są stosowane do minowania różnych obiektów wojskowych o znaczeniu operacyjnym (obiektów komunikacyjnych, przemysłowych i fortyfikacyjnych oraz lotnisk, elektrowni i urządzeń hydrotechnicznych itp. Minowanie to ma na celu zniszczenie lub uszkodzenie obiektu po zajęciu danego terenu przez przeciwnika lub też zniszczenie jego sztabów albo jego bojowego sprzętu technicznego, warsztatów, magazynów itp., które rozmieszczono w danym obiekcie.
  • Do min specjalnego przeznaczenia należą:
    • miny o działaniu ze zwłoką;
    • miny przyczepne
  • miny specjalnego przeznaczenia o działaniu ze zwłoką ustawia się na rozkaz wyższych przełożonych. W rozkazie, dotyczącym ich ustawiania, oprócz ogólnych danych o minowaniu, dowódca powinien dokładnie określić:
    • obiekt lub urządzenie podlegające zaminowaniu;
    • żądany stopień zniszczenia obiektu lub urządzenia;.
    • termin doprowadzenia miny do gotowości bojowej i termin jej wybuchu (czas zwłoki);
    • typ miny użytej do minowania;
    • typ zapalnika i zwieracza zastosowanego do min.
  • miny sygnalizacyjno – oświetleniowe - są przeznaczone do oświetlania terenu i uprzedzania wojsk własnych o zbliżaniu się przeciwnika lub przenikaniu jego grup przez teren, w którym są ustawione. Miny te mogą być ustawione w celu osłony zapór minowych i drutowych, za-wał leśnych, skrytych podejść oraz obiektów o znaczeniu wojskowym zarówno przed przednim skrajem obrony, jak i w jej głębi. Ponadto miny sygnalizacyjno– oświetleniowe mogą być ustawione na odcinkach słabo obsadzonych przez własne pododdziały oraz na stykach i skrzydłach pododdziałów będących w obronie.
  • miny dzieli się na:
  • podkop pod murem obronnym (chodnik minowy) powodujący jego zawalenie się, stosowany w czasie walki podziemno-minerskiej; po wynalezieniu prochu odpalano w podkopie duże ładunki prochowe (mina podziemna).
  • miną nazywany jest również pocisk artyleryjski wyrzucany przez moździerz, na przykład do burzenia obiektów obronnych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]