Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2012

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ice hockey pictogram.svg Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie
Gtk-go-back-ltr.svg 2011 2013 Gtk-go-forward-ltr.svg
Miejsce finału Helsinki (Finlandia)
Podium
Pierwsze miejsce  Rosja
Drugie miejsce  Słowacja
Trzecie miejsce  Czechy
Nagrody indywidualne
MVP Rosja Jewgienij Małkin
Król strzelców Rosja Jewgienij Małkin

76. Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2012 zostały zorganizowane przez IIHF i odbywały się w Szwecji oraz Finlandii. Miasta goszczące najlepsze drużyny świata to Sztokholm oraz Helsinki (w ramach dwuletniej umowy w 2012 roku miejscem półfinałów i meczów o medale były Helsinki, zaś w 2013 roku odwrotnie - Sztokholm). Turniej elity odbywał się w dniach 4 maja20 maja.

Elita[edytuj | edytuj kod]

Msc. Reprezentacja
Gold medal icon.svg  Rosja
Silver medal icon.svg  Słowacja
Bronze medal icon.svg  Czechy
4  Finlandia
5  Kanada
6  Szwecja
7  Stany Zjednoczone
8  Norwegia
9  Francja
10  Łotwa
11  Szwajcaria
12  Niemcy
13  Dania
14  Białoruś
15  Włochy
16  Kazachstan
Hartwall Areena
Ericsson Globe

W tej części mistrzostw uczestniczyło 16 najlepszych drużyn na świecie. System rozgrywania meczów był inny niż w niższych dywizjach. Najpierw wszystkie drużyny uczestniczyły w fazie grupowej, w której są podzielone w dwóch ośmiu zespołowych grupach. Cztery czołowe drużyny z każdej z grup automatycznie zakwalifikowały się do fazy pucharowej, celem wyłonienia mistrza świata. Najgorsza drużyna z obu grup została zdegradowana do pierwszej dywizji. Mecze zostały rozegrane w Finlandii (po raz siódmy w historii, ostatni raz w 2003) i Szwecji (po raz dziesiąty, ostatni raz w 2002).

Hale w których odbyły się zawody to:
Hartwall Areena (o pojemności 13 349 miejsc)
Ericsson Globe (o pojemności 13 850 miejsc)

Zawody odbyły się w dniach 4 - 20 maja 2012 roku. Pierwszy mecz odbył się o 11:15 czasu środkowoeuropejskiego. W Helsinkach odbył się mecz Stanów Zjednoczonych oraz Francji. Pierwszą bramkę w turnieju zdobył Francuz Nicolas Besch. W meczu fazy grupowej pomiędzy Niemcami i Norwegią strzelono najszybszą bramkę mistrzostw. W dwudziestej sekundzie meczu do bramki rywali trafił Patrick Thoresen.

Królem strzelców został Rosjanin Jewgienij Małkin, zdobywca 11 bramek. Zawodnik ten był również najskuteczniejszy w punktacji kanadyjskiej, w której uzbierał łącznie 19 punktów (11 bramek i 8 asyst). Najlepszym asystentem został Szwed Henrik Zetterberg, który dwunastokrotnie pomógł kolegom z drużyny zdobyć bramkę[1]. Do piątki gwiazd zaliczono: bramkarza reprezentacji Słowacji Jána Laco, obrońców: Słowaka Zdeno Chárę i Rosjanina Ilję Nikulina oraz napastników: Jewgienija Małkina, Szweda Patricka Thoresena oraz Henrika Zetterberga. MVP turnieju został wybrany Jewgienij Małkin[2].

Pierwsza dywizja[edytuj | edytuj kod]

Grupa A

Lp. Drużyna
1  Słowenia
2  Austria
3  Węgry
4  Japonia
5  Wielka Brytania
6  Ukraina

Grupa B

Lp. Drużyna
1  Korea Południowa
2  Polska
3  Holandia
4  Rumunia
5  Litwa
6  Australia

W odróżnieniu do poprzednich edycji Mistrzostw Świata grupy A i B ujęte w Dywizji I nie stanowiły równorzędnych poziomów rozgrywek, z których dotąd zwycięskie reprezentacje awansowały do Elity. Od 2012 Grupa A Dywizji I była drugą klasą mistrzowską, z której dwie pierwsze drużyny uzyskują awans do Elity, a ostatni zespół jest degradowany do Grupy B Dywizji I. Grupa B Dywizji I stanowi trzecią klasę mistrzowską. Jej zwycięzca awansuje do Dywizji I Grupy A, zaś ostatnia drużyny spada do Dywizji II Grupy A.

Turnieje I Dywizji zostały rozegrane:
Grupa A – Lublana (Słowenia)
Grupa B – Krynica-Zdrój (Polska)

Druga dywizja[edytuj | edytuj kod]

Grupa A

Lp. Drużyna
1  Estonia
2  Hiszpania
3  Chorwacja
4  Islandia
5  Serbia
6  Nowa Zelandia

Grupa B

Lp. Drużyna
1  Belgia
2 Chińska Republika Ludowa Chiny
3  Bułgaria
4  Meksyk
5  Izrael
6 Republika Południowej Afryki RPA

W odróżnieniu do poprzednich edycji Mistrzostw Świata grupy A i B ujęte w Dywizji II nie stanowiły równorzędnych poziomów rozgrywek, z których dotąd zwycięskie reprezentacje awansowały do Dywizji I. Od 2012 Grupa A Dywizji II była czwartą klasą mistrzowską, z której pierwsza drużyna uzyskuje awans do Dywizji I Grupy B, a ostatni zespół jest degradowany do Dywizji II Grupy B. Grupa B Dywizji II stanowi piątą klasę mistrzowską. Jej zwycięzca awansuje do Dywizji II Grupy A, zaś ostatnia drużyny spada do Dywizji III.

Turnieje II Dywizji zostały rozegrane:
Grupa A – Reykjavík (Islandia)
Grupa B – Sofia (Bułgaria)

Trzecia dywizja[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna
1  Turcja
2  Korea Północna
3  Luksemburg
4  Irlandia
5  Grecja
6  Mongolia

III Dywizja stanowi szóstą klasę mistrzowską, uczestniczyło w niej 6 zespołów. Zwycięzca awansował do Dywizji II Grupy B. Gospodarzem turnieju było tureckie miasto Erzurum. Ostatni raz Turcja była gospodarzem turnieju mistrzowskiego w 1997 roku. Wtedy to odbył się turniej w Ankarze, były to kwalifikacje do turnieju mistrzostw świata grupy D.

Przypisy