Mitor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

MITOR – lekki pojazd szynowy zbudowany na bazie samochodu FSC Żuk. Prototyp został skonstruowany w 1995 roku przez profesora Włodzimierza Czyczułę z Politechniki Krakowskiej. Jest wynikiem pomysłu wybudowania taniego w produkcji i eksploatacji autobusu szynowego.

Budowa pojazdu[edytuj | edytuj kod]

W MITORZE-01 wykorzystano dwa Żuki, które połączone są ze sobą tyłami za pomocą sztywnego sprzęgu. W pojeździe wykorzystano koła i elementy blokady układu kierownicy pochodzące z szynowej FSO Warszawy (modeli M-20 i M-223). W czasie jazdy pracuje tylko silnik pierwszego z Żuków, drugi z nich w tym czasie jest jednostką doczepną. Prędkość maksymalna pojazdu wynosi 60 km/h. MITOR-01 może jednorazowo zabrać do 14 pasażerów. Początkowo wybudowano również wersję zbudowaną z pojazdu ZSD Nysa, lecz jej wdrażanie odrzucono [1].

Testy[edytuj | edytuj kod]

30 czerwca 2000 roku MITOR-01 był testowany na linii nr 115, gdzie przewozy pasażerskie zawieszono 3 kwietnia 2000 roku. Pojazd przejechał trasę TarnówSzczucin i z powrotem bez problemów, jednak miejscowe władze były zainteresowane bardziej pojemnym i wygodniejszym pojazdem.

Dalsze zamiary związane z projektem[edytuj | edytuj kod]

Powstał także projekt MITORA-02. Początkowo miała być to ulepszona wersja MITORA-01, w której przewidziane było wykonanie nadbudowy Żuków oraz połączenie ich przegubem. Kolejny projekt MITOR-02 (nazywany czasem MAXTOR) przewidywał wykorzystanie dwóch ciągników samochodowych połączonych częścią dla pasażerów. W pojeździe użyte miały być części z samochodów Ikarus 260 numer PH098 i FSC Lublin. Planowane było zbudowanie trzech takich pojazdów, a prototyp miał być wykonany w Zakładach Naprawczych Taboru Samochodowego i Sprzętu w Brzesku. Ten projekt także nie doczekał się realizacji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]