Minuskuł 17

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Minuskuł 17
Rodzaj Kodeks minuskułowy
Numer 1
Zawartość Ewangelie
Data powstania XV wiek
Język grecko-łaciński
Miejsce przechowywania Francuska Biblioteka Narodowa
Rozmiary 30,9 × 21 cm
Typ tekstu tekst bizantyński
Kategoria V
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Minuskuł 17 (wedle numeracji Gregory—Aland), ε 525 (von Soden)[1] – rękopis Nowego Testamentu z tekstem czterech Ewangelii, pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim i łacińskim z XV wieku[2]. Przechowywany jest w Paryżu.

Opis rękopisu[edytuj | edytuj kod]

Kodeks zawiera tekst czterech Ewangelii, na 354 pergaminowych kartach (30,9 cm na 21 cm)[2]. Tekst łaciński przekazuje tekst Wulgaty.

Tekst rękopisu pisany jest dwoma kolumnami na stronę, 25-26 linijek w kolumnie[2].

Tekst dzielony jest według Sekcji Ammoniusza, których numery umieszczono na marginesie. Sekcje Ammoniusza nie zostały opatrzone odniesieniami do Kanonów Euzebiusza[3][4].

Zawiera noty liturgiczne na marginesach, łaciński synaksarion (księga liturgiczna), oraz ilustracje[4].

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Grecki tekst Ewangelii reprezentuje bizantyńską tradycję tekstualną. Aland zaklasyfikował go do kategorii V[5]. Według Claremont Profile Method, tj. metody wielokrotnych wariantów, reprezentuje rodzinę Kx (standardowy bizantyński) w Łk 1 oraz Łk 20. W Łukaszu 10 nie dokonano profilu[6].

Tekst łaciński reprezentuje Wulgatę.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Paleograficznie rękopis datowany jest na wiek XV[2]. Rękopis sporządzony został we Francji przez Georga Hermonymus, w końcu XV wieku[4]. Należał niegdyś do kardynała Charles II de Bourbon (1476-1488)[4].

Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Wettstein[7].

Rękopis badał Griesbach[8], Scholz oraz Henri Omont.

Obecnie przechowywany jest we Francuskiej Bibliotece Narodowej (Gr. 55) w Paryżu[2].

Nie jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Novum Testamentum Nestle-Alanda (NA26, NA27)[9].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Caspar René Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: J. C. Hinrichs'sche Buchhandlung, 1908, s. 48.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 K. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack: Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neues Testaments. Berlin, New York: Walter de Gruyter, 1994, s. 48.
  3. F. H. A. Scrivener: A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament. T. 1. London: 1894, s. 192.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J. C. Hinrichs, 1900, s. 132-133.
  5. K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 138. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  6. Frederik Wisse: The Profile Method for the Classification and evaluation of Manuscript Evidence, as Applied to the Continuous Greek Text of the Gospel of Luke. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1982, s. 53. ISBN 0-8028-1918-4.
  7. J. J. Wettstein: Novum Testamentum Graecum editionis receptae cum lectionibus variantibus codicum manuscripts. Amsterdam: Ex Officina Dommeriana, 1751, s. 47.
  8. J. J. Griesbach, Symbolae critiquae, p. CLII.
  9. Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001, s. 58*-59*, 704. ISBN 978-3-438-05100-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • INTF: Kodeks 17 (GA). W: Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2012-06-06].