Miss Saigon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Miss Saigon
Tytuł oryginalny Miss Saigon
Muzyka Claude-Michel Schönberg
Słowa Francja Alain Boublil,
Wielka Brytania Richard Maltby, Jr.
Polska Andrzej Ozga
Teatr Teatr Muzyczny Roma
Data premiery Ziemia 20 września 1989
Polska 9 grudnia 2000
Ostatni spektakl Polska 9 maja 2004
Producenci Marek Szyjko
Reżyseria Wojciech Kępczyński
Kierownictwo muzyczne Maciej Pawłowski
Choreografia Marek Pałucki
Scenografia Marek Chowaniec
Kostiumy Irena Biegańska
Światło Mieczysław Kozioł
Obsada Katarzyna Łaska - Kim
Ewa Wlazłowska - Kim
Damian Aleksander - Chris
Janusz Kruciński - Chris
Tomasz Steciuk - Szef
Robert Rozmus - Szef
Dekoracje Teatru Jej Królewskiej Mości w Melbourne

Miss Saigon – musical autorstwa Claude-Michela Schönberga. Jego światowa prapremiera miała miejsce 20 września 1989 w londyńskim Theatre Royal przy Drury Lane na West Endzie.

W Polsce musical po raz pierwszy wystawiono w Teatrze Muzycznym Roma w Warszawie (premiera: 9 grudnia 2000). Fabuła musicalu inspirowana jest operą Giacomo Pucciniego Madame Butterfly, jednak akcję Miss Saigon osadzono w realiach wojny wietnamskiej.

Inspiracją dla musicalu stała się fotografia[1], na która przypadkowo Schönberg natrafił w czasopiśmie. Zdjęcie przedstawiało matkę, która żegna się ze swoim dzieckiem przy bramce odlotów na lotnisku Tân Sơn Nhất, gdzie czekało na odlot do Stanów Zjednoczonych do swojego ojca - amerykańskiego weterana wojny w Wietnamie. Schönberg uznał poświęcenie się matki jako "największą ofiarę" i wokół tego wątku osadził akcję Miss Saigon.

W 1991 roku musical zdobył 4 nagrody Tony: dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej (Lea Salonga), najlepszego aktora pierwszoplanowego (Jonathan Pryce), najlepszego aktora drugoplanowego (Hinton Battle) oraz za najlepszą reżyserię.

Spis treści

[edytuj] Opis fabuły

[edytuj] Opis

Akcja rozpoczyna się w kwietniu 1975 roku, podczas ostatnich dni amerykańskiej okupacji Sajgonu. Miss Saigon to epicka historia o miłości między amerykańskim żołnierzem a młodą wietnamską kobietą. Kim pracuje w podejrzanym nocnym klubie w Sajgonie, którego właścicielem jest niejaki Szef. John, amerykański żołnierz, kupuje swojemu koledze Chrisowi towarzystwo Kim na noc. Ta noc diametralnie zmienia ich życie. Trzy lata później, po ucieczce amerykańskich wojsk z Sajgonu, Chris powrócił dawno do Stanów Zjednoczonych i ożenił się z Ellen (Amerykanką). Myśli, że Kim zginęła. Jednakże Kim opuściła Sajgon i żyje w biedzie ze swoim trzyletnim synkiem Tamem w Bangkoku. Chris dowiaduje się, iż Kim przeżyła i urodziła mu syna, co powoduje iż powraca do Azji, aby ich odszukać. Kim na wieść o tym, że Chris przyleciał do Bangkoku ze swoją nową żoną, porzuca swoje wielkie nadzieje związane z Chrisem. Jest zdolna ponieść najwyższą ofiarę, aby jej syn mógł mieć dobre dzieciństwo w Ameryce.

