Mirtazapina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mirtazapina
Mirtazapina Mirtazapina
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C17H19N3
Masa molowa 265,35 g/mol
Wygląd białe ciało stałe[2]
Identyfikacja
Numer CAS 61337-67-5
PubChem 4205[3]
DrugBank DB00370[1]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja
ATC N06 AX11
Stosowanie w ciąży kategoria C

Mirtazapinawielopierścieniowy organiczny związek chemiczny o właściwościach przeciwdepresyjnych i nasennych, stosowany jako lek.

Wskazania[edytuj | edytuj kod]

Lek jest stosowany w leczeniu wielu zaburzeń, m.in. depresji (zwłaszcza u pacjentów z obniżonym łaknieniem), obsesji oraz stanów lękowych w rodzaju lęku uogólnionego czy fobii społecznej. Może być też stosowany doraźnie jako środek nasenny. Zgodnie z wskazaniami rejestracyjnymi stosowany jest w leczeniu epizodów depresji o średnim i ciężkim nasileniu.

Farmakologia[edytuj | edytuj kod]

Esprital

Specyfik ten jest przede wszystkim antagonistą receptorów:

Mirtazapina nie jest lekiem z rodziny SSRI, razem z mianseryną tworzy unikalną grupę antydepresantów NaSSA. Jej enancjomer S(+) blokuje receptory α2 i 5-HT2, natomiast enancjomer R(-) blokuje receptory 5-HT3. Silne działanie uspokajająco-nasenne mirtazapiny jest skutkiem antagonizmu receptora H1.
Antagonizm receptora 5-HT3 powoduje że mirtazapina posiada pewne właściwości przeciwwymiotne, pomocne np. w leczeniu zespołu IBS.

Działania uboczne[edytuj | edytuj kod]

Często powoduje senność w ciągu dnia, wzmożenie łaknienia i przybranie na wadze. Często też pacjenci zgłaszają nienormalne wyraziste sny (ale nie koszmary), co nie jest zazwyczaj objawem uciążliwym. Ma to niewątpliwie związek z jednoczesnym ujemnym wpływem serotoninergicznym i histaminergicznym.
Donoszono, że przewlekłe (ale nie doraźne, jak w przypadku zastosowania w celu nasennym) podawanie mirtazapiny podnosi poziom czynnika TNF-α w organizmie, co może stanowić potencjalne ryzyko i przeciwwskazanie dla osób cierpiących na schorzenia autoimmunologiczne[4]. Podawana przewlekle może także wpływać supresyjnie na szpik kostny, choć akurat to działanie mirtazapiny obserwowano u pacjentów rzadko.

Dawkowanie[edytuj | edytuj kod]

15–60 mg wieczorem, w skrajnych przypadkach nawet do 120 mg (tylko jeśli lekarz tak zaleci), najlepiej przed snem.

Interakcje[edytuj | edytuj kod]

Może nasilać hamujące działanie alkoholu, benzodiazepin i barbituranów na ośrodkowy układ nerwowy.

Dostępność[edytuj | edytuj kod]

W Polsce dostępna w aptekach pod handlowymi nazwami:

  • Remeron (lek oryginalny)
  • Remirta Oro (tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej)
  • Esprital
  • Mirtagen (tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej)
  • Mirtastad
  • Mirtazapine
  • Mirtor (tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej)
  • Mirzaten
  • Mirtagen

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Mirtazapina – karta leku (DB00370) (ang.). DrugBank.
  2. 2,0 2,1 Sigma-Aldrich: M0443 Mirtazapine ≥98% (HPLC), solid (ang.). Sigma-Aldrich. [dostęp 2008-11-10].
  3. Mirtazapina – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  4. Berthold-Losleben M., Himmerich H. The TNF-alpha System: Functional Aspects in Depression, Narcolepsy and Psychopharmacology.. „Current neuropharmacology”. 3 (6), s. 193–202, wrzesień 2008. doi:10.2174/157015908785777238. PMID 19506720. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Małgorzata Rzewuska: Leczenie zaburzeń psychicznych. Wyd. 3. Warszawa: PZWL, 2006. ISBN 83-200-3354-3.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.