Model Mundella-Fleminga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Model Mundella-Fleminga (zwany również modelem niemożliwej trójcy, z ang. impossible trinity)teoria z dziedziny międzynarodowej ekonomii i politologii, stwierdzająca, że nie jest możliwe, by rząd posiadał jednocześnie wszystkie trzy narzędzia do kontrolowania gospodarki:

Większość krajów na świecie i niemal wszystkie kraje rozwinięte obecnie operują niezależną polityką pieniężną oraz zezwalają na swobodny przepływ kapitału, rezygnując ze sztywnych kursów walutowych. Ta tendencja jest obserwowana od roku 1971, gdy Stany Zjednoczone zrezygnowały z systemu międzynarodowego zarządzania walutami zwanego Systemem z Bretton-Woods.

Niektóre kraje wybierają inne kombinacje "niemożliwej trójcy", z różnymi skutkami (np. Chiny wybrały niezależną politykę pieniężną oraz kurs stały, czego skutkiem jest kontrola przepływu kapitału, kraje strefy euro natomiast mają zachowaną swobodę przepływu kapitału oraz stały kurs, czego kosztem jest utrata państwowej niezależności w kształtowaniu polityki pieniężnej). Porzucenie kursów płynnych jest pożądane, gdy stabilność gospodarki danego kraju jest niepewna lub gdy kraj rozwijający się chce zachęcić inwestorów zagranicznych.

Podczas Azjatyckiego kryzysu walutowego w 1997 r. Malezja zrezygnowała ze swobodnego przepływu kapitału i związała swoją walutę z dolarem. To zmniejszyło koszty poniesione przez ten kraj. Podobnie postąpiła Argentyna, lecz w jej przypadku inflacja wymknęła się spod kontroli przynosząc wielomilionowe straty.

Ten model ekonomiczny został opracowany w latach 60. XX wieku przez Marcusa Fleminga i Roberta Mundella, ekonomistów amerykańskich.