Moździerz wz. 1943
| Moździerz wz. 1943 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Rodzaj | moździerz |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Kaliber | 120 mm |
| Długość lufy | 1800 mm |
| Donośność | 5700 |
| Masa | 282 kg |
| Kąt ostrzału | +45° do +80° (w pionie) 45° (w poziomie) |
| Szybkostrzelność | 15 strz./min (bez poprawiania celowania) 15 strz./min (z poprawianiem celowania) |
| Obsługa | 3 osoby |
| Czas przejścia w położenie bojowe | od 1 min. do 3 min. |
| Szybkość marszowa | 35 km/h (po szosie) 18 km/h (droga gruntowa) |
Moździerz wz. 1943 – radziecki moździerz kalibru 120 mm.
Moździerz wz.1943 to zmodernizowana wersja moździerza wz.1941 bazująca na pierwszej wersji wz.1938. Znajdował się na uzbrojeniu pododdziałów moździerzy jednostek piechoty i zmechanizowanych jako środek wsparcia ogniowego na szczeblu pułku.
Moździerz wz.1943 to broń ręczna ładowana od strony wylotowej pociskiem o masie od 15 do 17,5 kg (w czasie II wojny światowej o masie do 15,6kg). Do strzelania stosowano pociski odłamkowo-burzące OF-843, OF-843A oraz dymne D-843A.
Moździerz składa się z trzech części głównych; lufy, podpory pod lufę (dwójnóg) i płyty oporowej. Holowany na podwoziu dwukołowym.
Broń ta w czasie II wojny światowej uznawana była za najdoskonalszą tego typu konstrukcję na świecie[1]. W okresie powojennym była również na uzbrojeniu Wojska Polskiego. Do chwili obecnej pozostaje na uzbrojeniu wielu państw.
Wersją rozwojową moździerza wz. 1943 był moździerz 2B11 opracowany w połowie lat 50-tych XX w.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Ian Hogg, Artyleria dwudziestego wieku, Warszawa 2001
- Jerzy Kajetanowicz, Polskie wojska lądowe w latach 1945-1960, Toruń 2004
- T. J. O'Malley, Artyleria, Warszawa 2000
