Ministerstwo Obrony Izraela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Na mapach: 32°04′31″N 34°47′25″E/32,075278 34,790278

Ministerstwo Obrony Izraela
משרד הביטחון
Wejście do Ministerstwa Obrony Izraela
Minister Ehud Barak
Wiceminister Matan Vilnai
Data utworzenia 1948
Lokalizacja Izrael Izrael Tel Awiw-Jafa
Adres 127-133 Begin Rd.
Matcal Tower, siedziba Ministerstwa Obrony Izraela

Ministerstwo Obrony Izraela (hebr. משרד הביטחון, Misrad HaBitahon) – urząd administracji rządowej w Izraelu podlegający ministrowi właściwemu do spraw wojska. Jest tzw. resortem siłowym, odpowiedzialnym za obronę państwa Izrael przed zewnętrznymi i wewnętrznymi zagrożeniami militarnymi. Jego politycznym zwierzchnikiem jest Minister Obrony. Ministerstwo ma swoją siedzibę w nowoczesnym biurowcu Matcal Tower, znajdującym się na terenie kampusu wojskowego w dzisiejszym osiedlu HaKirja, w centrum Tel Awiwu.

Zadania Ministerstwa[edytuj | edytuj kod]

Ministerstwo odpowiada za działania Sił Obronnych Izraela oraz rozwój izraelskiego przemysłu zbrojeniowego (m.in. firmy takie jak Rafael, Israel Military Industries, Israel Aerospace Industries).

Do zadań ministerstwa należą:

  • kierowanie w czasie pokoju Siłami Obronnymi Izraela, przygotowywanie założeń obronnych państwa, w tym propozycji dotyczących rozwoju i struktury sił zbrojnych
  • realizowanie założeń, decyzji, postanowień i wytycznych rządu w zakresie obrony narodowej
  • sprawowanie nadzoru nad realizacją zadań obronnych przez organy administracji państwowej, instytucje państwowe, samorządy, podmioty gospodarcze itp.
  • sprawowanie ogólnego kierownictwa w sprawach wykonywania powszechnego obowiązku obrony.

Organizacja[edytuj | edytuj kod]

Ministrem Obrony jest od 18 czerwca 2007 Ehud Barak. Jego zastępcą jest Matan Vilnai[1].

W skład prezydium ministerstwa wchodzą:

  • Koordynator Działań Rządu na Terytoriach (מתאם פעולות הממשלה בשטחים) – odpowiada za koordynację działań i współpracę pomiędzy izraelskim rządem, wojskiem, samorządami lokalnymi i włądzami Autonomii Palestyńskiej
  • Nadzwyczajna Gospodarka – agencja rządowa przygotowująca przedsiębiorstwa i usługi do funkcjonowania w sytuacjach kryzysowych. Jest odpowiedzialna za przygotowanie gospodarki narodowej do funkcjonowania w warunkach wojny, przygotowanie władz lokalnych i utrzymanie w gotowości planów ewakuacyjnych.
  • Komisarz Wojskowy – ciało administracyjne odpowiedzialne za kontakty z żołnierzami i ich rodzinami, oraz postępowaniem w przypadku wykroczeń.
  • Wydział Bezpieczeństwa – rządowa firma ochrony ministerstwa i przemysłu zbrojeniowego, ze szczególnym uwzględnieniem miejsc produkcji broni masowego rażenia.
  • Kontroler Ministerstwa Obrony
  • Fundusz Weteranów
  • Wydział Rehabilitacji Niepełnosprawnych

Dodatkowo ministerstwo posiada jednostki wspierające działania na różnych polach:

  • Departament Pomocy Obrony (hebr. סיב"ט, Sibat)
  • Departament Budżetowy (את"ק, At'ak)
  • Departament Finansowy (אכ"ס, Ach'as)
  • Departament Organizacji i Kontroli Administracji (אב"מ, Ab'm)
  • Departament Informatyki i Zarządzania Systemami Informatycznymi (מל"ן – מרכז לעיבוד נתונים)
  • Departament Zasobów Ludzkich (אמ"א, Ama)
  • Departament Operacji Logistycznych (אמו"ן, Amenu)
  • Departament Bezpieczeństwa Społecznego (לשעבר – נוער ונח"ל)
  • Zakład Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
  • Wydział Wdów i Zmarłych
  • Wydział Programu Czołg (מנת"ק, Mnat'ak)
  • Departament Zaopatrzenia i Rozwoju Infrastruktury Technicznej (מפא"ת)

Budżet[edytuj | edytuj kod]

Jest to ministerstwo o największym budżecie w państwie. W latach 1960-1966 Izrael przeznaczał na cele obronne średnio 9% PKB. Wydatki na obronność gwałtownie wzrosły po wojnach 1967 i 1973. W 1980 osiągnęły rekordową wielkość 24% PKB, i od tego momentu zaczęły spadać do obecnej wielkości około 9% PKB (wydatki rzędu 15 miliardów dolarów) po podpisaniu traktatów pokojowych z Egiptem i Jordanią[2]. Pomimo tej redukcji wydatków na obronność, Izrael znajduje się w światowej czołówce państw na świecie, które wydają najwięcej pieniędzy na zbrojenia[3].

