Misjonarze Najświętszego Serca Jezusowego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Misjonarze Najświętszego Serca Jezusowego
Dewiza: Aby wszędzie było miłowane Najświętsze Serce Jezusowe!
Nazwa łacińska Missionarii Sacratissimi Cordis Iesu
Skrót zakonny MSC
Wyznanie katolicyzm
Kościół Kościół łaciński
Status kanoniczny instytut życia konsekrowanego
Założyciel Jules Chevalier
Data założenia 1854
Przełożony Mark McDonald MSC
Liczba członków 2100 (2006)
[http://www.misacor.org/

strona internetowa Zgromadzenia po polsku = http://www.msc.opoka.net.pl/ teksty o Zgromadzeniu i jego duchowości po polsku = http://chomikuj.pl/tomaszmsc Strona internetowa]

Misjonarze Najświętszego Serca Jezusowego (łac. Missionarii Sacratissimi Cordis Iesu) – katolicki instytut życia konsekrowanego, założony w 1854 przez francuskiego księdza Jules'a Chevaliera, ówczesnego proboszcza parafii w Issoudun. Obecnie członkowie zgromadzenia działają w 56 krajach na całym świecie[1]. Od września 2005 stanowisko przełożonego generalnego zajmuje pochodzący ze Stanów Zjednoczonych ks. Mark McDonald MSC[2]. Siedziba władz centralnych instytutu znajduje się w Rzymie[3]. Liczy ok. 2100 członków (stan na maj 2006)[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ks. Jules Chevalier już od czasów swoich studiów w seminarium myślał o założeniu nowego zgromadzenia zakonnego, którego duchowość podkreślałaby łaskawą i współczującą miłość Boga, będącą remedium na zło widoczne w codziennym życiu ludzi. Pomysł ten spotkał się jednak z rezerwą władz kościelnych. Po objęciu parafii w Issoudun, Chevalier oraz jego współpracownik ks. Maugenest odprawiali nowennę do Matki Bożej, z prośbą o wspomożenie ich idei. Chevalier zobowiązał się, iż w przypadku spełnienia prośby, złoży Matce Boże specjalne wotum dziękczynne. 8 grudnia 1854, w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, Chevalier otrzymał duży datek pieniężny od anonimowego darczyńcy, z przeznaczeniem na utworzenie ośrodka misyjnego[1]. Wkrótce potem inny darczyńca ustanowił coroczną rentę pozwalającą obu księżom na utrzymanie się nawet po rezygnacji z pracy w parafii. Po uzyskaniu zgody miejscowego arcybiskupa, Chevalier w 1855 kupił starą winnicę i tam założył pierwszy dom zakonny[4]. W 1859 Chevalier uroczyście nadał Maryi tytuł Matki Bożej Najświętszego Serca Jezusowego i wprowadził do swojego zgromadzenia jej szczególny kult, co miało stanowić obiecane wotum dziękczynne[5].

Pod koniec XIX wieku zgromadzenie zaczęło wysyłać księży na misje poza Europą, przede wszystkim w Oceanii i Azji Południowo-Wschodniej. Uczyniło to na polecenie papieża Leona XIII[1].

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Podstawową jednostką administracyjną wewnątrz zgromadzenia są prowincje. Mniejsze grupy księży działają jako proprowincje, unie lub regiony.

Wybrani członkowie[edytuj | edytuj kod]

Według stanu na 4 stycznia 2012, członkami zgromadzenia jest czterech arcybiskupów i osiemnastu biskupów, w tym siedmiu w Papui-Nowej Gwinei, czterech w Indonezji oraz po trzech w Peru i Brazylii, a także po jednym w Holandii, Włoszech, Kiribati, Dominikanie i Republice Południowej Afryki. Do zgromadzenia należą także administratorzy apostolscy Tuvalu i Wysp Marshalla[2].

Czterej arcybiskupi należący do zgromadzenia to:

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 We Are Missionaries of the Sacred Heart of Jesus (ang.). misacor.org, 2008-08-11. [dostęp 2012-01-03].
  2. 2,0 2,1 Missionaries of the Sacred Heart of Jesus (M.S.C.) (ang.). gcatholic.com. [dostęp 2012-01-03].
  3. Missionaries of the Sacred Heart of Jesus (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2012-01-03].
  4. 4,0 4,1 Stephen Cuyos: Who We Are (ang.). misacor.org.au, 2006-05-19. [dostęp 2012-01-03].
  5. Our Lady of the Sacred Heart of Jesus (ang.). misacor.org, 2011-02-28. [dostęp 2012-01-03].
  6. MSC Around the World (ang.). misacor.org, 2011-07-25. [dostęp 2012-01-03].