[edytuj] Postacie

  • Szef - znany też jako Tran Van Dinh, właściciel baru 'Dreamland'
  • Kim - Osierocona nastolatka zmuszona do pracy w barze 'Dreamland'
  • Chris - "Christopher Scott", Amerykański żołnierz
  • John - przyjaciel Chrisa, także amerykański żołnierz
  • Thuy - kuzyn Kim, któremu została ona obiecana za żonę przez jej rodziców, gdy oboje mieli po 13 lat. Po upadku Sajgonu zostaje oficerem w Komunistycznej Armii Wietnamu
  • Ellen - żona Chrisa
  • Tam - trzyletni syn Kim i Chrisa

[edytuj] Lista utworów

[edytuj] Akt I

[edytuj] Sajgon, kwiecień 1975

  • Uwertura (Overture)
  • W Sajgonie kipi i wrze (The Heat is on in Saigon)
  • Z marzenia mego film (The Movie in My Mind)
  • Taniec (The Dance)
  • Dlaczego to miasto nie chce spać (Why God, Why)
  • This Money Yours
  • Księżyc i słońce (Sun and Moon)
  • Telefon (Telephone Song)
  • Umowa (The Deal)
  • Ślub (The Wedding Ceremony)
  • Przybycie Thuya (Thuy's Arrival)
  • Ostatnia noc świata (The Last Night of the World)

[edytuj] Ho Chi Minh (dawniej Sajgon), kwiecień 1978

  • Poranek smoka (The Morning of the Dragon)
  • Ja wierzę wciąż (I still belive)
  • Śmierć Thuya (Thuy's Death / You Will Not Touch Him)
  • Umrzeć w łóżku (If You Want to Die in Bed)
  • Kim i Szef (Kim & Engineer)
  • Za ciebie swoje życie dam (I'd Give my Life for You)

[edytuj] Akt II

[edytuj] Atlanta, wrzesień 1978

  • Bui Doi
  • The Revelation

[edytuj] Bangkok, październik 1978

  • Co za wstyd (What a Waste)
  • Błagam (Please)
  • Koszmary nocne (Kim's Nightmare)
  • Pokój 317 (Room 317)
  • Ona czy ja (Her or Me / Now I've Seen Her)
  • Konfrontacja (The Confrontation)
  • American Dream
  • Finał (Finale)

[edytuj] Pełna obsada (Polska)

[edytuj] Zespół realizacyjny (Polska)

  • Reżyseria: Wojciech Kępczyński
  • Asystenci reżysera: Andrzej Ozga, Sebastian Gonciarz
  • Kierownictwo muzyczne: Maciej Pawłowski
  • Asystenci kierownika muzycznego: Elżbieta Zapendowska, Marzena Ajzert-Lauks, Tomasz Filipczak, Joachim Ziebura
  • Scenografia: Marek Chowaniec
  • Współpraca choreograficzna: Wojciech Kępczyński
  • Asystent choreografa: Tomasz Narloch
  • Kostiumy: Irena Biegańska
  • Reżyseria światła: Mieczysław Kozioł
  • Realizacja światła: Krzysztof Zamojski
  • Reżyseria dźwięku: Przemysław Nowak
  • Współpraca: Włodzimierz Kowalczyk, Michał Bojanowicz, Witold Osiński
  • Dyrygent: Maciej Pawłowski
  • Drugi dyrygent: Tomasz Filipczak
  • Produkcja: Marek Szyjko

[edytuj] Ciekawostki

  • Miss Saigon wygrało 30 nagród teatralnych, wliczając trzy Nagrody Tony, cztery Drama Desk Awards, trzy Outer Critics Circle Awards oraz jedną Theatre World Award.
  • Oryginalna wersja Miss Saigon była jedną z najbardziej spektakularnych i skomplikowanych technicznie produkcji jakie kiedykolwiek wystawiono w teatrze. Podczas każdego londyńskiego przestawienia pracowało 266 ludzi, z czego tylko 47 pojawiało się na scenie.
  • Miss Saigon wystawiono w 27 różnych aranżacjach, w 25 krajach, w 246 miastach.
  • Libretto zostało przetłumaczone na 12 różnych języków.
  • Do dziś, wystawiono ok. 21 tysięcy spektakli dla 33 milionów widzów na całym świecie.
  • Podczas castingów i przygotowań do światowej prapremiery nakręcono film dokumentalny pt. "The Heat Is On... The Making of Miss Saigon".

