Modlitwa powszechna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Modlitwa powszechna (łac. Oratio universalis) lub Modlitwa Wiernych (łac. Oratio fidelium) jest w Kościele katolickim częścią Liturgii Słowa i stanowi jej zakończenie jako odpowiedź zgromadzenia na usłyszane Boże Słowo. Podczas tej modlitwy wierni bądź kapłan, diakon lub lektor przedstawiają Bogu w sposób uroczysty intencje, w których sprawowana jest dana Msza. Każde wezwanie składa się z dwóch członów: w pierwszym zawiera się adresata/adresatów naszej modlitwy, w drugim właściwą intencja za tych, których wymieniono w członie pierwszym. Każde wezwanie kończy się wspólną aklamacją zgromadzenia, często śpiewaną.

Przebieg modlitwy wiernych: Przewodniczący celebracji z miejsca przewodniczenia rozpoczyna i kończy modlitwę powszechną[1]. Odczytywanie wezwań tej modlitwy nie należy do kapłana. Wezwania wygłasza diakon, w jego zastępstwie lektor lub inny wierny świecki. Czyni się to z ambony. Wezwań nie powinno być więcej niż sześć[2]. Wezwania te winny być ułożone w duchu mądrej wolności, zwięzłe i wyrażające błagania całej wspólnoty. W modlitwie powszechnej należy uwzględnić następujące intencje:

  • za Kościół;
  • za rządzących i o zbawienie całego świata;
  • za doświadczonych trudnościami;
  • za miejscową wspólnotę[3].

W modlitwę powszechną wplata się również intencje okolicznościowe – odnoszące się do intencji mszy, ceremonii itp. Podczas ślubu zgromadzenie modli się za nowożeńców, w mszy za zmarłych znajdujemy intencję modlitewną za zmarłych itp.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. OWMR nr 71
  2. Zgodnie z ustaleniami 177. Konferencji Plenarnej Episkopatu Polski 10-11.12.1980 nr VIII.
  3. OWMR nr 70