Mitologia P-Funk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Mitologia P-Funku to zbiór powtarzających się postaci, motywów oraz idei występujących głównie w albumach koncepcyjnych George’a Clintona oraz założonych przez niego zespołów Parliament i Funkadelic.

Parliament i Funkadelic były w istocie tym samym zespołem. Muzycy tacy jak Bernie Worrell, Fred Wesley i Maceo Parker grali w obu z nich. Utwory tych grup, łącznie z dokonaniami samego George’a Clintona oraz zespołów P-Funk All Stars i Bootsy's Rubber Band nazywa się obecnie wspólną nazwą P-Funk.

Parliament[edytuj | edytuj kod]

Na albumie Mothership Connection (1975), pierwszy utwór, „P Funk”, wprowadza postać DJa zwanego Lollypop Man (alias Long Haired Sucker). Clinton (jeden z autorów łącznie z Bootsy Collinsem oraz Bernie Worrellem) wspomina, że frustracja niechęcią stacji radiowych do emisji jego piosenek była powodem do wymyślenia własnej stacji (zwanej W-E-F-U-N-K) i zatrudnionego w niej DJa.

W tym samym albumie pojawia się po raz pierwszy kolejną ważna postać, Starchild (inspirowany „Black Noah” stworzonym przez Sun Ra oraz Jezusem). Jest on przybyszem z kosmosu o boskich atrybutach, który przyleciał na Ziemię tytułowym statkiem, aby przynieść ludzkości święty Funk (pisany wielką literą „F”: powód Stworzenia oraz źródło wszelkiej energii i wszelkiego życia). Jak się okazuje (album The Clones of Dr. Funkenstein, 1976), Starchild pracował dla doktora Funkensteina, międzygalaktycznego mistrza kosmicznego Funku, zdolnego naprawić wszelkie problemy człowieka, ponieważ, jak głoszą teksty piosenek, im większy ból głowy, tym większa tabletka jest potrzebna, a Dr Funkenstein jest „Wielką Tabletką” („Dr. Funkenstein” z ww. albumu). Poprzednicy dra Funkensteina zakodowali tajemnice Funku w piramidach, ponieważ ludzkość nie była gotowa na jego objawienie przed obecnymi czasami.

Nemesis dla Starchild jest Pan Nos (Sir Nose D’Voidoffunk), który po raz pierwszy pojawia się w „Sir Nose Devoid of Funk” z albumu Funkentelechy Vs. the Placebo Syndrome powstałego w 1977 r. Pan Nos próbuje zakończyć Funk, gdyż, jak twierdzi, jest zbyt „cool”, żeby tańczyć („too cool to dance). Jest on mistrzem Syndromu Placebo (Placebo Syndrome), który powoduje nieFunkowość („unFunkiness”, czyli kombinację głupoty i nietańczenia). Jego celem jest wprowadzenie mózgów całej ludzkości w stan zwany Strefą Zerowej Funkatywności („Zone of Zero Funkativity”). Jego antagonista, Starchild, używa swojego Bop Guna („Bop Gun (Endangered Species)” z albumu Funkentelechy Vs the Placebo Syndrome) aby osiągnąć Funkentelechię dla całej ludzkości. Przy pomocy Funkowych mocy Bop Gun (wzbogaconego przez Flash Light), Starchildowi udaje się wprowadzić Pana Nosa w Funkentelechię i odnaleźć jego Funkową duszę.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]