Mirocice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mirocice
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat kielecki
Gmina Nowa Słupia
Liczba ludności (2006) 570
Strefa numeracyjna (+48) 41
Tablice rejestracyjne TKI
SIMC 0255473
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Mirocice
Mirocice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Mirocice
Mirocice
Ziemia 50°53′03″N 21°02′40″E/50,884167 21,044444Na mapach: 50°53′03″N 21°02′40″E/50,884167 21,044444

Mirocicewieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Nowa Słupia [1], przy DW751.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Integralne części miejscowości Mirocice
Identyfikator miejscowości Nazwa Miejscowości Rodzaj miejscowości
0255480 Bielów część miejscowości
0255496 Kępa część miejscowości
0255504 Trochowiny część miejscowości

Historia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Kalendarium Mirocic.

Na terenie Mirocic zlokalizowano osadę kultury przeworskiej datowaną na młodszą fazę późnego okresu wpływów rzymskich (III - V wiek p.n.e), powiązaną z okolicznymi stacjami dymarskimi.

Wykopaliska archeologiczne :

Brązowa moneta Marka Aureliusza [2]
Ponadto w Mirocicach zarejestrowano 76 stacji żużla, z czego zbadano 5 stacji hutniczych, w tym 4 uporządkowane i 1 nieuporządkowana.
Na stacji Mirocice 4 natrafiono na ułamki ceramiki okresu wpływów rzymskich [3].

Od 1351 r. Mirocice należały do klasztoru benedyktynów na Łysej Górze. W XV w. było tu 6 łanów kmiecych, dwóoh zagrodników i karczma. Folwark nie istniał, tak opisuje Mirocice Długosz w Liber Beneficiorum T.II s.490.[4]

W wieku XIX Mirocice opisano jako wieś w powiecie opatowskim, gminie i parafii Słupia Nowa, odległe 30 wiorst od Opatowa,

Według spisu z 1827 roku wieś duchowna, 16 domów, 129 mieszkańców.

W roku 1862 było we wsi 59 domów i 357 mieszkańców na 741 morgach ziemi włościańskiej. 1 morga należała do rządu[4].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bielenin. K. Bielenin, Łysogórski rejon starożytnego i wczesnośredniowiecznego hutnictwa świętokrzyskiego. . 
  • IA. Informator archeologiczny. „Informator archeologiczny”. 

Przypisy

  1. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2014-04-29].
  2. IA ↓, s. Badania rok 1986, Warszawa 1987, 98n..
  3. Bielenin ↓, s. 107n.; 1992 231, 240-1.
  4. 4,0 4,1 Mirocice w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom VI (Malczyce – Netreba) z 1885 r.