Mischa Maisky

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maisky.jpg

Mischa Maisky (łot. Miša Maiskis, ur. 10 stycznia 1948 w Rydze), łotewski wiolonczelista.

W 1966 roku otrzymał szóstą nagrodę na Konkursie im. Piotra Czajkowskiego. Studiował pod kierunkiem Mścisława Rostropowicza w konserwatorium moskiewskim. Konsekwencją emigracji jego siostry do Izraela w 1969 było aresztowanie Maisky'ego. Pretekstem był zakup magnetofonu za dewizy w sklepie dla cudzoziemców, podczas gdy obywatelom ZSRR zakazane było posiadanie zachodniej waluty. Przez półtora roku pracował jako robotnik budowlany w obozie w Gorkim, po czym spędził pewien czas w klinice psychiatrycznej. W listopadzie 1972 roku udało mu się opuścić ZSRR[1].

W niedługim czasie zyskał renomę jednego z najwybitniejszych wiolonczelistów na świecie. Występował z najlepszymi orkiestrami. Partnerowało mu wielu pianistów, m.in. Martha Argerich, Radu Lupu, Malcolm Frager, Paweł Giliłow. Jego repertuar jest bardzo szeroki, ale klasyczny – nigdy nie gra muzyki nowoczesnej, co najwyżej koncerty Prokofjewa i Szostakowicza. Za to chętnie wykonuje i nagrywa utwory nie przeznaczone na wiolonczelę – na przykład pieśni Brahmsa. Charakterystyczny jest też jego wizerunek sceniczny, występuje bowiem w dość ekstrawaganckich (jak na konwencje filharmoniczne) strojach. W Polsce występował wielokrotnie, najczęściej z Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia Amadeus kierowaną przez Agnieszkę Duczmal.

Gra na instrumencie Montagnana.

Przypisy

  1. Gwizdalanka D., Muzyka i polityka, Kraków 1999, s. 225–226.