Modrzewnik chiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Modrzewnik chiński
Pseudolarix amabilis 2.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Rząd sosnowce
Rodzina sosnowate
Rodzaj modrzewnik
Gatunek modrzewnik chiński
Nazwa systematyczna
Pseudolarix amabilis (J.Nelson) Rehder
J. Arnold Arbor. 1: 53 1919[2]
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Modrzewnik chiński (Pseudolarix amabilis (J.Nelson) Rehder) – gatunek drzew należących do rodziny sosnowatych. Należy do monotypowego rodzaju Pseudolarix. Rodzimym obszarem występowania jest ograniczony obszar w południowo-wschodnich Chinach (prowincje Fujian, Hunan, Jiangxi, Zhejiang). Bywa też uprawiany[3]. Jest rzadki i jest gatunkiem zagrożonym[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drzewo osiągające do 22 m wysokości, posiadające szerokostożkową koronę utworzoną z poziomo rosnących konarów. Uprawiany w Europie osiąga znacznie mniejsze rozmiary[4].
Pień
Szaro-brązowy, kora szorstka i łuszcząca się. Podobnie jak modrzew posiada długopędy i krótkopędy w kolorze żółtawo-brązowym, ale są one bardziej spiczaste[4].
Liście
Szpilki osiągające długość 3-5 cm, płaskie i miękkie, koloru ciemnozielonego. Osiągają grubość do 3 mm i są najszersze przy wierzchołku. Na długopędach osadzone są pojedynczo i skrętolegle, zaś na krótkopędach zebrane w luźne pęczki po 15-30 sztuk. Na jesieni przebarwiają się na kolor złocistożółty[4][5].
Kwiaty
Jednopienne, rozdzielnopłciowe[5].
Szyszki
O długości od 5 do 7 cm i średnicy 3 cm, osadzone pionowo ku górze. Mają grube, trójkątne łuski, rozpadają się na drzewach po dojrzeniu nasion[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Bywa uprawiany w parkach i ogrodach jako drzewo ozdobne. W Polsce spotykany jest jednak rzadko, ze względu na małą odporność na mrozy[5].

Przypisy

  1. P. F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website - PINACEAE. 2001–.
  2. The Plant List. [dostęp 2014-05-08].
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2014-05-10].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Owen Johnson: Drzewa. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2009. ISBN 978-83-7073-643-9.
  5. 5,0 5,1 5,2 Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.