Modrak śródziemnomorski
| Modrak śródziemnomorski | |
| Monticola solitarius[1] | |
| (Linnaeus, 1758) | |
 Modrak śródziemnomorski (Monticola solitarius philippensis) |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | wróblowe |
| Podrząd | śpiewające |
| Rodzina | muchołówkowate |
| Rodzaj | Monticola |
| Gatunek | modrak śródziemnomorski |
| Synonimy | |
|
|
| Podgatunki | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Modrak śródziemnomorski, modrak (Monticola solitarius) – gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae).
Spis treści |
Systematyka [edytuj]
Wyróżniono kilka podgatunków M. solitarius[4][2]:
- Monticola solitarius solitarius – północno-zachodnia Afryka, południowo-zachodnia i południowo-środkowa Europa, północna Turcja do Gruzji i Azerbejdżanu.
- Monticola solitarius longirostris – Grecja i zachodnia oraz południowa Turcja przez Środkowy Wschód do północno-zachodnich Himalajów.
- Monticola solitarius pandoo – środkowe Himalaje do wschodnich Chin i północno-zachodniego Wietnamu.
- modrak rdzawobrzuchy (Monticola solitarius philippensis) – wschodnia Mongolia do Sachalinu do Japonii, skrajnie północne Filipiny i północno-wschodnie Chiny. Takson przez niektórych systematyków wyodrębniany do rangi gatunku[5].
- Monticola solitarius madoci – Półwysep Malajski i północna Sumatra.
Występowanie [edytuj]
Występuje w Europie Południowej, a czasami można go spotkać także w Alpach.
Morfologia [edytuj]
Długość ciała ok. 20 cm, rozpiętość skrzydeł 30-37 cm. Występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec w szacie godowej jest ciemnoniebieski z ciemnoszarymi skrzydłami, w szacie spoczynkowej skrzydła również są ciemne, ale jest granatowy. Samica z wierzchu jest szaro-ciemnobrązowa, skrzydła poza barkówkami są ciemnoszare, a głowa szaro-brązowa. Brzuch jest biało i brązowo łuskowany. U obu płci nogi i dziób są szare. Samica jest podobna do samicy nagórnika.
Tryb życia [edytuj]
Jest płochliwy. Zamieszkuje skaliste wybrzeża, wąwozy. Żywi się owadami drobnymi zwierzętami, np. dżdżownicami i jaszczurkami. Lęguje w akwenie Morza Śródziemnego. Jego gniazdo jest położone w szczelinach skalnych, albo zagłębieniach murów. Samica składa 4–5 jaj.
Przypisy
- ↑ Monticola solitarius w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 Blue Rock-thrush (Monticola solitarius) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-11-25].
- ↑ Monticola solitarius. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Frank Gill, David Donsker: Family Muscicapidae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.2. [dostęp 2012-11-26].
- ↑ Dario Zuccon, Per G. P. Ericson. The Monticola rock-thrushes: Phylogeny and biogeography revisited. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 55 (3), s. 901-910, 2010. doi:10.1016/j.ympev.2010.01.009 (ang.).
Bibliografia [edytuj]
- Paul Sterry, Andrew Cleave, Andy Clements, Peter Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik. Warszawa: Świat Książki, 2007, s. 303. ISBN 9788324708185.
- Atlas Ptaki Śpiewające. Olsztyn: Firma Księgarska, 2007. ISBN 978-83-7512-058-5.
