Minuskuł 12
| Minuskuł 12 | |
| Rodzaj | Kodeks minuskułowy |
| Numer | 12 |
| Zawartość | Ewangelie |
| Data powstania | XIV wiek |
| Język | grecki |
| Miejsce przechowywania | Francuska Biblioteka Narodowa |
| Rozmiary | 26 × 20 cm |
| Typ tekstu | bizantyński |
| Kategoria | V |
| Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze | |
Minuskuł 12 (wedle numeracji Gregory–Aland), A137 (von Soden)[1] – rękopis Nowego Testamentu z tekstem czterech Ewangelii, pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XIV wieku[2]. Zawiera marginalia (podział tekstu).
Spis treści |
Opis rękopisu [edytuj]
Kodeks zawiera tekst czterech Ewangelii z komentarzem, na 294 pergaminowych kartach (26 cm na 20 cm)[2].
Tekst rękopisu pisany jest jedną kolumną na stronę, 21 linijek w kolumnie dla tekstu biblijnego i 57 dla tekstu komentarza[2]. Komentarz jest autorstwa Wiktora z Antiochii[3].
Tekst Ewangelii dzielony jest według κεφαλαια (rozdziałów) oraz według Sekcji Ammoniusza, których numery umieszczono na marginesach. Sekcje Ammoniusza opatrzone zostały odniesieniami do Kanonów Euzebiusza. Przed każdą z ewangelii umieszczone zostały listy κεφαλαια (spis treści)). Tekst ewangelii zawiera ponadto τιτλοι (tytuły)[3][4].
Zawiera Epistula ad Carpianum (tj. list Euzebiusza do Karpiana), tablice do Kanonów Euzebiusza, prolegomenę, księgi liturgiczne menologium i synaksarion, oraz subscriptio na końcu każdej ewangelii[4].
Nie zawiera tekstu Pericope adulterae (Jan 7,53-8,11)[3].
Tekst [edytuj]
Grecki tekst Ewangelii reprezentuje tekst bizantyński. Zawiera niewiele naleciałości innych tradycji tekstualnych[5]. Aland zaklasyfikował go do Kategorii V[6]. Nie był badany metodą Claremont Profile Method, tj. metodą wielokrotnych wariantów[7].
Historia [edytuj]
Paleograficznie datowany jest na wiek XIV[2]. Wettstein wciągnął go na listę rękopisów Nowego Testamentu[8]. Rękopis badali Johann Jakob Griesbach[9] oraz Paulin Martin[10].
Obecnie przechowywany jest we Francuskiej Bibliotece Narodowej w Paryżu, pod numerem katalogowym Gr. 230[2].
Nie jest cytowany w naukowych wydaniach greckiego Novum Testamentum Nestle-Alanda (NA26, NA27)[11].
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Caspar René Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: J. C. Hinrichs'sche Buchhandlung, 1908, s. 48.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 K. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack, Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neues Testaments, Walter de Gruyter, Berlin, New York 1994, p. 47.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 F. H. A. Scrivener: A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament. T. 1. London: 1894, s. 192.
- ↑ 4,0 4,1 C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J. C. Hinrichs, 1900, s. 131.
- ↑ K. Tischendorf, Novum Testamentum Graece. Editio Septima, Lipsiae 1859, p. CXCV.
- ↑ K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 138. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
- ↑ Frederik Wisse: The profile method for the classification and evaluation of manuscript evidence, as Applied to the Continuous Greek Text of the Gospel of Luke. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1982, s. 53. ISBN 0-8028-1918-4.
- ↑ Johann Jakob Wettstein: Novum Testamentum Graecum editionis receptae cum lectionibus variantibus codicum manuscripts. T. 1. Amsterdam: Ex Officina Dommeriana, 1751, s. 46-47. [dostęp 06 06 2012]. (łac.)
- ↑ J.J. Griesbach, Symbolae critique, p. CXLIV
- ↑ Jean-Pierre-Paul Martin, Description technique des manuscrits grecs, relatif au Nouveau Testament, conservé dans les bibliothèques des Paris (Paris 1883), p. 24-25.
- ↑ Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001, s. 58*-59*, 704. ISBN 978-3-438-05100-4.