[edytuj] Polska wersja

  • Polską wersję Miss Saigon grano przez trzy i pół roku, co dało w sumie 225 spektakli i 190 tysięcy widzów.
  • Podczas ostatniego przedstawienia w Teatrze Muzycznym Roma, na scenie w role wcielali się wszyscy odtwórcy ról.
  • Koszt przedstawienia wyniósł ponad 2 miliony złotych w 2000 roku.

[edytuj] Nagrody i nominacje

[edytuj] Nagrody Tony

Musical Miss Saigon w 1991 zdobył najwięcej, bo aż 11 nominacji do Nagrody Tony. Był typowany jako zwycięzca w kategoriach dotyczących musicali, jednak najwięcej nagród zdobył wtedy Will Rogers Follies, pozostawiając Miss Saigon jedynie nagrody dla aktorów: Lei Salongi, Jonathana Pryce'a i Hintona Battle.

  • Najlepszy musical
  • Najlepsze libretto
  • Najlepsza oryginalna kompozycja muzyczna
  • Najlepsza pierwszoplanowa męska kreacja aktorska w musicalu (Jonathan Pryce, ZWYCIĘZCA)
  • Najlepsza pierwszoplanowa żeńska kreacja aktorska w musicalu (Lea Salonga, ZWYCIĘZCA)
  • Najlepsza drugoplanowa męska kreacja aktorska w musicalu (Hinton Battle, ZWYCIĘZCA)
  • Najlepsza drugoplanowa męska kreacja aktorska w musicalu (Willy Falk)
  • Najlepsza scenografia w musicalu (John Napier)
  • Najlepsze oświetlenie w musicalu (David Hersey)
  • Najlepsza choreografia (Bob Avian)
  • Najlepsza reżyseria musicalu (Nicholas Hytner)

[edytuj] Wersja filmowa

21 października 2009 została ogłoszona informacja o filmowej realizacji musicalu. Producent Paula Wagner powiedziała, że będzie współpracowała z Cameronem Mackintoshem. Jako możliwego reżysera wymienia się Lee Danielsa. Premiera ma nastąpić nie wcześniej niż w 2012 roku. Planuje się, iż film będzie kręcony w Kambodży, ale możliwe są też zdjęcia w Ho Chi Minh (dawny Sajgon). Nie ogłoszono żadnych informacji na temat obsady, ale spekuluje się, że rolę Kim powierzy się nieznanej szeroko aktorce.[2]

W 2012 roku Cameron Mackintosh ogłosił, że powstanie filmowej wersji Miss Saigon będzie zależało od sukcesu filmowej wersji Les Misérables.[3][4]

[edytuj] Lista produkcji (świat)

Przypisy

  1. ↑ Fotografia, od której się wszystko zaczęło
  2. ↑ Wywiad z Leą Salongą
  3. ↑ Cameron Mackintosh's Plans for Miss Saigon Movie Hinge on the 'Success' of Les Miz
  4. ↑ Cameron Mackintosh Says MISS SAIGON is Next Musical to Hit Big Screen

[edytuj] Linki zewnętrzne

p • d • e
Teatr Muzyczny Roma
1999
Crazy For You (1999) • Wesoła wdówka (1999)
2000-09
Orfeusz w piekle (2000) • Piotruś Pan (2000) • Miss Saigon (2000) • Grease (2002) • Koty (2004) • Taniec Wampirów (2005) • Akademia Pana Kleksa (2007) • Upiór w operze (2008)
2010-19
Najlepsze z Romy (2010) • Les Misérables (2010) • Aladyn JR (2011) • Deszczowa piosenka (2012)
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Miss_Saigon&oldid=35261647”