Mleczaj złocisty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mleczaj złocisty
Lactarius chrysorreus 041113w.jpg
Systematyka
Domena jądrowce
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd gołąbkowce
Rodzina gołąbkowate
Rodzaj mleczaj
Gatunek mleczaj złocisty
Nazwa systematyczna
Lactarius chrysorrheus Fr.
Epicr. syst. mycol.: 342 (Uppsala, 1838)
Mapa zasięgu
Zasięg w Europie
Zasięg w Europie
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
2004-09-30 Lactarius chrysorrheus 14203.jpg

Mleczaj złocisty (Lactarius chrysorrheus Fr.) – gatunek grzybów należący do rodziny gołąbkowatych (Russulaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwę polską podali Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda w 1983. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też pod nazwami: bedłka tygrysowa, podrydzyk ostry, podrydzyk psi[2]. Synonimy łacińskie:[3].

  • Galorrheus chrysorrheus (Fr.) P. Kumm. 1871
  • Lactarius chrysorrheus f. immutabilis Maire 1937
  • Lactarius theiogalus var. chrysorrheus (Fr.) Quél. 1886
  • Lactifluus chrysorrheus (Fr.) Kuntze 1891

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnicy 3-6(8) cm, lekko spłaszczony, później płaski, w środku zagłębiony do wklęsłego, pomarańczowozłoty, ochrowopomarańczowy, albo czerwonawożółty, rdzawobrązowo koncentrycznie strefowany.

Blaszki

Gęste, zbiegające po trzonie, najpierw białawokremowe, później cielistopomarańczowe.

Trzon

Długości 3-8 cm i grubości 0,7-1,5 cm, cylindryczny, młody gąbczasty, dojrzały pusty. Barwy trochę jaśniejszej od kapelusza, najpierw biały, później blado-mięsistoochrowy.

Miąższ

Kruchy, biały, na powietrzu szybko żółknący. Smak początkowo łagodny, później piekący. Mleczko obficie wyciekające, najpierw białe, po 2-3 sekundach złocistożółte.

Wysyp zarodników

Bladoochrowy. Zarodniki krótko elipsoidalne, brodawkowane, nieregularnie siateczkowate, bezbarwne o wymiarach 7-8 x 6-6,5 μm.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rośnie od lipca do końca jesieni, w lasach liściastych i mieszanych, głównie pod dębami, zwykle w dużych grupach. Gatunek dość częsty na nizinach. W Polsce gatunek rzadki. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status R – potencjalnie zagrożony z powodu ograniczonego zasięgu geograficznego i małych obszarów siedliskowych[4]. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Estonii, i Holandii[2].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Grzyb mikoryzowy[2]. Grzyb niejadalny.

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
  2. 2,0 2,1 2,2 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-04-15].
  4. Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland = Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany. Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 83-89648-38-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aurel Dermek: Grzyby znane i mniej znane. Warszawa: Państ. Wydaw. Rolnicze i Leśne, 1988, s. 354. ISBN 83-09-01196-2.
  • Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. KDC, s. 418. ISBN 83-7404-513-2.