Miron Sycz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Miron Sycz
Miron Sycz.JPG
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1960
Ostre Bardo
Poseł VII kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Order za Zasługi I stopnia (Ukraina) Order za Zasługi II stopnia (Ukraina)

Order za Zasługi III stopnia (Ukraina)

Miron Sycz, ukr. Мирон Сич, Myron Sycz (ur. 3 stycznia 1960 w Ostrym Bardzie) – polski polityk ukraińskiego pochodzenia, działacz Związku Ukraińców w Polsce, nauczyciel, samorządowiec, poseł na Sejm VI i VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Ołeksandra Sycza, członka Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów od 1938 oraz strzelca w kureniu "Mesnyky" Ukraińskiej Powstańczej Armii[1], skazanego w 1947 przez polski sąd na karę śmierci za działalność w UPA, złagodzoną w tym samym roku na karę 15 lat pozbawienia wolności[2].

Miron Sycz ukończył studia na Wydziale Matematyki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie. Odbył również studia podyplomowe w zakresie europejskiej administracji samorządowej i rządowej w Wyższej Szkole Humanistycznej w Pułtusku.

W latach 1984–1990 był kierownikiem internatu i nauczycielem w Liceum Ogólnokształcącym w Górowie Iławeckim. Jest założycielem Zespołu Szkół z Ukraińskim Językiem Nauczania w Górowie Iławeckim, w którym od 1990 do 2007 pełnił funkcję funkcję dyrektora, następnie został honorowym dyrektorem tej placówki. W latach 1998–2007 zasiadał w sejmiku warmińsko-mazurskim trzech kadencji, zajmując w nim od początku stanowisko przewodniczącego. Jest współorganizatorem ukraińskich inicjatyw kulturalnych na Warmii i Mazurach, był także delegatem na Światowe Forum Ukraińców w Kijowie. Od 1999 przewodniczył jednocześnie radzie społecznej Szpitala Rehabilitacyjnego w Górowie Iławeckim.

Był członkiem PZPR, z której wystąpił przed 1989. Po 1990 działał w Kongresie Liberalno-Demokratycznym, Unii Wolności i Partii Demokratycznej. W wyborach parlamentarnych w 2001 był kandydatem UW do Sejmu, a w wyborach w 2005 kandydatem PD do Senatu. Od 2006 pozostaje związany z Platformą Obywatelską. W wyborach parlamentarnych w 2007 z listy PO uzyskał mandat poselski, otrzymując w okręgu elbląskim 9075 głosów[3]. W Sejmie objął funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Mniejszości Narodowych i Etnicznych, grup parlamentarnych polsko-ukraińskiej i polsko-rosyjskiej oraz delegacji Sejmu do Zgromadzenia Poselskiego Sejmu RP i Rady Najwyższej Ukrainy. Należy również do Stowarzyszenia Ordynacka. Biuro poselskie otworzył w Bartoszycach. W 2010 został przewodniczącym PO w powiecie bartoszyckim. W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 8884 głosy[4]. W VII kadencji Sejmu objął funkcję przewodniczącego Komisji Mniejszości Narodowych i Etnicznych.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Tomasz Stańczyk: Misja bez końca. "Rzeczpospolita" nr 171, 25 lipca 1998. [dostęp 11 lutego 2010].
  2. Kwestionariusz osoby represjonowanej. ipn.gov.pl. [dostęp 11 lutego 2010].
  3. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 11 lutego 2010].
  4. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 1 listopada 2011].
  5. M.P. z 2001 r. Nr 13, poz. 216
  6. Указ Президента України № 639/2001 (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 13 kwietnia 2011].
  7. Указ Президента України № 739/2007 (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 13 kwietnia 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]