Modrak śródziemnomorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Modrak śródziemnomorski
Monticola solitarius[1]
(Linnaeus, 1758)
Modrak śródziemnomorski (Monticola solitarius philippensis)
Modrak śródziemnomorski (Monticola solitarius philippensis)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina muchołówkowate
Rodzaj Monticola
Gatunek modrak śródziemnomorski
Synonimy
  • [Turdus] solitarius Linnaeus, 1758[2]
Podgatunki
  • M. s. solitarius (Linnaeus, 1758)
  • M. s. longirostris (Blyth, 1847)
  • M. s. pandoo (Sykes, 1832)
  • M. s. philippensis (Statius Müller, 1776)
  • M. s. madoci Chasen, 1940
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Modrak śródziemnomorski, modrak (Monticola solitarius) – gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków M. solitarius[4][2]:

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w Europie Południowej, a czasami można go spotkać także w Alpach.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała ok. 20 cm, rozpiętość skrzydeł 30-37 cm. Występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec w szacie godowej jest ciemnoniebieski z ciemnoszarymi skrzydłami, w szacie spoczynkowej skrzydła również są ciemne, ale jest granatowy. Samica z wierzchu jest szaro-ciemnobrązowa, skrzydła poza barkówkami są ciemnoszare, a głowa szaro-brązowa. Brzuch jest biało i brązowo łuskowany. U obu płci nogi i dziób są szare. Samica jest podobna do samicy nagórnika.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Jest płochliwy. Zamieszkuje skaliste wybrzeża, wąwozy. Żywi się owadami drobnymi zwierzętami, np. dżdżownicami i jaszczurkami. Lęguje w akwenie Morza Śródziemnego. Jego gniazdo jest położone w szczelinach skalnych, albo zagłębieniach murów. Samica składa 4–5 jaj.

Przypisy

  1. Monticola solitarius w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Blue Rock-thrush (Monticola solitarius) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-11-25].
  3. Monticola solitarius. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Frank Gill, David Donsker: Family Muscicapidae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.2. [dostęp 2012-11-26].
  5. Dario Zuccon, Per G. P. Ericson. The Monticola rock-thrushes: Phylogeny and biogeography revisited. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 55 (3), s. 901-910, 2010. doi:10.1016/j.ympev.2010.01.009 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Paul Sterry, Andrew Cleave, Andy Clements, Peter Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik. Warszawa: Świat Książki, 2007, s. 303. ISBN 9788324708185.
  2. Atlas Ptaki Śpiewające. Olsztyn: Firma Księgarska, 2007. ISBN 978-83-7512-058-5.