Mleczaj świerkowy
| Mleczaj świerkowy | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka | |
| Królestwo | grzyby |
| Gromada | podstawczaki |
| Klasa | pieczarniaki |
| Podklasa | podstawczaki pieczarkopodobne |
| Rząd | gołąbkowce |
| Rodzina | gołąbkowate |
| Rodzaj | mleczaj |
| Gatunek | mleczaj świerkowy |
| Nazwa systematyczna | |
| Lactarius deterrimus Gröger[1] Westfälische Pilzbriefe 7: 10 (1968) |
|
| Synonimy | |
|
Lactarius deliciosus var. deterrimus (Gröger) Hesler & A.H. Sm. |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Mleczaj świerkowy (Lactarius deterrimus) – gatunek grzyba należący do rodziny gołąbkowatych.
[edytuj] Morfologia
- Kapelusz
- Średnica 4-10 cm, u młodych okazów łukowaty, potem płaski z wklęsłym środkiem, u starych okazów lejkowaty. Brzeg długo pozostaje podwinięty. Kolor czerwonawopomarańczowy, po przymrozkach zieleniejący. Na kapeluszu koncentryczne, ciemniejsze prążki, czasami słabo widoczne. W czasie wilgotnej pogody skórka śliska, w czasie suchej błyszcząco oszroniona[2][3].
- Blaszki
- Czerwonopomarańczowe, kruche, dość gęste i nieco zbiegające po trzonie. Uszkodzone zielenieją[2].
- Trzon
- Wysokość 3-7 cm, grubość 1-2,5 cm, walcowaty, twardy. Początkowo jest pełny, ale szybko staje się pusty. Kolor czerwonopomarańczowy, nieco zielonoplamisty[2]. Na trzonie brak jamek[3].
- Miąższ
- W kapeluszu biały, watowaty, w trzonie marchwiowopomarańczowy. Uszkodzony po godzinie zielenieje. Wydziela mleczko takiego samego koloru, które po 15 minutach zielenieje. Smak cierpki, zapach buraczany[3].
- Wysyp zarodników
- Bladoochrowy. Zarodniki szeroko elipsoidalne, o powierzchni pokrytej amyloidalną siateczką. Rozmiar: 7.5-10 x 6-7.5 µm[4].
[edytuj] Występowanie
W Europie Środkowej jest pospolity. Występuje w lasach iglastych i mieszanych. Rośnie wyłącznie pod świerkami, stąd też dużo częstszy jest w górach i w okolicach podgórskich, gdzie występują lasy świerkowe. Występuje na różnych glebach[3].
[edytuj] Znaczenie
Jadalny, jednak ma gorszy smak niż mleczaj rydz. Nadaje się do bezpośredniego spożycia. Można go przez krótki czas podsmażać, nie nadaje się jednak do duszenia. Nie nadaje się też do mrożenia, gdyż po rozmrożeniu gorzknieje. Nie warto go również suszyć, gdyż podobnie, jak inne mleczaje po wysuszeniu staje się łykowaty. Nadaje się natomiast do marynowania w occie lub oleju[3].
[edytuj] Gatunki podobne
Istnieje kilka gatunków podobnych mleczajów. Dla grzybiarzy pomylenie ich nie jest zbyt istotne, gdyż wszystkie są jadalne.
- mleczaj rydz (Lactarius deliciosus). Ma bardziej wyraziste prążki na kapeluszu i rośnie pod sosnami. Zielenieje tylko po uszkodzeniu[2]
- mleczaj jodłowy, m. późnojesienny (Lactarius salmonicolor). Ma pomarańczowy sok nie zmieniający barwy i kapelusz bez śladu zielonkawego zabarwienia. Rośnie pod jodłami[5].
- mleczaj modrzewiowy (Lactarius porninsis). Ma mlecznobiały sok i rośnie tylko pod modrzewiami[5].
- mleczaj czerwieniejący (Lactarius sanguifluus). Sok winnoczerwony, kapelusz z domieszką zielonej barwy[5].
Przypisy
- ↑ Index Fungorum. [dostęp 2011-09-09].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 Henryk Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa isbn= 978-83-245-9550-1, 2007.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Andreas Gminder: Atlas grzybów jak bezbłędnie oznaczać 340 gatunków grzybów Europy Środkowej. 2008. ISBN 978-83-258-0588-3.
- ↑ Atlas grzybów. [dostęp 2011-10-03].
- ↑ 5,0 5,1 5,2 Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.
