Moc bierna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Moc chwilowa i jej składowe: czynna i bierna podczas cyklu zmian napięcia
Przesunięcie fazowe pomiędzy przyłożonym napięciem a pobieranym prądem

Moc bierna w obwodach prądu zmiennego jest wielkością opisującą pulsowanie energii elektrycznej między elementami obwodu elektrycznego. Ta oscylująca energia nie jest zamieniana na użyteczną pracę lub ciepło, niemniej jest ona konieczna do funkcjonowania maszyn elektrycznych (np. transformatorów, silników). Energia jest pobierana ze źródła w części okresu przebiegu zmiennego, magazynowana przez odbiornik (w postaci energii pola elektrycznego lub magnetycznego) i oddawana do źródła w innej części okresu, kiedy pole elektryczne lub magnetyczne w odbiorniku zanika.

Dla przebiegów sinusoidalnie zmiennych moc bierna jest definiowana jako iloczyn wartości skutecznych napięcia i prądu, oraz sinusa kąta przesunięcia fazowego między napięciem a prądem:

Q = {U\cdot I}\cdot \sin\phi = X\cdot I^2

gdzie:

Wyróżnia się:

  • moc bierną indukcyjną
  • moc bierną pojemnościową

Jednostką mocy biernej (Q) jest war (z ang. var - Volt Ampere Reactive)[1].

W elektroenergetyce najczęściej operuje się jednostką Mwar = 106 war.

Dla przebiegów niesinusoidalnych (odkształconych) istnieje kilka konkurujących ze sobą definicji mocy biernej. Żadna z nich nie jest przyjęta za obowiązującą przez całą międzynarodową społeczność elektryków i elektroników.

Występowanie mocy biernej powoduje zwiększenie natężenia prądu co zwiększa straty energii elektrycznej w urządzeniach wytwarzających i przesyłających energię elektryczną prądu przemiennego (generatorach, liniach przesyłowych i transformatorach).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. electropedia.org (data dostępu = 2014-09-23)