Mleczaj złocisty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mleczaj złocisty
Mleczaj złocisty: zdjęcie
Systematyka
Domena jądrowce
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd gołąbkowce
Rodzina gołąbkowate
Rodzaj mleczaj
Gatunek mleczaj złocisty
Nazwa systematyczna
Lactarius chrysorrheus Fr.
Epicr. syst. mycol.: 342 (Uppsala, 1838)
Mapa zasięgu
Mleczaj złocisty: zasięg występowania na mapie
Zasięg w Europie
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
2004-09-30 Lactarius chrysorrheus 14203.jpg

Mleczaj złocisty (Lactarius chrysorrheus Fr.) – gatunek grzybów należący do rodziny gołąbkowatych (Russulaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwę polską podali Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda w 1983. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też pod nazwami: bedłka tygrysowa, podrydzyk ostry, podrydzyk psi[2]. Synonimy łacińskie:[3].

  • Galorrheus chrysorrheus (Fr.) P. Kumm. 1871
  • Lactarius chrysorrheus f. immutabilis Maire 1937
  • Lactarius theiogalus var. chrysorrheus (Fr.) Quél. 1886
  • Lactifluus chrysorrheus (Fr.) Kuntze 1891

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnicy 3-6(8) cm, lekko spłaszczony, później płaski, w środku zagłębiony do wklęsłego, pomarańczowozłoty, ochrowopomarańczowy, albo czerwonawożółty, rdzawobrązowo koncentrycznie strefowany.

Blaszki

Gęste, zbiegające po trzonie, najpierw białawokremowe, później cielistopomarańczowe.

Trzon

Długości 3-8 cm i grubości 0,7-1,5 cm, cylindryczny, młody gąbczasty, dojrzały pusty. Barwy trochę jaśniejszej od kapelusza, najpierw biały, później blado-mięsistoochrowy.

Miąższ

Kruchy, biały, na powietrzu szybko żółknący. Smak początkowo łagodny, później piekący. Mleczko obficie wyciekające, najpierw białe, po 2-3 sekundach złocistożółte.

Wysyp zarodników

Bladoochrowy. Zarodniki krótko elipsoidalne, brodawkowane, nieregularnie siateczkowate, bezbarwne o wymiarach 7-8 x 6-6,5 μm.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rośnie od lipca do końca jesieni, w lasach liściastych i mieszanych, głównie pod dębami, zwykle w dużych grupach. Gatunek dość częsty na nizinach. W Polsce gatunek rzadki. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status R – potencjalnie zagrożony z powodu ograniczonego zasięgu geograficznego i małych obszarów siedliskowych[4]. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Estonii, i Holandii[2].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Grzyb mikoryzowy[2]. Grzyb niejadalny.

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
  2. 2,0 2,1 2,2 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-04-15].
  4. Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland = Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany. Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 83-89648-38-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aurel Dermek: Grzyby znane i mniej znane. Warszawa: Państ. Wydaw. Rolnicze i Leśne, 1988, s. 354. ISBN 83-09-01196-2.
  • Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. KDC, s. 418. ISBN 83-7404-513-2.