Miotła zbożowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Miotła zbożowa
Apera spica-venti2.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj miotła
Gatunek miotła zbożowa
Nazwa systematyczna
Apera spica-venti (L.) P.Beauv
Ess. Agrostogr. 31 1812[2]
"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Miotła zbożowa na polu pszenicy

Miotła zbożowa (Apera spica-venti) – gatunek rośliny jednorocznej, czasami zimującej, z rodziny wiechlinowatych. Pospolity chwast segetalny.

Morfologia

Zasięg geograficzny[edytuj | edytuj kod]

Trawa rozpowszechniona w centralnej i wschodniej Europie, w Wielkiej Brytanii, północnej Azji, na Bliskim Wschodzie. W Ameryce Północnej jest rośliną inwazyjną, zawleczoną z Europy w drugiej połowie XIX w. W Polsce występuje na całym obszarze kraju jako roślina segetalna[3][4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Źdźbło ma wysokość od 10 do 120 cm, bez odgałęzień, gładkie.
Liście
Blaszka liściowa wąska, o szerokości 1-10 mm.
Kwiaty
Obupłciowe, zebrane w wiechowaty kwiatostan.
Owoc
Ziarniak.

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina diploidalna o liczbie chromosomów 2n = 14. Jako roślina obcopylna, charakteryzuje się znaczną zmiennością genetyczną[5][6].

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Miotła zbożowa preferuje glebę suchą i piaszczystą. Uważana kiedyś za wskaźnik zakwaszenia gleby, w ostatnich latach obserwuje się jej dużą tolerancję względem siedliska. Jest kłopotliwym chwastem zbóż ozimych, upraw lnu i roślin okopowych, toteż jest intensywnie zwalczana przy użyciu różnego rodzaju herbicydów[7][8][9]. Spotykana jest na gruntach po-agrarnych i po-przemysłowych, na które rozprzestrzenia się łatwo z pól uprawnych. Zaliczana jest także do roślin wskaźnikowych, którymi wyraża się skalę wpływu człowieka na skład ekosystemów dużych aglomeracji miejskich[10][11][12]. Gatunek charakterystyczny zbiorowisk chwastów upraw zbożowych na glebach niewapiennych ze związku Aperion spicae-venti[13].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na duże rozmiary i pokrój wiechy, jest używana jako element dekoracyjny

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-12-23].
  2. The Plant List (ang.). Kew Gardens. [dostęp 2011-07-24].
  3. Balcerkiewicz S., Górski P., Pawlak G. 1999. Grasess in segetal communities of Poland. Fragm. Flor. Geobot. Supplementum 7: 127-147
  4. Węgrzynek B. 2003. Roślinność segetalna Wyżyny Śląskiej. Część 2. Zbiorowiska chwastów upraw zbożowych w związku Apera spica-venti. Acta Biol. Silesiana 37(54): 87-119.
  5. Krzakowa M., Adamczewski K. 2007.Genetyczna zmienność wybranych biotypów Apera spica-venti odpornych i wrażliwych na herbicydy sulfonomocznikowe. Prog. Plant Protection/Postępy w Ochronie Roślin 47 (3): 358-364.
  6. Warwick, S. I., Black, L. D. and Zilkey, B. F. 1985. The biology of Canadian weeds. 72. Apera spica-venti. Can. J. Plant Sci. 65:711–721.
  7. Adamczewski K., Matysiak K. 2007. Zmienność biologiczna Apera species i jej wrażliwość na herbicydy. Prog.Plant Protection/Postępy w Ochronie Roślin 47(3), 341-349.
  8. Chomas, A. J., and J. J. Kells. 2001. Common windgrass (Apera spica-venti) control in winter wheat (Triticum aestivum). Weed Technol. 15:7-12.
  9. Nordmeyer H. 2006. Patchy weed distribution and site-specific weed control in winter cereals. Precision Agric. 7: 219-231.
  10. Jackowiak B. 1993. Atlas of distribution of vascular plants in Poznań. Publications of the Department of Plant Taxonomy of the Adam Mickiewicz University of Poznań 3: 1-409.
  11. Jackowiak B. 1998. The hemeroby concept in the evaluation of human influence of the urban flora of Vienna. Phytocoenosis 10(N.S.), Suppl. Cartogr. Geobot. 9: 79-96.
  12. Fanelli G., Tescarollo P. , Testi A. 2006. Ecological indicators applied to urban and suburban floras. Ecological Indicators 6: 444-457.
  13. Matuszkiewicz W. Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001. ISBN 83-01-13520-4.