Minuskuł 284

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kodeks 284
Rodzaj Ewangelie
Numer 284
Zawartość Nowy Testament
Data powstania XIII wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Francuska Biblioteka Narodowa
Rozmiary 19,4 × 15 cm
Typ tekstu bizantyński
Kategoria V
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Minuskuł 284 (według numeracji Gregory-Aland), ε 374 (von Soden)[1] – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XIII wieku[2]. Zawiera marginalia. Przechowywany jest w Paryżu.

Opis rękopisu[edytuj | edytuj kod]

Kodeks zawiera tekst czterech Ewangelii, na 254 pergaminowych kartach (19,4 cm na 15 cm)[2].

Tekst rękopisu pisany jest jedną kolumną na stronę, w 22 linijkach na stronę[2]. Nagłówki są zdobione srebrem[3].

Tekst rękopisu dzielony jest według κεφαλαια (rozdziałów), których numery podano na marginesie. W górnym marginesie umieszczono τιτλοι (tytuły) owych rozdziałów. Ponadto przed każdą z Ewangelii umieszczone zostały listy κεφαλαια (spis treści). W Ewangeliach stosuje również podział według krótszych jednostek – Sekcji Ammoniusza. Sekcje Ammoniusz zostały opatrzone odniesieniami do Kanonów Euzebiusza[4][3].

Zawiera noty liturgiczne na marginesach. Późniejszy kompilator dodał księgi liturgiczne z żywotami świętych: synaksarion i menologium[3].

Oryginalny rękopis nie zawierał tekstu Pericope adulterae (Jan 7,53-8,11), został on dodany w roku 1391 przez późniejszego kompilatora na końcu Ewangelii Jana[4].

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Grecki tekst Ewangelii reprezentuje tekst bizantyński. Aland zaklasyfikował go do Kategorii V[5]. Według Claremont Profile Method, tj. metody wielokrotnych wariantów, reprezentuje standardowy tekst bizantyński w Łk 1; 10; 20. Metodą tą przebadano tylko trzy rozdziały Ewangelii Łukasza[6].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Paleograficznie datowany jest na wiek XIII[2]. Rękopis należał niegdyś do Piotra Stelli (wraz z kodeksem 9)[4].

Rękopis badali Scholz oraz Paulin Martin[7].

Obecnie przechowywany jest we Francuskiej Bibliotece narodowej (Gr. 93), w Paryżu[2].

Nie jest cytowany w naukowych wydaniach Novum Testamentum Graece Nestle–Alanda (NA26, NA27)[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Caspar René Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: J. C. Hinrichs'sche Buchhandlung, 1908, s. 58.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 K. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack, Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neues Testaments, Walter de Gruyter, Berlin, New York 1994, p. 47.
  3. 3,0 3,1 3,2 C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J. C. Hinrichs, 1900, s. 137.
  4. 4,0 4,1 4,2 F. H. A. Scrivener: A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament. T. 1. London: 1894, s. 225.
  5. K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 138. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  6. Frederik Wisse: The Profile Method for the Classification and Evaluation of Manuscript Evidence, as Applied to the Continuous Greek Text of the Gospel of Luke. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1982, s. 58. ISBN 0-8028-1918-4.
  7. Jean-Pierre-Paul Martin, Description technique des manuscrits grecs, relatif au Nouveau Testament, conservé dans les bibliothèques des Paris (Paris 1883), s. 69.
  8. Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001, s. 58*–59*, 704. ISBN 978-3-438-05100-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jean-Pierre-Paul Martin, Description technique des manuscrits grecs, relatif au Nouveau Testament, conservé dans les bibliothèques des Paris (Paris 1883), s. 69.