Mina Harker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mina Harker - fikcyjna kobieca postać z powieści irlandzkiego pisarza Brama Stokera, wydanej na przełomie XIX i XX wieku: Drakula.

Wilhelminę poznajemy jako narzeczoną prawnika, Jonathana Harkera, po tym, jak jej ukochany wyjeżdża do Rumunii. Mina na ten czas zamieszkała ze swoją przyjaciółką, Lucy Westenra. Są zaprzyjaźnione od dzieciństwa, prawdopodobnie to rówieśniczki (20 lat), mimo przepaści społecznej, jaka je dzieli - Mina jest nauczycielką, sama musi się utrzymywać, ma wyjść za prawnika, zaś młoda Westerna pochodzi z arystokratycznego rodu.

Mina mimo wakacji pracuje, uczy się stenografii, aby w przyszłości być jak największą wyręką dla Jonathana. Jak na czasy, w których przyszło jej żyć, była dość samodzielna i niezależna. Jest także bardzo religijna. Lucy zna od dzieciństwa, są ze sobą blisko związane.

Wilhelmina prawdopodobnie jest sierotą, w jednym z listów do Westenry wspomina, że "nie znała swoich rodziców". Pierwszy raz pojawia się w książce jako nadawca i adresat listów do przyjaciółki, później z dzienników i listów do van Hellsinga. Na początku zarysowuje się jako młoda nauczycielka, nieprzeciętna, ambitna osobowość. Prowadząc dziennik pragnie przede wszystkim, by nie był on z tych płytkich pisadeł, lecz zawierał jej obserwacje i spostrzeżenia. Prowadzi go systematycznie.

Prowadziła dość spokojne życie, przełom nastąpił w czasie wakacji w Whitby, gdzie mieszkała u swej przyjaciółki i jej matki. Wszystko zaczęło się od momentu, gdy tamta zaczęła znów lunatykować, co wcześniej spotykało ją w dzieciństwie. Mina dzieliła z nią sypialnię, na jej barkach spoczęła odpowiedzialność za Lucy. Niestety, pewnej nocy wymknęła się, wtedy to padła ofiarą Draculi. Panna Murray dostrzega dwie ranki po zębach wampira, jednak bierze je za ukłucia agrafką. Opuszcza przyjaciółkę, by udać się do chorego, cudem ocalonego przyszłego męża, do Rumunii, by go pielęgnować. Tam biorą też ślub.

Po powrocie dowiaduje się strasznej prawdy o śmierci Lucy, po odczytaniu wszystkich dzienników van Hellsing wyjaśnia sprawę. Mężczyźni zaczynają "polowanie" na Hrabiego, jego ofiarą zaś pada właśnie pani Harker - wampir gryzie ją w szyję, przyznając, że to nie pierwszy raz, kiedy "gasi pragnienie z jej żył" i zmusza do wypicia własnej krwi. Chcąc ją ocalić od zguby duszy i przemiany w wampira, profesor przykłada do jej czoła Eucharystię, która wypaliła jej czerwone znamię na czole. Młoda kobieta może za to "czytać w myślach" Drakuli, łączyć się umysłami, dzięki temu drużyna walcząca z nim umie przewidzieć pewne jego działania, np. podróż statkiem.

Powoli dopada ją przekleństwo, zaczyna zmieniać się w wampirzycę. W ostatnich momentach również wampirzyce Hrabiego usiłują ją "przeciągnąć" na swoją stronę, wzywają "siostrę" jednak opiera się im przy wsparciu Abrahama van Hellsinga. Po śmierci Drakuli odciśnięty ślad znika z jej czoła. Rodzi syna, który nosi imiona po wszystkich walczących z okrutnym krwiopijcą, lecz na co dzień nazywany jest Quincey (Quincey P. Morris zginął w ostatecznej walce z siłami Hrabiego). Urodził się w rocznicę śmierci swego imiennika.