Minuskuł 135

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Minuskuł 135
Rodzaj Kodeks minuskułowy
Numer 135
Zawartość Ewangelie
Data powstania X wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Biblioteka Watykańska
Rozmiary 24,5 × 20,2 cm
Typ tekstu bizantyński
Kategoria V
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Minuskuł 135 (według numeracji Gregory-Aland), ε 1000 (von Soden)[1] – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z X wieku[2]. Zawiera marginalia. Przechowywany jest w Rzymie.

Opis rękopisu[edytuj | edytuj kod]

Kodeks zawiera tekst czterech Ewangelii na 174 pergaminowych kartach (24,5 cm na 20,2 cm)[2]. Pergamin jest gruby. Pierwszych 26 kart kodeksu, z tekstem Mt 1,1-20,12, zostało uzupełnionych w XV wieku na papierze[3][4].

Tekst rękopisu pisany jest jedną kolumną na stronę, w 25 linijkach na stronę[2]. Atrament jest koloru brunatnego, inicjały pisane są czarnym kolorem[3]. Scrivener charakter pisma ocenił na elegancki[4].

Tekst Ewangelii dzielony jest według κεφαλαια (rozdziałów), których numery podano na marginesie. W górnym marginesie podano τιτλοι (tytuły) rozdziałów. Zastosowano też podział według mniejszych jednostek – sekcji Ammoniusza (w Marku 241). Sekcje Ammoniusza nie zostały opatrzone odniesieniami do kanonów Euzebiusza. Ponadto przed każdą z Ewangelii umieszczone zostały listy κεφαλαια (spis treści)[4][3].

Zawiera ilustracje, na końcu każdej Ewangelii podano liczbę wierszy[3].

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Grecki tekst Ewangelii reprezentuje tekst bizantyński. Aland zaklasyfikował go do kategorii V[5]. Według Claremont Profile Method reprezentuje standardowy tekst bizantyjski.

Tekst Pericope adulterae (Jan 7,53-8,11) umieszczony został na końcu Ewangelii Jana[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Paleograficznie datowany jest na wiek XI[2]. Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Scholz. Andreas Birch przeglądał kodeks w 1782[6]. William Hatch opublikował facsimile kodeksu w 1951[7].

Obecnie przechowywany jest w Bibliotece Watykańskiej (Vat. gr. 365) w Rzymie[2].

Nie jest cytowany w naukowych wydaniach Novum Testamentum Graece Nestle–Alanda (NA26, NA27)[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Caspar René Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: J. C. Hinrichs'sche Buchhandlung, 1908, s. 53.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 K. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack, Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neues Testaments, Walter de Gruyter, Berlin, New York 1994, p. 47.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J. C. Hinrichs, 1900, s. 157.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 F. H. A. Scrivener: A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament. T. 1. London: 1894, s. 212.
  5. K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 138. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  6. C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J. C. Hinrichs, 1900, s. 156.
  7. W. Hatch, Facsimiles and descriptions of minuscule manuscripts of the New Testament (Cambridge, Massachusetts, 1951), s. XXVII, XLIII.
  8. Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001, s. 58*–59*, 705. ISBN 978-3-438-05100-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • INTF: Kodeks 135 (GA). W: Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2012-06-06].