W dniu 30 września 2009 premier Beniamin Netanjahu, minister obrony Ehud Barak i minister finansów Yuval Steinitz zatwierdzili zwiększenie wydatków na obronność kraju. Decyzję tę podjęto ze względu na zwiększone zagrożenie ze strony Iranu. Ostatecznie parlament zatwierdził dwuletni budżet państwa, który zakłada rekordowe w historii Izraela wydatki na obronność. W 2009 budżet obronny otrzymał 48,6 mld ILS, a w 2010 53,2 mld ILS[4].

Ministrowie Obrony[edytuj | edytuj kod]

Izrael
Godło Izraela
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Izraela
Portal Portal Izrael
Imię i nazwisko Początek kadencji Koniec kadencji Partia polityczna Sposób odejścia
Dawid Ben Gurion 14 maja 1948 26 stycznia 1954 Mapai Tymczasowe odejście na emeryturę
Pinchas Lawon 26 stycznia 1954 21 lutego 1955 Mapai Rezygnacja ze względu na skandal Afery Lavona
Dawid Ben Gurion 21 lutego 1955 26 czerwca 1963 Mapai Rezygnacja z urzędu premiera i ministra obrony
Lewi Eszkol 26 czerwca 1963 2 czerwca 1967 Mapai Odejście ze względu na naciski koalicji rządowej po Wojnie sześciodniowej
Mosze Dajan 2 czerwca 1967 6 marca 1974 Rafi, Maarach Rezygnacja po publikacji raportu Komisji Agranat
Szymon Peres 6 marca 1974 20 czerwca 1977 Maarach Przegrana w wyborach
Ezer Weizman 20 czerwca 1977 26 maja 1980 Likud Rezygnacja po ujawnieniu informacji o opóźnianiu przez niego negocjacji pokojowych z Egiptem
Menachem Begin 26 maja 1980 5 sierpnia 1981 Likud Wybory do Knesetu
Ariel Szaron 5 sierpnia 1981 14 lutego 1983 Likud Rezygnacja po publikacji raportu Komisji Kahane w sprawie masakry w Sabrze i Szatili
Menachem Begin 14 lutego 1983 23 lutego 1983 Likud Powołanie Moshe Arensa na Ministra Obrony
Moshe Arens 23 lutego 1983 13 września 1984 Likud Przegrane wybory
Icchak Rabin 13 września 1984 15 marca 1990 Maarach Utworzenie rządu jedności narodowej z Likudem
Icchak Szamir 15 marca 1990 11 czerwca 1990 Likud Powołanie Moshe Arensa na Ministra Obrony
Moshe Arens 11 czerwca 1990 13 lipca 1992 Likud Wybory do Knesetu
Icchak Rabin 13 lipca 1992 4 listopada 1995 Izraelska Partia Pracy Zamordowany
Szymon Peres 4 listopada 1995 18 czerwca 1996 Izraelska Partia Pracy Przegrana w wyborach
Icchak Mordechai 18 czerwca 1996 25 stycznia 1999 Likud Odwołany przez premiera za kontakty z Partią Centrum
Moshe Arens 25 stycznia 1999 6 lipca 1999 Likud Przegrana w wyborach
Ehud Barak 6 lipca 1999 7 marca 2001 Izraelska Partia Pracy Przegrana w wyborach na premiera
Binyamin Ben-Eliezer 7 marca 2001 11 lutego 2002 Jeden Izrael, Maarach Koalicja z Partią Pracy
Shaul Mofaz 11 lutego 2002 4 maja 2006 Likud, Kadima Przegrana w wyborach
Amir Peretz 4 maja 2006 18 czerwca 2007 Izraelska Partia Pracy Przegrana w wyborach na premiera
Ehud Barak 18 czerwca 2007 Izraelska Partia Pracy

Przypisy

  1. Wszyscy Ministrowie Obrony Izraela (hebr.). W: Knesset [on-line]. [dostęp 2011-02-02].
  2. Charmaine Seitz: Israel's Defense Budget: The Business Side of War (ang.). W: The Jerusalem Fund [on-line]. 2001-01-30. [dostęp 2011-01-31].
  3. The world's biggest military spenders by population (ang.). W: The Economist [on-line]. 2009-06-08. [dostęp 2011-01-31].
  4. Moti Bassok: Defense budget to grow, education spending to shrink (ang.). W: Haaretz [on-line]. 2009-09-30. [dostęp 2011-01-31].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]