Mironice (wieś w województwie lubuskim)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mironice
Mironice
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat gorzowski
Gmina Kłodawa
Liczba ludności (2006) 80
Strefa numeracyjna (+48) 95
Kod pocztowy 66-415
Tablice rejestracyjne FGW
SIMC 0181875
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Mironice
Mironice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Mironice
Mironice
Ziemia 52°47′N 15°11′E/52,783333 15,183333

Mironice (niem. Himmelstädt) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie gorzowskim, w gminie Kłodawa.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wieś leży 2 km na północny zachód od Kłodawy, przy lokalnej drodze do Santocka. Osada otoczona jest lasami, w pobliżu znajduje się kilka jezior i stawów rybnych. Miejscową atrakcją jest gospodarstwo agroturystyczne. Na terenie dawnego klasztoru prowadzone są prace archeologiczne.

Historia wsi i klasztoru[edytuj | edytuj kod]

Folwark w Himmelstädt (Mironice) w 1650 roku

Wieś wzmiankowana ok. 1300 roku, gdy została nadana cystersom kołbackim. Fundatorem klasztoru był margrabia Albrecht III, który przekazał mnichom piętnaście wsi oraz złoża złota, srebra, żelaza i soli, a także szereg przywilejów. Klasztor o nazwie Locus coeli (miejsce nieba) założono tu w połowie XIV wieku, a po 1368 roku wzniesiono gotycki kościół. Dobra zakonne zostały splądrowane w czasie wojny polsko-krzyżackiej w 1433 roku i polsko-czeskiej wyprawy do Nowej Marchii. W 1539 roku, po sekularyzacji klasztoru, powstała tu domena państwowa. Zabudowania klasztorne przetrwały do pożaru w 1875 roku. Od XIX wieku wieś była dzierżawiona przez rodzinę von Bayer, która wybudowała na terenie założenia klasztornego dwór i duży folwark[1].


Przyczyny upadku klasztoru[edytuj | edytuj kod]

W 1515 r. podczas wizytacji klasztoru, opat Walentyn Ludovici stwierdził całkowity upadek życia zakonnego. W wydanej ordynacji nakazano oddalić z klasztoru kobiety, wprowadzono zakaz opuszczania klasztoru nocą, późnego wstawania i upijania się po karczmach. Margrabia Jan z Kostrzyna po przejściu na luteranizm starał się utworzyć własną domenę. Odbywało się to kosztem własności kościelnej. Ostatni opat mironicki Jan Kuna, sprzyjał poczynaniom margrabiego i przekazał mu w 1539 r. wsie zakonne za odszkodowanie i posadę pastora luterańskiego w Baczynie[2].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[3]:

  • dwór z 1830 r. - XIX w., wzniesiony w stylu klasycystycznym

inne zabytki:

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

  • Wieś połączona jest z Gorzowem Wielkopolskim liniami MZK:
    • 128 na trasie:Rondo Kosynierów Gdyńskich-Santocko,
    • 228 na trasie:Rondo Kosynierów Gdyńskich-Santocko (przez Chwalęcice).

Przypisy

  1. J. Lewczuk, B. Skaziński (red.), Zabytki północnej części województwa lubuskiego, Zielona GóraGorzów Wielkopolski, Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Zielonej Górze, 2004, ISBN 83-921289-0-7, s. 55-56.
  2. E. Rymarz, J. Jarzewicz, Mironice, Monasticon Cisterciense Poloniae t. II, Poznań 1999, s. 251
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubelskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 19.1.13]. s. 2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • B. Kucharski, Informator Turystyczno-Krajoznawczy Województwa Gorzowskiego, Gorzów Wielkopolski, Urząd Wojewódzki w Gorzowie Wielkopolskim, 1998, ISBN 83-908511-1-3.
  • Małgorzata Pytlak: Dawne Opactwo Cystersów w Mironicach w świetle badań archeologiczno-architektonicznych w roku 2005, w: Lubuskie Materiały Konserwatorskie, tom 3 (2005/2006), Zielona Góra 2006.